อาทิตย์นี้เหนื่อยมากกกกกกกกกกกกก

บล๊อกนี้ไม่ได้มีสาระสำคัญอะไรนอกจากจะบ่นว่า "เหนื่อยมากกกกกกกกก"

โอ้ย.. ไม่ได้เหนื่อยอย่างนี้มานานละ มีงานราษฎร์ งานหลวงติดๆกันทุกวัน วันนึงมากกว่า 8 ชั่วโมงมาเกินอาทิตย์นึงแบบไม่มีวันหยุด ร่างกายเริ่มแฮ้งค์แอนด์น็อคเอ้าท์ละ ล็อตนี้เหลือพรุ่งนี้อีกวันแล้ววันพฤหัสจะนอนให้สาสม! คอยดู!!!

ชวนกันทำความดี

บล๊อกวันนี้ได้อานิสงส์จากที่ได้หนังสือ "๓๖๕ วัน | ร่วมกันทำดี" ของบริษัทไลอ้อน (ประเทศไทย) จำกัดมา ... หนังสือขนาดพกพาได้ ปกสีน้ำตาลธรรมดาๆ แต่ข้างในมีข้อคิดในการทำความดี พร้อมๆกับเป็นสมุดบันทึกการทำความดีได้ด้วย



"ความดี" เป็นเรื่องง่ายๆ เป็นสิ่งดีๆ ที่ได้อานิสงส์ทั้งผู้ทำและผู้รับ ทุกครั้งที่มีโอกาสทำความดี ไม่ควรปล่อยโอกาสดีๆให้ผ่านไป การทำความดีไม่ต้องกลัวว่าทำดีแล้วไม่มีใครเห็น อย่างน้อยก็เกิดความสุขใจที่ได้ทำดี

ขอเพียงตั้งปณิธานที่จะทำความดี ไม่ว่าจะเป็นความดีแบบไหน ไม่ว่าจะยิ่งใหญ่หรือเล็กน้อยในสายตาใครๆ ทุกๆความดีที่คุณทำจะแผ่ขยายออไป อาจเป็นวันละเล็ก วันละน้อย แต่สม่ำเสมอ เริ่มต้นจากทำดีให้กับตัวเอง ครอบครัว เผื่อออกไปในชุมชน สังคมที่เราอยู่อาศัย แล้วแผ่ขยายออกไปทำให้โลกใบนี้งดงามในที่สุด
(บทความในหน้า 2 ของหนังสือเล่มนี้)



วันนี้ไม่ได้มาโฆษณาสมุดเล่มนี้...

แต่มาชวนทุกๆคนทำความดีกันวันละอย่าง...

ถ้าทำได้...

ใน 1 ปีเราก็จะได้ทำดีถึง 365 อย่างแหน่ะ!

@ home

I'm home finally!!

A lot of people asked me how I was feeling before I left Japan. I have to say that reality strikes since a few weeks back when I was packing and cleaning my apartment. OMG! I moved from one country to another for a few times already, but man, leaving Japan was something I don't want to experience for the second time. All I can say is that Japan has a great service for your moving ONLY IF you have lots of money to pay. If not, you then have to plan ahead of time.

Anyways, I'm home now. I need a few days to recuperate from moving! ;-)

Pe's photo in Kansai Scene

Nice job na Pe! Congratulations ja~~. Keep up the profile! =)

สมองใหม่หัวใจเดิม

และแล้วน้องน้อยก็กลับมาอยู่ในอ้อมกอดเราอีกครั้งหลังจากส่งซ่อมไปแรมเดือน
คิดถูกที่สุดที่ซื้อประกันร้าน 3 ปีมาด้วย ไม่งั้นคราวนี้หมดไปอีกบานนน


สุดท้ายก็เปลี่ยนฮาร์ดดิสก์ เปลี่ยนคีย์บอร์ด (มันแอบหักมานานแล้ว) แล้วก็ SD slot
ค่าซ่อมร่วมเกือบๆ 8 หมื่น เกือบเกินราคาตอนที่ซื้อมาอีกต่างหาก


หวังว่าน้องน้อยจะอยู่กับเราไปอีกนานๆ น้องหายไปทีหายไปนานเหลื๊อเกิน... หายไปบ่อยๆเห็นทีจะไม่ไหวนะเนี่ยะ...

oh... my dear notebook T___T

While I celebrated my own birthday, my dear Panasonic notebook was crashing with old age. Without any prior significant signal, yesterday, it just decided to die just like that. I still remember that blue screen error message claiming my harddisk was at harm!!!!!!!! Argh!!!!!!!! Good thing I just backed up my data the other day, so there wouldn't be much lost if I decided to reinstall my OS. So, yes, I did. But what the heck! While I was doing it, the error message window kept popping up!!! Oh NOOOOOO!!!!!!!!!

I had no choice, but to send it to the repair center. Another good thing is that I bought this extended warranty for my computer, so everything will be free of charge. The bad part is that, IT WILL TAKE 3 WEEKS TO GET FIXED! (or well... 2 at the very least!!!) I can't imagine my life now without a computer!!!! I guess I have to print out all those articles I eyed on now. At least, so that I wouldn't be fully tied to using the computers. (But what about those movies and dramas on youtube?!?!?!?) haha. =P

Anyways, at least I'm lucky enough to have someone lending me the notebook for the meantime. But since it's a pure japanese blood computer (and belongs to a Japanese institution), I don't wanna install Thai fonts here.... so bare with my English and a super advance Thai karaoke language, k! =)

Inside your brain - 脳内メーカー

Saw it off from TV just today and they claimed it's something of the Japanese fad now. "Inside-the-brain" maker portrays your brain image from your name's spelling. There has nothing to do with fortune telling or anything, just a joggling tool for fun. (I still wonder how???)

But anyways... here is how inside my brain looks like. (Argh... in fact, I have so many versions...pick one for me!)

休 = rest, 愛 = love
友 = friendship
休 = rest, 秘 = secret, H = sex, 嘘 = liar
悩 = worries, 食 = food, 幻 = illusion, H = sex
食 = food, 幻 = illusion, 嘘 = liar
幸 = happiness, 秘 = secret, 悩 = worries, 愛 = love
遊 = fun, 悩 = worries
金 = money

(I like the last one... haha =P)

p.s. anyone fancy to try yours, click here. Just plug in your name in the box and click the nearby gray button to see the result!

left turn?

nothing much.... just to play around with my camera :)

คั่นเวลา....

ก่อนจะกลับไปเล่าเรื่องโทฮกคุ... คั่นเวลาก่อน..

วันนี้ไปเก็บข้อมูลที่บริษัทเคียวเซร่า สำนักงานใหญ่มา ลุยเดี่ยวไปสัมภาษณ์เจ้าหน้าที่เค้า 3 คน พูดจาผิดๆถูกๆดี ตอนสัมภาษณ์ก็ดีอยู่หรอกนะ... ขี้เกียจอย่างเดียวคือตอนถอดเทปแล้วเอาเนื้อหาไปประมวลเนี่ยะ... ตั้งท่าจะถอดเทปมาชาตินึงแล้ว ยังทำใจม่ายยยด้ายยยยย.... ฮือๆ

ป.ล.1 - เมื่อวันไหว้พระจันทร์วันก่อน พระจันทร์สวยมากกกกกกกกกกก เรืองแสงสุดๆ
ป.ล.2 - เมื่อวานไปหัดนั่งสมาธิแบบเซนมา... พระอินเตอร์มากๆ พูดภาษาอังกฤษเป็นไฟ ไม่โดนท่านตีด้วย.. แสดงว่าสติและสมาธิเรายังใช้ได้อยู่ =)

ว่าด้วยเรื่องยารักษาโรค

มาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองคนเดียว โดยเฉพาะญี่ปุ่นซึ่งหยูกยามันหน้าตาไม่เหมือนที่ไหนในโลกนี้ เราก็เลยมียาที่พกมาติดบ้านไว้เป็นกล่องใหญ่ๆจริงๆ มีมันเกือบทุกขนานที่เคยมีประวัติเคยใช้มาตั้งแต่ครั้งยังเด็ก
วันก่อนไปเที่ยวแล้วเหลือบเห็นว่ามียาที่หมดอายุติดอยู่ในกระเป๋ายาที่เรามักจะพกไปเที่ยวด้วยทุกครั้ง กลับมาบ้านก็เลยได้ฤกษ์มารื้อตู้ยาซะเลย

ตั้งแต่เป็นไข้หวัดมหาใหญ่เมื่อปีแรกที่มาญี่ปุ่นไปสองทีตอนหน้าร้อนกับหน้าหนาว ภูมิคุ้มกันเชื้อโรคญี่ปุ่นแข็งแรงมาก ไม่เคยป่วยอีกเลย มีบ้างปวดหัวเล็กๆน้อยๆตามเรื่อง แต่ก็นะ.. ไม่นับ ยาที่เคยเอามาติดบ้านไว้มันก็เลยไม่ได้ใช้ มารื้อดูอีกที โห.. มีหมดอายุไปเพียบเลย เลยทิ้งไปเกือบครึ่งตู้ (ใจนึงก็เสียดายนะ ซื้อมาแล้วก็ทิ้งไปเฉยๆ แต่อีกใจนึงก็ว่าดีแล้วล่ะ... เพราะว่ามันหมายความว่าร่างกายแข็งแรง... ^^) แต่ปีนี้ไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย... มีไปเล่นเทนนิสอะไรไปเป็นพักๆ เล่นโยคะบ้างประปราย แต่ก็ไม่สม่ำเสมอล่ะนะ แล้วมันอุปปาทานรึยังไงเนี่ยะ.. รื้อยาแล้วเห็นถุงยาแก้อักเสบที่ยังไม่หมดอายุอยู่หนึี่งกระตั้ก อีกไม่นานก็หมดละนะยาเซ็ตนี้ สงสัยจะเสียดายไม่ได้ใช้ วันนี้มันเลยมาเลย.. อาการหวัด... เจ็บคอ ดูรูปการแล้วว่าถ้าไม่ได้กินยานี่ ยาวแน่เลย ช่วงนี้ยิ่งมหายุ่งอยู่ เลยได้กินมันขึ้นมาจริงๆ ฮือๆ... เพี้ยงงงงง ขอให้ไม่ป่วยๆๆๆๆๆๆๆ ว่าแล้วรีบไปนอนดีก่า...

กรี๊ดดด....ด (ดังๆให้กล้องที่หายไป)

วันนี้มากรี๊ดอย่างเดียวเลย โอ้...มาย... กดเอทีเอ็มแล้วก็งงๆว่าทำไมในบัญชีเรามันมีเงินจากไหนใส่เข้ามา ทำไมมันเยอะขึ้นเฉยๆ ค่างานแปลทั้งหลายแหล่ก็ยังไม่ครบ deal จ่ายนี่หว่า ทำไมบัญชีมันเยอะขึ้น! (ปกติมีแต่หดลงๆอย่างเดียวอ่ะนะ) กลับมาบ้านด้วยความงงงวย แล้วก็ลองเช็คดู.... กรี๊ดดดดดดดดดดดด เงินมันโอนเข้ามาจากบริษัทประกันภัย!!!! โอ............ คุณบริษัทประกันท่านจ่ายเงินชดเชย ค่ากล้องของเราที่หายไปตอนไปเกาหลีด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ถึงจะไม่ครบ 100% (เหมือนโดนหักภาษีไป 5% หรือไงนี่แหล่ะ) แต่ก็นะ... ขอกรี๊ดอีกที อึ้งงงงงงงงงงง!!!!!! ไม่อยากจะเชื่อเลยยยยยยย แต่ดีจายยยยยย :) ขอให้บริษัทประกันจงเจริญ...ญ (จบข่าว)

เอารุปนี้มากวนแม่ดีก่าาาา ฮาฮา หน้าม้าชัดดี =P
ป.ล. โปรดสังเกต..ในมือ.. นั่นละคร้าบบบกล้องที่หายปายยยยย

First scooter ride

Had quite a good heart exercise since last night after Poy took me out on a motorscooter (vespa) ride for the very first time. Got Jill's stuff cleared out from the house and got ready to transport her scooter to a new home.

Never in my life to self-ride a motorcycle of any kind. I think I only ride with someone for 1-2 times only - you know how scary motorcycles are in BKK! Scooters, even though they're the smallest kinds of motorcycle, still took quite a challenge from me. I had Poy giving an intensive tutorial last night, out from Suita town to Mino and ended her course with public bathing. :) Escaping possible traffic during this obon vacation, I woke up and left Poy's house early. With approximately 50 kilometers door-to-door from hers to mine and a total of 2 hours ride on local roads (speed limit here is 30 km/hr for scooters -"-), I believe scooters are now something I can comprehend.

Poy sent me off 1/4 the distance back to Kyoto. Thank you maak maak!
getting an air pump for flat tire

Have you ever noticed the four leaf clover taxi?

Most of the people probably have recognized Taxis from Yasaka Group in Kyoto use clover flower as their symbol. ↓


But do you know that out of around 1200-1400 Yasaka Taxis, there are only FOUR with four leaf clovers? And yes, it's the same concept as regular four leaf clovers... they bring you good luck if you see them. Probably more luck if you ride on them (or even own them?)　↓


all photo from http://tabitano.main.jp
Anyways... I thought of this story cuz I saw one on the road near my house this morning. It was my 3rd time, at least for the times I recognized them passing by. And hey... I had quite a good day today... except that my legs ache from some exercise in the morning and the all-day-long walk. Also, for banging my forehead real hard against the corner of the wooden pole in the restaurant bathroom -"-. Literally, my forehead is now half swollen. T_T Ouch... hurt! Maybe it's another effect from cutting my hair bang? But well, at least now it's very useful to cover up that red big swollen part!! =)

The New Seven Wonders of the World

Yesterday, 2007/07/07, marked quite a meaningful day in the calendar. Not only was it a Tanabata Festival in Japan, a friend's birthday back at home, it was also the day for an announcement of the new 7 wonders of the world. I actually didn't really have a firm memory of what made the old 7 wonders of the world. Always got mixed up with the 7 wonders of nature and some other so-called wonders. Anyways, was it
1. Stonehenge, U.K.
2. The Great Wall of China
3. Angkor Wat, Cambodia
4. The leaning tower of Pisa, Italy
5. Colosseum, Italy
6. The great pyramid of Giza, Egypt, and
7. Taj Mahal, India?
Please do correct me if I'm wrong.

After a while of open global election, the result of the new 7 wonders of the world is as below. I somehow wished Angkor Wat and the Great pyramid are still on the list. Oh well... too bad.

The result of the new 7 wonders of the world

1. The Pyramid at Chichén Itzá (before 800 A.D.) Yucatan Peninsula, Mexico (new)

Chichén Itzá, the most famous Mayan temple city, served as the political and economic center of the Mayan civilization. Its various structures - the pyramid of Kukulkan, the Temple of Chac Mool, the Hall of the Thousand Pillars, and the Playing Field of the Prisoners – can still be seen today and are demonstrative of an extraordinary commitment to architectural space and composition. The pyramid itself was the last, and arguably the greatest, of all Mayan temples.
(it symbolizes - Worship & Knowledge!)

2. Christ Redeemer (1931) Rio de Janeiro, Brazil (new)

This statue of Jesus stands some 38 meters tall, atop the Corcovado mountain overlooking Rio de Janeiro. Designed by Brazilian Heitor da Silva Costa and created by French sculptor Paul Landowski, it is one of the world’s best-known monuments. The statue took five years to construct and was inaugurated on October 12, 1931. It has become a symbol of the city and of the warmth of the Brazilian people, who receive visitors with open arms.
(it stands for - Welcoming & Openness!)

3. The Great Wall of China (220 B.C and 1368 - 1644 A.D.) China

The Great Wall of China was built to link existing fortifications into a united defense system and better keep invading Mongol tribes out of China. It is the largest man-made monument ever to have been built and it is disputed that it is the only one visible from space. Many thousands of people must have given their lives to build this colossal construction.
(it is incredible proof of - Perseverance & Persistence!)

4.Machu Picchu (1460-1470), Peru (new)

In the 15th century, the Incan Emperor Pachacútec built a city in the clouds on the mountain known as Machu Picchu ("old mountain"). This extraordinary settlement lies halfway up the Andes Plateau, deep in the Amazon jungle and above the Urubamba River. It was probably abandoned by the Incas because of a smallpox outbreak and, after the Spanish defeated the Incan Empire, the city remained 'lost' for over three centuries. It was rediscovered by Hiram Bingham in 1911.
(it is a symbol of - Community & Dedication!)

5.Petra (9 B.C. - 40 A.D.), Jordan (new)

On the edge of the Arabian Desert, Petra was the glittering capital of the Nabataean empire of King Aretas IV (9 B.C. to 40 A.D.). Masters of water technology, the Nabataeans provided their city with great tunnel constructions and water chambers. A theater, modelled on Greek-Roman prototypes, had space for an audience of 4,000. Today, the Palace Tombs of Petra, with the 42-meter-high Hellenistic temple facade on the El-Deir Monastery, are impressive examples of Middle Eastern culture.
(it is a great symbol of - Engineering & Protection!)

6. The Roman Colosseum (70 - 82 A.D.) Rome, Italy

This great amphitheater in the centre of Rome was built to give favors to successful legionnaires and to celebrate the glory of the Roman Empire. Its design concept still stands to this very day, and virtually every modern sports stadium some 2,000 years later still bears the irresistible imprint of the Colosseum's original design. Today, through films and history books, we are even more aware of the cruel fights and games that took place in this arena, all for the joy of the spectators.
(it is now a symbol of - Joy & Suffering!)

7. The Taj Mahal (1630 A.D.) Agra, India

This immense mausoleum was built on the orders of Shah Jahan, the fifth Muslim Mogul emperor, to honor the memory of his beloved late wife. Built out of white marble and standing in formally laid-out walled gardens, the Taj Mahal is regarded as the most perfect jewel of Muslim art in India. The emperor was consequently jailed and, it is said, could then only see the Taj Mahal out of his small cell window.
(it is the greatest symbol of - Love & Passion!)
(Source: http://www.new7wonders.com)

The magic of photography

My snapshot when I was riding on a train the other day (with P'Ton's Canon Kiss).
What do you think this photo captured?
If you have to give it a name, what would it be?

ฟ้าเป็นใจ

เมื่อวานอารมณ์อยากไปกินปลานึ่ง ปลาดิบร้านโปรดใกล้ๆโรงเรียน เลยกะจะลากพี่หนาไปด้วยกัน พี่หนาเกิดอยากไปอีกร้านมากกว่า เราก็อ๊ะๆๆๆ ก็ได้ๆ ไปร้านพี่หนาก็ได้ แล้วเป็นไงล่ะ... ไปถึงหน้าร้าน... เมื่อวานร้านปิด! คริๆ โชคเข้าข้าง... เราเลยได้กินปลาสมใจ =)

ป.ล. เค้ามาฉีดยาฆ่าแมลงที่บ้านแล้ววันก่อน สงสัยบ้านอื่นไปบอกป้าที่ดูแลตึกเรื่องบุ้ง เพราะเพิ่งรู้ว่าเค้ามากำจัดบุ้งโดยเฉพาะ บุ้งที่นี่ก็อึด กำจัดวันเดียว ยังตายไม่หมด เมื่อเช้าเลยมาใหม่อีกรอบ และแล้วคนกับสัตว์ (แมลง) ก็อยู่ร่วมกันไม่ได้ จากนี้ไปคงอยู่ได้สงบละ ไม่งั้นตากผ้าทีต้องคอยผวาที

ความรู้ใหม่... บุ้ง = 毛虫 = hairy caterpillar นะ

At war

หลังจากใช้เวลาสองวันเต็มๆกับอีกครึ่งคืน กับงานประชุมวิชาการทั้งเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา (เรื่องนี้เก็บเอาไว้เล่าบล๊อกต่อๆไปละกันนะ) กลับถึงบ้านเมื่อตอนเย็นแบบเหนื่อยๆ ประมาณมีแรงเดินแต่อย่าให้คิดอะไรนะ คิดไม่ออก เปิดประตูเข้ามาก็ประจักษ์ต่อหน้าว่าห้องมันสมควรแก่เวลา ควรจะ้ทำความสะอาดซักที ซักผ้า ตากผ้า กวาดบ้าน ดูดฝุ่นบ้าน เก็บผ้าห่มคลุมโต๊ะ เก็บพรมไฟฟ้า (ที่ควรจะเก็บมานานแล้ว.. ตอนนี้ร้อนแล้ว) เช็ดพื้น บวกกับถอนหญ้าในสวนด้วย อากาศเริ่มร้อน หญ้ามันมาจากไหนไม่รู้ ขึ้นเร็วจริงๆ สวมถุงมือทำสวนเสร็จก็ออกไปลุยเลย

ถอนหญ้าวันนี้ทำไมมีเรื่องให้ต้องสะดุ้งหลายทีจริงๆ สวนไม่ได้ใหญ่เลยนะ แต่ปริมาณหญ้ามันเยอะจริงๆวุ้ย สะดุ้งแรก... เจอเลย.. กองทัพบุ้ง ไม่ค่อยเห็นบุ้งตัวเท่านี้เท่าไหร่นะ ไม่ใหญ่ แต่ว่ามันมาเป็นกองทัพ (ดูรูปประกอบ)



เห็นอย่างนี้ก็... เหวอ... ผงะไปเล็กน้อย เพราะว่าไปถอนหญ้าตรงใต้ต้นไม้ต้นนี้พอดี เลียดๆ เกือบไปโดน เงยหน้ามองต้นไม้ด้านบน ใบมันแหว่งเกือบหมดต้นเลย.. ก็ว่าบุ้งพวกนี้กินเก่งจริงๆ เราก็ปล่อยมันให้เป็นสมดุลธรรมชาติ ปล่อยมันไปตามทางที่มันควรจะไป แต่รีบไปเอายากันแมลงมาโรยตรงชายสวน ไม่ให้แมลงมันขึ้นระเบีียงบ้านได้ ถ้าขืนมันขึ้นมาได้นะ... ไม่รู้จะทำยังไงเลยนี่

สะดุ้งที่สอง... ถอนๆหญ้าอยู่ ก็เห็นสิ่งมีชีวิต เลื้อยพุ่งพรวดขึ้นมาจากดิน ฟรึบ... ผงะไปนิดนึง... อ้อ.. กิ้งกือนี่เอง แต่ว่ากิ้งกือที่นี่ตัวมันย๊าววว ยาววว เลื้อยฟรึบขึ้นมายังกะงู แต่ว่า scale เล็กกว่าหลายเท่า

สะดุ้งที่สามและสี่... คือถอนหญ้าแล้วมือไปโดนกิ้งกือที่ซ่อนอยู่ใต้ใบไม้แบบไม่ได้ตั้งใจ มันดิ้นดิ๊กๆพอให้เรารู้สึกสยองนิดหน่อย บริหารหัวใจจริงๆ ยิ่งไม่ค่อยมีสติสตางค์อยู่วันนี้

อันสุดท้ายนี่ไม่ได้สะดุ้งแล้ว.. แต่กลายเป็นสยองแทน ... ถอนหญ้ากำลังจะหมด ก็วกกลับไปถึงชายต้นไม้ที่มีกองทัพบุ้งอีกครั้ง ยังถอนแถวนั้นไม่หมด ถอนไปก็ต้องระวังไม่ให้โดนบุ้ง แล้วอะไรมาดลใจก็ไม่รู้ ดลให้เงยหน้าขึ้นไปดูใบไม้แหว่งๆพวกนั้นอีกครั้ง แต่เงยคราวนี้ไม่ได้เห็นแต่ใบไม้แหว่ง แต่ว่าไอ้ใบที่ยังไม่แหว่งอ่ะ.. มันเต็มไปด้วยบุ้งงงงงงง!!!!!!!! คือมีเป็นหลายร้อยตัวเลย.... จึ๋ยยยย... รีบถอนหญ้าให้เสร็จ แล้วรีบกลับเข้าบ้านเลย (แต่ยังมีใจไปถ่ายรูปมันนะ) ว่าแล้วก็ขนลุก ไปดีกว่า

Panasonic Family

After letting Jill go ahead with the "Mac Family" as appeared in my very old blog. Now, I have turned into a Panasonic fan! Well, just only the notebook and camera though. Oh... actually... my TV and boombox is also a Panasonic! =P

Well, the thing is, I just found out how to turn in the unused electronics gadgets to electronic store that accepts buyback options. Wanting to get rid of my old notebook (that has been causing me too much trouble during the past year), I gave it a try expecting buy back rate to be around 10-15% of the price I purchased. BUT.... they quoted me at max nearly 40%!! This notebook is already 2.5 years and known to be a attention-calling model. I totally didn't expect them to buy back at this high rate. I kept everything that came with this notebook, including all attached softwares, accessories, and even a box. These gave me nearly full price of the quoted amount!! What a good deal! Of course, I switched to the light-weight Panasonic one earlier and really am satisfied with it eventhough it's the second-hand model.

Today, I also turned in my old Sony digital camera. This one is only 1.5 years, but started giving me some troubles already. Approximately 50% of the original price was really an amazing deal. Since I have lots of friends using Panasonic Lumix series digital cameras and rated them with high satisfaction level, it was really an easy decision to make when getting a new camera in replacement of the old one I just sold. So yes, I now own one too. The smallest and lightest among all that I have had before. :)

Blog-tag: 5 ข้อ

หลังจากที่ปล่อยให้น้องโบว์มา tag ไว้หลายวันมาแล้ว วันนี้ได้ฤกษ์เล่าเรื่องตัวเอง 5 ข้อที่คิดว่าคนไม่ค่อยรู้ หรือว่ารู้ไม่ค่อยจริง เอาเลยละกันนะ

เรื่องที่ 1: เรื่องของชื่อ
ชื่อจริง "มุทริกา" เป็นชื่อที่พ่อตั้งให้ โดยวิธีเปิดพจนานุกรม แล้วก็ดูการใช้อักษรที่ไม่เป็นกาลกิณีสำหรับวันเกิด (วันเสาร์) มีความหมายมาจากรากศัพท์เดียวกับคำว่า "มุททา" แปลว่า "ตราพิมพ์ เครื่องสำหรับตีตรา แหวนตรา ยอด สูง" <-- อันนี้ท่องมาตอนเด็กๆนะ พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525 พูดเองก็ชักไม่แน่ใจว่าท่องมาถูกป่าวเนี่ยะ ชื่อแปลก แต่มีที่มา เบื้องหลังคือว่าปีที่เราเกิดเป็นปีที่พ่อได้เลื่อนยศพอดิบพอดี สงสัยเกิดเป็นอภิชาตบุตรแต่กำเนิด.. ฮาฮา แล้วก็ได้ทีขอย้ำว่าชื่อดิฉันสะกดด้วย "ท ทหาร" หลายคนไม่ค่อยเคยได้ยินชื่อนี้เท่าไหร่ รู้สึกอ่านยากเลยช่วยกันพยายามเขียนให้ดูไฮโซ โดยใช้ "ฑ นางมณโฑ" แทน "ท ทหาร" กลายเป็น "มุฑริกา" หรือไม่ก็สะกดเป็น "มุทธิกา" ไปเลยก็มีบ้าง ใครได้อ่านบล๊อกวันนี้จะได้สะกดกันถูกซักที

สำหรับนามสกุล: ก็เนื่องจากมีบรรพบุรุษเป็นเชื้อสายจีน (แคะ) ออกเสียงว่า "ยับ" แปลว่า "ใบไม้" พอถึงเวลาตั้งนามสกุลเป็นไทย ก็เลยเป็นที่มาของตระกูลแห่งพืชพันธุ์ไม้ว่า "พฤกษาพงษ์" นามสกุลก็เป็นอีกอย่างที่คนนิยมสะกดให้ผิดโดยใช้ "ศ ศาลา" ให้ สะกดแบบถูกต้องอย่างง่ายๆก็ใช้ "ษ ฤาษี" สองตัวเลยครับผ๊ม แต่ทำไมถึงใช้ "พงษ์" นี้ อันนี้ไม่มีคำตอบแฮะ ไม่รู้เหมือนกัน แถมอาๆที่เกิดหลังคนที่คิดนามสกุลนี้ให้ยังต้องเพี้ยนไปใช้ "พฤกษาวงศ์" แทนอีกต่างหาก ซับซ้อนจริงๆ

เรื่องที่ 2: แผลเป็น
เชื่อว่าตอนเด็กๆทุกคนต้องเคยเจ็บตัว มีแผลเป็นติดเป็นของกำนัลมาตอนโตกันทั้งนั้น มุทริกาก็เป็นค่ะ แต่อันนี้อาจจะไม่ใช่จากความซนเท่าไหร่ ภาษาชาวบ้านเค้าคงเรียกว่าซื่อบื่อมากกว่า เรื่องมีอยู่ว่า.. ตอนนั้นเรียนว่ายน้ำสมัยอยู่ไม่ชั้นเด็กเล็กก็ป.1 ที่่สาธิตประสานมิตรนี่แหล่ะ เป็นคอร์สหลังเลิกเรียนแล้ว ปกติถ้าคนจะว่ายน้ำเค้าก็จะหันหน้าเข้าหาสระน้ำแล้วก็กระโดดลงสระใช่ป่ะ วันนั้นจำไม่ได้เหมือนกันว่าคิดยังไง ไม่ชอบการกระโดดหันเข้า พุ่งหัวลงสระ กลัวจมมั้ง ก็เลยพิเรณ (โดยบริสุทธิ์ใจ) กระโดดลงสระแบบหันหลังให้สระ ผลก็คือ... กึ่ก... คางกระแทกกับขอบสระอย่างจังๆ จึ๋ย... เจ๊บ ปาดๆดูมีเลือดออกด้วย ถูกต้องคร้าบบบ คางแตกคร้าบบ แม่เล่าให้ฟังว่ามีผู้ปกครองเด็กคนอื่นนั่งอยู่ข้างสระตอนนั้น เห็นเราเลือดสาดก็รีบตะโกนตามหาผู้ปกครองใหญ่เลยว่าประมาณว่า "เด็กคนนั้นลูกใครคะ คางแตกเลือดออก" แม่ก็รีบมาเอาเราขึ้นจากสระแล้วก็เหาะไปโรงพยาบาล เย็บแผลไปตามระเบียบ ปัจจุบันยังคงมีรอยแผลเป็นให้เห็นลางๆ (จริงๆมีอีกแผลที่เป็นผลพวงจากความงั่งของตัวเอง แต่ไม่เล่าละ.. เอาไปเรื่องเดียวพอ)

เรื่องที่ 3: เรียกพบผู้ปกครอง
ใครจะคิดว่านักเรียนเจ้าของรางวัลเรียนดี ประพฤติดีหลายปีติดกันอย่างเราจะเคยโดนเรียกพบผู้ปกครองด้วย เรื่องนี้เกิดเมื่อป.5 ย้ายโรงเรียนเพียงแค่อาทิตย์แรกก็เจอเลย ครูประจำชั้นสมัยนั้นเขียนในสมุดการบ้านที่ต้องให้พ่อให้แม่เซ็นชื่อทุกวันว่า "ขอเชิญพบผู้ปกครองของมุทริกาด้วยค่ะ" รุ่งขึ้นก็เดือดร้อนแม่นะคะ ที่ต้องเป็นคนไปพบครูให้ ด้วยความตกใจว่าลูกชั้นไปทำอะไรไว้ มีลูกสามคน ไม่เคยมีใครโดนเรียกผู้ปกครองมาก่อน นี่ย้ายโรงเรียนยังไม่ครบอาทิตย์ ไปทำอะไรไว้ให้ครูต้องมาเรียกชั้นไปพบเนี่ยะะะ (อันนี้คิดเองนะว่าแม่คงคิดอย่างนั้น) อันนี้ต้องเกริ่นย้อนหลังไปสองวันก่อนหน้านั้น ที่โรงเรียนทำบะหมี่หมูแดงเป็นอาหารกลางวัน มุทริกาเป็นเด็กที่ขึั้นชื่อว่าไม่ชอบกินผักมากกกกกกกก กินได้ก็พวกผักบุ้ง ผักกาดขาว กะหล่ำปลี อะไรอย่างนี้จะชอบมาก ถ้าเป็นผักอย่างอื่นจะมีปัญหา ตอนเด็กๆ สมัยอยู่โรงเรียนเก่าก็ชอบเขี่ยเก็บใส่ทิชชูแอบเอาไปทิ้งบ้าง บางทีกลัวโดนครูจับได้ก็เอาใส่ผ้าเช็ดหน้า แล้วค่อยเอาไปทิ้งตอนหลังบ้าง (อันนี้พ่อกะแม่เคยจับได้ครั้งนึง กลับมาถึงบ้านถามเราว่าวันนี้กินข้าวหมดมั้ย ไอ้เราก็พาซื่อ.. วันนั้นกินหมดจริงๆๆๆๆ ก็ยืดอกบอกพ่อกะแม่ว่า.. "กินหมดดิ กินหมด ไม่เชื่อดูในผ้าเช็ดหน้าสิ ไม่มีอะไรเลย" เสร่อไปทำตัวให้พ่อให้แ่ม่จับได้อีกว่าชอบเขี่ยอาหารใส่ผ้าเช็ดหน้า อย่างนี้เรียกว่าโกหกไม่เป็นตั้งแต่เด็กๆเลย) อ่ะ.. กลับเข้าเรื่องเิดิม.. ก็ปกติบะหมี่หมูแดงเนี่ยะมันจะต้องใส่ผักกวางตุ้งใช่ป่ะ แล้วสมัยนั้นก็รู้สึกว่าผักอะไรเนี่ยะ ทำไมมันขมอย่างนี้ อารมณ์จำใจต้องกิน พอกินแล้วก็เหม็นเขียว ก็แบบปวดหัว ก็เลยกินเหลือ พอเอาถาดไปทิ้ง อาจารย์ก็ยืนคุมอยู่ดูว่านักเรียนกินข้าวหมดจานมั้ย ก็เสร็จสิ เหลือผัก อาจารย์ก็ถามว่าทำไมไม่กิน เราก็บอกว่ากินแล้วมันปวดหัวค่ะ (พาซื่อ) เลยเสร็จเลย อาจารย์เรียกแม่มาเพื่อถามว่า "น้องใหม่แพ้ผักเหรอคะ ไม่เห็นเขียนไว้ในใบสมัคร" (แหม่วววว) เรื่องนี้ก็ยังเป็นอีกเรื่องที่แม่ชอบยกขึ้นมาล้อเราเรื่อยเลยยยย (เลิกล้อได้แล้วแม่่่...เก่าแล้ววววววว)

เรื่องที่ 4: ความขัดแย้งในตัวเอง
มุทริกาเป็นคนทีี่่ใครๆก็ชอบบอกว่าเป็นคนมีความมั่นใจและกล้าแสดงออกมากกกกกกกก แต่.......... ไม่ค่อยมีคนรู้หรอกว่าลึกๆแล้วจริงๆเป็นคนขี้กลัวมากๆ กลัวสารพัด ไม่ค่อยมีหรอกความมั่นใจหน่ะ ต้องให้คนรอบข้างช่วยกันบู๊ตมันขึ้นมา ก่อนจะทำอะไรต้องรวบรวมกำลังภายในขึ้นมาตั้งนึง พร้อมความุ่งมั่น ตั้งใจ เต็มที่ ประมาณว่าไหนๆก็ไหนๆละ ถ้าไม่ตั้งใจ ไม่เต็มที่ก็จะต้องเสียใจภายหลัง สู้เอามันซักตั้งนี่แหล่ะ ถ้าทำได้ก็จะได้รู้ไปเลยว่าทำได้ ถ้าทำไม่ได้จะได้ไม่เสียใจว่าไม่ได้ลองพยายามแล้ว ผ่านอะไรๆมาได้ก็เพราะอย่างนี้ละมั้ง คนเลยนึกดูว่าเราเป็นสาวมั่น(ขยันยัดเยียดให้กันจริงๆ) มีครั้งนึงจะทำการอย่างนึง แล้วกลั๊ว...กลัว ว่าจะทำออกมาไม่ได้ ก็มีพี่ที่เค้าทำงานนั้นอยู่ด้วยกันบอกกะเราว่า "พี่เชื่อว่าถ้าน้องใหม่ตั้งใจจะทำ น้องใหม่ก็จะทำมันออกมาได้ดีมาก ไม่ต้องกลัว" เป็นคำพูดให้กำลังใจเราที่ดีมากเลย คอยเอาไว้เตือนตัวเองเวลาจะทำอะไร ไม่รู้ว่าพี่คนนั้นจะได้มีโอกาสแว๊บมาอ่านบล๊อกเรามั่งมั้ยน้าาา ขอบคุณนะคะ

เรื่องที่ 5 (เรื่องสุดท้ายแล้ววว): ชีวิต(และครอบครัว)ต่างแดน
เลือกอยู่นานว่าจะเล่าเรื่องอะไรดี... ก็... เอาเรื่องนี้ละกันนะ เป็นเรื่องที่คนสับสนมากมาย ว่ายายนี่มันเคยไปอยู่มาแล้วกี่ที่ ไปไหนตอนไหน เรียงไม่ถูก จะเรียงเท่าที่นึกได้นะ
Mar - May, 1992: Poole, U.K. กับโครงการเรียนซัมเมอร์ของก.พ. จำอะไรไม่ค่อยได้แล้วล่ะ แต่ที่ไม่ลืมเลยก็คือว่า ไปไหนต้องถือ dictionary ติดตัวไว้ตลอดเวลา ประเภทว่าคุยกะใครก็ไม่รู้เรื่อง อ้อ.. แล้วก็เป็นครั้งแรกที่เราได้มี host family กะคนอื่นเค้า ปัจจุบัน.. ไม่ได้ติดต่อกันแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นยังไงกันบ้าง
Mar - May, 1993: Tempa Bay, Florida อันนี้ไปซัมเมอร์ เข้าโรงเรียน Catholic ของเมือง แล้วไปอยู่กับเพื่อนแม่ที่นั่น พี่ใหญ่ไปด้วย แต่ไปกันคนละโรงเรียน เป็นอีกจุดพลิกผันในการเรียนภาษาอังกฤษของเรา แล้วก็ทำให้ได้ไปรู้จักกับอีกศาสนาหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ จำได้ว่าเพื่อนๆถามกันเรื่องศาสนาพุทธกันมาก เพราะว่าโรงเรียนที่ไปเป็น Catholic
Aug'94 - Jul'95: Poland, New York กับสมาคมไทย-อเมริกัน กะโครงการร่วมกับ AISE เป็นโครงการแลกเปลี่ยนนักเรียนคล้ายๆ AFS ไปเรียนที่ Poland Central School โดดโรงเรียนไปตอนม.4 กลับมาก็พาสขึ้นไปเรียนม.5 เลย ไปครั้งนี้เป็นความท้าทายอีกครั้ง ไปอยู่ยังไง ไปกะใคร ไม่มีใครรู้เลย สมัยนั้นโทรฯก็แพง อินเตอร์เน็ตก็ไม่มี ก็อาศัยเขียนจดหมายคุยกับที่บ้านกับเพื่อนๆเอา คลาสสิคมาก เมืองที่ไปก็เล็กซะ มีประชากรประมาณ 500 คน ที่สำคัญมีจำนวนวัวมากกว่าคน ตอนไปแรกๆก็ไปเป็นเด็กฟาร์มเลยแหล่ะ ใครคิดว่าไปนิวยอร์คเจริญ.. กลับความคิดด่วน ปีนั้นทั้งปีผจญชะตาชีวิตมากมายทั้งดีและไม่ดี ภายในปีนึง โตขึ้นเยอะ แล้วก็อ้วนขึ้นเยอะะะะะะะะะด้วย (ใหม่คนผอมๆตอนเด็กๆนี่หายไปตั้งแต่บัดนั้น.. เศร้า.. T_T) ไปครั้งนี้ก็ทำให้ได้มี host family ที่เป็นแบบครอบครัวอีกครอบครัวของเราเลยที่นู่น ตั้งแต่จากบ้านกลับเมืองไทยคราวนั้น ถึงบัดนี้ก็เคยกลับไปเยี่ยมเค้าแล้วประมาณ 3-4 ครั้งได้ ถือว่าเยอะเหมือนกันนะเนี่ยะ
Mar - May, 1996: Melbourne, Australia ไปซัมเมอร์เหมือนกัน แต่ไม่เชิงไปเรียน เอาการเรียนบังหน้าเพื่อไปเที่ยวมากกว่า ไปอาศัยและไปเรียนอยู่ที่โรงเรียนของเพื่อนแม่อีกเช่นกัน
Jun - Aug, 1998: Boston, MA. ครั้งนี้เข้าเรียนที่ BE ธรรมศาสตร์แล้ว เรียนเป็นภาษาอังกฤษหมด (ยกเว้นวิชาภาษาไทย) ก็เลยหาเรื่องไปเพิ่มพูนความรู้ภาษาอังกฤษเพิ่มตอนซัมเมอร์ปี 1 ไปเข้าเรียนที่ Harvard University Summer School คอร์ส Professional Communication and Writing Workshops 2 คอร์ส (เรียนอะไรมาตอนนี้คืนไปหมดแล้วนะ) ตอนนั้นแจ๋เพื่อนร้ากกก ไปเรียนภาษาอังกฤษเหมือนกันที่ Yale ไม่ไกลกันมาก เลยมีโอกาสได้เจอกันด้วย ไปครั้งนี้ก็ไปพักกะเพื่อนแม่อีก เป็นคนบอสตัน คู่สามี ภรรยา น่ารักมากๆ ดูแลเราเหมือนลูกเลย
Aug - Dec, 2000: Austin, Texas นี่ก็เป็นอีกครั้งที่ไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ U of Texas at Austin ตอนเทอมต้นของปี 4 สมัยอยู่ BE ธรรมศาสตร์ ไปครั้งนี้เรียนโหดมาก เพราะว่าต้องโอนหน่วยกิจกลับมาเพื่อจบของธรรมศาสตร์ ไปอยู่หอ เลยไม่มีครอบครัวที่ texas แต่ได้เพื่อนสนิทหิ้วกลับมาด้วยคนนึง
Sep - Dec, 2001: Nagoya, Japan เป็นครั้งแรกที่ไปอยู่ต่างแดนโดยที่ไม่ได้ไปเรียน ครั้งนี้ไปฝึกงานกับบริษัทชื่อ Tsuchiya ที่เป็น supplier ให้กับผู้ผลิตรถยนต์อย่าง Toyoya และ Mitsubishi เป็นโครงการที่เราได้รับโอกาสมาจาก AIESEC ชมรมที่เราเคยทำกิจกรรมด้วยตลอดสี่ปีที่อยู่ที่ธรรมศาสตร์ เป็นกิจกรรมที่ีให้โอกาสนักศึกษาได้มีโอกาสไปฝึกงาน ไปทำงานเมืองนอก ในขณะเดียวกันก็เป็นอีกโอกาสสำหรับบริษัทที่จะได้นักศึกษาจากต่างชาติที่มีคุณสมบัติตรงกับที่บริษัทอยากได้ เพื่อมาฝึกงานด้วย win-win solution ว่างั้น เราได้รับการดูแลจากนักศึกษาญี่ปุ่นของมหาวิทยาลัย Nanzan ที่นาโกย่า แล้วก็ได้ไปอาศัยบ้านพักชายคาของครอบครัวญี่ปุ่นตลอด 3-4 เดือนนั้น นี่ก็เป็นอีกครอบครัวที่ยังติดต่อกันถึงทุกวันนี้
Mar'03 - Mar'04: Kuala Lumpur, Malaysia เปลี่ยนแนวมั่ง มาอยู่มาเลย์บ้าง ไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้ไปอยู่บ้านใกล้เรือนเคียง ประเทศเพื่อนบ้านเรานี่เอง เค้าเรียกว่าดวงให้มาอยู่ เพราะว่าตอนนั้นหลังจากชวดทุนมองบูโช ก็ไปสอบติดทุนกระทรวงต่างประเทศญี่ปุ่น แต่ติดสำรองนะ ใครจะคาดคิดว่าทุนทั้งหมดที่มีปีละ 18 ทุน แล้วให้โควต้านักเรียนไทยแค่ 2 ทุน โดยมีเราเป็นสำรองลำดับที่ 2 อยู่ดีๆจะได้จับพลัดจับผลูโดนเรียกตัวมาเสริมทัพด่วนชนิดที่หัวหน้าที่ทำงานเราก็อึ้งๆไปเลย ได้รับโทรศัพท์มาจากทุนบอกว่าถ้ายังอยากรับทุนอยู่ให้เดินทางไปมาเลย์ให้ได้ใน 2 อาทิตย์เพราะว่าโรงเรียนเริ่มเปิดเรียนไปแล้ว ลาออกจากที่ทำงานวันนั้น หัวหน้าไม่อึ้งก็ให้รู้ไป ก็ไปเรียนภาษาญี่ปุ่นที่โรงเรียนที่ตั้งขึ้นมาเฉพาะสำหรับทุนนี้ เรียกทุนว่า Asian Youth Fellowship หรือเรียกสั้นๆว่า AYF ใช้ชีวิตกับนักเรียนอาเซียนกับบังคลาเทศรวมทั้งหมด 18 ชีวิต กับอาจารย์ญี่ปุ่น 4 คน แล้วก็เจ้าหน้าที่ทุนอีกนิดหน่อย เรียนรู้ภาษาญี่ปุ่น ไปพร้อมๆกับความเป็นอยู่ของสมาชิกประเทศเพื่อนบ้าน ต่างวัฒนธรรม ต่างชาติ ต่างภาษา ต่างศาสนา จนวันนี้ก็เป็นครอบครัว AYF ครอบครัวใหญ่ในญี่ปุ่นด้วยกัน อบอุ่นมากกกก
Apr'04 - present: Kyoto, Japan ครั้งนี้เป็นครั้งล่าสุดในการได้มาใช้ชีิวิตต่างแดน แล้วก็เป็นครั้งแรกที่จากบ้านติดต่อกันเป็นเวลานานๆๆๆๆ เรียนโท-เอกที่มหาวิทยาลัยเกียวโต (จะบอกทำไมอีกเนี่ยะ จบๆได้แล้วเน๊อะ)

เล่าไปเล่ามาชักมัน เรื่องราวต่างๆพาลจะผุดขึ้นมาให้เล่าได้ไม่จบสิ้น ข้อสุดท้ายนี่ไม่ได้ตั้งใจให้ยาวเลย แต่ทำไมเขียนไปเขียนมามันยาวงี้ก็ไม่รู้ ยังไงก็ขอขอบคุณคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะ.. ชั้นรู้มันยาวมากกกก ก็ขอสานต่อความเป็น blog tag เอาไปแปะต่อกับผู้โชคดีอีก 5 ราย ดังมีรายนามต่อไปนี้...
1.แจ๋เพื่อนร๊าาากกกก รีบแปะด้วยความเต็มใจ
2.น้องบี ผู้ชอบฤดูกาลต้นไม้ผลัดใบ
3.ปอย หนีไปเที่ยวฮอกไกโดนี่... แปะซะเลย
4.Nonnyรายนี้ก็หนีไปเที่ยวเกาหลีเหมือนกัน แปะไปคู่กะคนข้างบนเลย (จะได้แปะกันเองไม่ได้.. ฮาฮา)
5.พี่บิ๊ก ขาประจำบล๊อกเรา จะไม่โดนได้อย่างไร

จริงๆแล้วมีรายชื่อผู้โชคดีอยู่ในมือหลายคน แต่ว่าบางคนไม่มีบล๊อกบ้าง บางคนมีทีท่าว่าคงไม่เขียนบ้าง ผู้โชคดีทั้ง 5 ท่านด้านบนนี้ ท่านได้รับการเลือกสรรมาแล้ว อย่าลืมไปแปะคนอื่นต่อน้า... =)

ป.ล. กลับไปอ่าน tag ของตัวเองมา พออ่านถึงข้อสุดท้ายของตัวเอง.. ขอเติมหน่อยนะ.. ว่ารู้สึกขอบคุณพ่อกะแม่มากที่สนับสนุน แล้วก็ให้โอกาสเราได้ไปสัมผัสประสบการณ์หลายๆอย่าง จากหลายๆที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา เป็นความซาบซึ้งแล้วก็ภูมิใจมากค่ะ ^^ (14 ก.พ. 2550)

JLPT - an achievement of (last) year

After my 2nd attempt in taking the Level 1 Japanese Proficiency Test, I finally PASSED! Yahoo~~~~. What a happy news for today :)