Another intermission here. =P
Today's post is only to complain I'm dying with Spring Hayfever!!! Grrrrrr!!!!!!!!! Never at all in my life to be allergic to anything. Never at all in the past 3 years I'm here in Japan. But at last, it came. Some people said if you are in Japan for a long time, you will eventually develop your allegies to pollens. I never thought I would, but I did. It's just torturing. My nose is worning out now. (T_T)
I used to wonder why there are so many Japanese using masks walking on streets. I used to question why they have to wear masks when they catch a cold. I used to question many other things. Today, I understand absolutely why. I'm wearing one when I go out too. Eventhough it is irritating at times, I guess there isn't many choice we can do.
The weather today was gorgeous. The warm weather eventually arrived. I just love it!
Monday, April 30, 2007
Wednesday, April 25, 2007
Naoshima ... the Art Island! (Part II)
Okie doke... today.. let's get back to Naoshima. I'll take you through Chichu Art Museum today.
Chichu Art Museum
All visitors to Chichu Art Museum have to stop at the ticket center to purchase tickets before hand. Since they allow only a certain number of guests into the museum at a time, they distributed tickets that specify which time you are allowed to be in the museum. We got a 1.30 p.m. lot and while waiting, we had a brief orientation about the site by the museum staff. One adult ticket costs 2,000 yen. Quite pricy, but rather understandable.
if you are to work here, I guess you should have a uniqeness.
This ticket person has such an interesting hairstyle, short on one side, then along on the other!!
Photographing is prohibited on the site, so we shall go through this art museum with attached links from the museum's official website.
bird eye view of Chichu Art Museum
Chichu Art Museum was established in 2004 and is a place to rethink the relationship between nature and people. The quietness of Seto Inland Sea's nature blending in with the suitable art forms and spacing is what stimulates our intellectual and sensation.
The museum is separated into 3 sections for displaying artworks of Claude Monet, Walter De Maria and James Turrell, all of which are installed permanently at the site. The building is designed by the famous Japanese architecture, Tadao Ando, having all three stories built underground.
I really love how the space was designed, played and used in the whole museum. I loved the white space in Claude Monet's exhibition. It's amazing seeing how natural sunlight can have such a powerful effect in a room that has no lightbulbs. Ando was, indeed, clever to use that to bring out the attractiveness of Monet's water lily works.
My most favourite displays went to James Turrell's though. This was my very first time to see his work. It's amazing how light and space can create so much curiosity among us.
"Open Field," 2000, fluorescent light, neon tube
(Credit: www.chichu.jp)
"Open Sky," 2004, LED, xenon lamp
(Credit: www.chichu.jp)
For "Open Field" work, you can actually walk into that blue screen. It was like walking into an empty space, as if you were floating. So amazing! For "Open Sky", the color in that room alters as the sun rises and sets.
It's really interesting to see how art and design can trigger our visual sensation.
Chichu Art Museum
All visitors to Chichu Art Museum have to stop at the ticket center to purchase tickets before hand. Since they allow only a certain number of guests into the museum at a time, they distributed tickets that specify which time you are allowed to be in the museum. We got a 1.30 p.m. lot and while waiting, we had a brief orientation about the site by the museum staff. One adult ticket costs 2,000 yen. Quite pricy, but rather understandable.
This ticket person has such an interesting hairstyle, short on one side, then along on the other!!
Photographing is prohibited on the site, so we shall go through this art museum with attached links from the museum's official website.
Chichu Art Museum was established in 2004 and is a place to rethink the relationship between nature and people. The quietness of Seto Inland Sea's nature blending in with the suitable art forms and spacing is what stimulates our intellectual and sensation.
The museum is separated into 3 sections for displaying artworks of Claude Monet, Walter De Maria and James Turrell, all of which are installed permanently at the site. The building is designed by the famous Japanese architecture, Tadao Ando, having all three stories built underground.
I really love how the space was designed, played and used in the whole museum. I loved the white space in Claude Monet's exhibition. It's amazing seeing how natural sunlight can have such a powerful effect in a room that has no lightbulbs. Ando was, indeed, clever to use that to bring out the attractiveness of Monet's water lily works.
My most favourite displays went to James Turrell's though. This was my very first time to see his work. It's amazing how light and space can create so much curiosity among us.
(Credit: www.chichu.jp)
(Credit: www.chichu.jp)
For "Open Field" work, you can actually walk into that blue screen. It was like walking into an empty space, as if you were floating. So amazing! For "Open Sky", the color in that room alters as the sun rises and sets.
It's really interesting to see how art and design can trigger our visual sensation.
Monday, April 23, 2007
BSO Concert in Osaka
Before getting back to Naoshima posts, may I have a short intermission to write about a BSO Concert today.
Yes, BSO as the Bangkok Symphony Orchestra! I didn't realize how much I miss seeing concerts like this until I was there at the concert hall. BSO today was only a small portion of the usual BSO that I've seen - even smaller in both size and instrument type than BSO's concerts in the Park back in Bangkok. This time they focused on string instruments and brought only a few wind / brass soloists.
The theme of the concert today was for Royal Compositions, i.e. songs composed by H.M. King Bhumibol, our beloved King. Yes, it surprises a lot of people to learn how talented our King is in music. He's been known as a Jazz King as well.
His Majesty started playing Saxophone when he was 14 years of age and continued into many other wind and brass instruments, as well as piano and guitar. He composed his first song in 1946 (at the age of 18) and continued composing many other pieces. I'm not sure of the correct number of his composition, but roughly close to 50 songs.
beautiful concert hall at Osaka Central Public Hall (大阪市中央公会堂）
Our concert's conductor today was Rear Admiral M.L. Usni Pramoj who has had profound profile in working closely with His Majesty since early age. The Royal compositions appeared on Japan concert tour is also of his musical arrangement. M.L. Usni Pramoj is an invited conductor for this BSO String Orchestra since its origin in 2002.
The program today comprised of 16 songs with short intermission inbetween the 8th and 9th pieces. Songs were as listed.
1. Alexandra (แผ่นดินของเรา)
2. Blue Day (อาทิตย์อับแสง)
3. Sweet Words (คำหวาน)
4. Twilight (ยามค่ำ)
5. Lullaby (ค่ำแล้ว)
6. Near Dawn (ใกล้รุ่ง)
7. Royal Marines March
8. Love in Spring (ลมหนาว)
Oboe Soloist in "Twilight"
9. Echo (แว่ว)
10. No Moon (ไร้จันทร์)
11. Still on My Mind (ในดวงใจนิรันดร์)
12. Dream Island (เกาะในฝัน)
13. A Love Story (ภิรมย์รัก)
14. Old Fashioned Melody
15. Magic Beams (แสงเดือน)
16. Can't You Ever See
Full Orchestra members in "Can't You Ever See"
I have my few favourites here, namely "Sweet Word" (beautiful conversing dialogues of Violin, viola and cello), "Twilight" (the oboe solo was just too sweet), "Still on My Mind" (another oboe's solo song), "Dream Island" (refreshing pizzicato move and clarinet in the solo), "Old Fashioned Melody" (another pizzicato song with flute soloist), and of course, my all-time-favourite "Can't You Ever See" (here played in Jazz style with String orchestra combined with all wind instruments: flute, oboe, clarinet, french horn and bassoon).
closing the concert
with Khun Apichart (the concert MC), Yoko and Na (my friends)
some of the orchestra's members after the show
Another good day with good people and good music. Really miss my time in the band, and even as an audience. Hopefully there will be more of this while I'm here.
Yes, BSO as the Bangkok Symphony Orchestra! I didn't realize how much I miss seeing concerts like this until I was there at the concert hall. BSO today was only a small portion of the usual BSO that I've seen - even smaller in both size and instrument type than BSO's concerts in the Park back in Bangkok. This time they focused on string instruments and brought only a few wind / brass soloists.
The theme of the concert today was for Royal Compositions, i.e. songs composed by H.M. King Bhumibol, our beloved King. Yes, it surprises a lot of people to learn how talented our King is in music. He's been known as a Jazz King as well.
His Majesty started playing Saxophone when he was 14 years of age and continued into many other wind and brass instruments, as well as piano and guitar. He composed his first song in 1946 (at the age of 18) and continued composing many other pieces. I'm not sure of the correct number of his composition, but roughly close to 50 songs.
Our concert's conductor today was Rear Admiral M.L. Usni Pramoj who has had profound profile in working closely with His Majesty since early age. The Royal compositions appeared on Japan concert tour is also of his musical arrangement. M.L. Usni Pramoj is an invited conductor for this BSO String Orchestra since its origin in 2002.
The program today comprised of 16 songs with short intermission inbetween the 8th and 9th pieces. Songs were as listed.
1. Alexandra (แผ่นดินของเรา)
2. Blue Day (อาทิตย์อับแสง)
3. Sweet Words (คำหวาน)
4. Twilight (ยามค่ำ)
5. Lullaby (ค่ำแล้ว)
6. Near Dawn (ใกล้รุ่ง)
7. Royal Marines March
8. Love in Spring (ลมหนาว)
9. Echo (แว่ว)
10. No Moon (ไร้จันทร์)
11. Still on My Mind (ในดวงใจนิรันดร์)
12. Dream Island (เกาะในฝัน)
13. A Love Story (ภิรมย์รัก)
14. Old Fashioned Melody
15. Magic Beams (แสงเดือน)
16. Can't You Ever See
I have my few favourites here, namely "Sweet Word" (beautiful conversing dialogues of Violin, viola and cello), "Twilight" (the oboe solo was just too sweet), "Still on My Mind" (another oboe's solo song), "Dream Island" (refreshing pizzicato move and clarinet in the solo), "Old Fashioned Melody" (another pizzicato song with flute soloist), and of course, my all-time-favourite "Can't You Ever See" (here played in Jazz style with String orchestra combined with all wind instruments: flute, oboe, clarinet, french horn and bassoon).
Another good day with good people and good music. Really miss my time in the band, and even as an audience. Hopefully there will be more of this while I'm here.
Wednesday, April 18, 2007
Naoshima ... the Art Island! (Part I)
Okie doke.. it's time for The "NAOSHIMA"! It has been taking me more than 2 weeks to get back writing about this place.
PREFACE
Naoshima: What and Where about?
Naoshima is a small island (about 8 square kilometers) situated in the Seto inland sea just right below Okayama Prefecture. The island belongs to Kagawa Prefecture of Shikoku Island, but much closer in distance to Okayama than Kagawa. The location was selected initially to be the international camp ground in 1989 with the aim to make it a place where children from all over the world can mingle and for that particular part of the island to be the center for pure and educational cultural area.
In 1992, Naoshima Contemporary Art Museum (now known as the Benesse Art Site) was built with exhibition space for contemporary art together with hotel guest rooms. Throughout 1992-1995, many artists were invited to display their artworks and with the idea of "the Out of Bounds exhibition" in 1994 where artist were asked to display their works outside the building, it began a crucial step for the island to be developed into an open art space. The concept is for the artist to display their works and for their works to last a lifetime on the exhibition spots. It's the place where contemporary art and architecture meets with Naoshima's natural beauty and distinctive culture.
Currently, the island is operated under the management of Benesse Corporation in Naoshima. Famous art sites on the island are as The Benesse House, Chichu Art Museum, Art House Project, Honmura Lounge and Archive, and when we went there were Naoshima Standard Project 2 and also Mandala Art Market. The art sites cover most parts of the entire island: Miyanoura Port, Honmura Port and Tsumuura areas.
How did we come about knowing this place?
Well, of course, Jill knew about it all along since she is in the art field. I, on the other hand, learned about it through a good friend of mine just only recently. One day, Jill and I talked about a new destination to visit and we both thought Naoshima would be our best choice.
Our trip to Naoshima
The trip was made on the weekend of March 31 - April 1, 2007. Trip members were Kee (our usual trip member), Pe (our newest trip member), Jill and I. The trip was solely to visit the art sites, so we took it slowly from place to place on the island.
The car for the trip was Toyota Vitz, total driving distance of about 500 k.m.
March 31, 2007
Pe and I left Kyoto late night of Friday, March 30, after I went to pick up the car, helped Pe moved her stuff to her new place and and had a quick dinner at N'Best's house. Both of us rested at Jill's place for the night to save at least an hour of driving time the following day. Kee, had to stay put in his lab to finish his writing assignment, so we picked him up early in the morning of Saturday at the train station near Jill's place. We left Osaka around 8.30 a.m., took the highway directly to Okayama and drove further on local roads to reach Uno Port and made it just right in time for the 12:15 p.m. ferry ride. Of course, we didn't have time to grab lunch, so we thought we would just cross over to the island and find something to eat there.
ferry ride
The ferry took us 20 minutes at the cost of 280 yen/person (one-way) or 540 yen/person (round-trip), and another 1,880 yen per vehicle less than 4 meters long + driver for a one-way trip. We were greeted with the Red Pumpkin 2006, an art exhibit by Japanese's famous artist, Yayoi Kusamaand the newly constructed contemporary designed "Marine Station NAOSHIMA", the plaza of Naoshima Town Ferry Terminal at Miyanoura Port.
the Red Pumpkin by Yayoi Kusama (credit: Pe)
We hopped on the car and drove directly to Chichu Art Museum to park our car and continue our journey on foot and provided shuttle bus. We first visitted Chichu Art Museum, then The Benesse Art Site. Ran out of time in the evening, left with nothing to eat ever since, we found a local sashimi place in Miyanoura Port area around 7 something p.m. and had both our lunch and dinner there. The island only has limited capacity of accommodation and we didn't beat other people in making reservation, so we had to transfer back to the mainland and spent a night at a huge onsen hotel called Diamond Setouchi Marine Hotel nearby in Tamano-yu area. It worked quite well since we had a room by the sea that we could enjoy a very fresh morning with birdy cries and sea waves morning call and that we could spent time relaxing at the onsen (hot-spring bath).
Chichu Art Museum
waiting for shuttle bus at the Benesse House
April 1 - Happy April's Fool Day!
fresh morning at the hotel
We planned to grab enough food to bring to the island on our second day since we starved ourselves too much the day before. I think we overpacked our food though 'cause we had too much to eat on this day. haha. Anyways, we came back to the island to go over the Art House Project and the Naoshima Standard 2 in which holds special art exhibition since October 2006, on and off for less than 5 months total time, and the Mandala Art Market.
small Mandala Art Market
After being through these projects, we made it back to the Yellow Pumpkin, one of the very eye-catching landmark of Naoshima in Benesse Art Site. If you recognized, it's by the same artist as the red pumpkin at the ferry terminal. The island definitely has by far a lot more spots to see than we originally thought. Eventhough we intended to spend our whole 2 days there chill chill through the art projects, when we were actually there, it was even more time consuming than we thought. I guess it's all because of Art and you need to take your time through it to be able to truly enjoy what you see.
yellow pumpkin by Yayoi Kusama
Naoshima is definitely a place to visit if you have an interest in art, photography, architecture and the likes. We wish we could have spent a night on the Benesse House though it's rather pricy if compared to other accommodation available. The Benesse House is considered one of the galleries with art exhibition as permanent interior decoration, and with the architecture designed by Tadao Ando,, the place should have brought us some special atmosphere. Maybe it means we have to make our trip back here again in the future?
I will get back to the details on each visitted places soon.
PREFACE
Naoshima: What and Where about?
Naoshima is a small island (about 8 square kilometers) situated in the Seto inland sea just right below Okayama Prefecture. The island belongs to Kagawa Prefecture of Shikoku Island, but much closer in distance to Okayama than Kagawa. The location was selected initially to be the international camp ground in 1989 with the aim to make it a place where children from all over the world can mingle and for that particular part of the island to be the center for pure and educational cultural area.
In 1992, Naoshima Contemporary Art Museum (now known as the Benesse Art Site) was built with exhibition space for contemporary art together with hotel guest rooms. Throughout 1992-1995, many artists were invited to display their artworks and with the idea of "the Out of Bounds exhibition" in 1994 where artist were asked to display their works outside the building, it began a crucial step for the island to be developed into an open art space. The concept is for the artist to display their works and for their works to last a lifetime on the exhibition spots. It's the place where contemporary art and architecture meets with Naoshima's natural beauty and distinctive culture.
Currently, the island is operated under the management of Benesse Corporation in Naoshima. Famous art sites on the island are as The Benesse House, Chichu Art Museum, Art House Project, Honmura Lounge and Archive, and when we went there were Naoshima Standard Project 2 and also Mandala Art Market. The art sites cover most parts of the entire island: Miyanoura Port, Honmura Port and Tsumuura areas.
How did we come about knowing this place?
Well, of course, Jill knew about it all along since she is in the art field. I, on the other hand, learned about it through a good friend of mine just only recently. One day, Jill and I talked about a new destination to visit and we both thought Naoshima would be our best choice.
Our trip to Naoshima
The trip was made on the weekend of March 31 - April 1, 2007. Trip members were Kee (our usual trip member), Pe (our newest trip member), Jill and I. The trip was solely to visit the art sites, so we took it slowly from place to place on the island.
The car for the trip was Toyota Vitz, total driving distance of about 500 k.m.
March 31, 2007
Pe and I left Kyoto late night of Friday, March 30, after I went to pick up the car, helped Pe moved her stuff to her new place and and had a quick dinner at N'Best's house. Both of us rested at Jill's place for the night to save at least an hour of driving time the following day. Kee, had to stay put in his lab to finish his writing assignment, so we picked him up early in the morning of Saturday at the train station near Jill's place. We left Osaka around 8.30 a.m., took the highway directly to Okayama and drove further on local roads to reach Uno Port and made it just right in time for the 12:15 p.m. ferry ride. Of course, we didn't have time to grab lunch, so we thought we would just cross over to the island and find something to eat there.
The ferry took us 20 minutes at the cost of 280 yen/person (one-way) or 540 yen/person (round-trip), and another 1,880 yen per vehicle less than 4 meters long + driver for a one-way trip. We were greeted with the Red Pumpkin 2006, an art exhibit by Japanese's famous artist, Yayoi Kusamaand the newly constructed contemporary designed "Marine Station NAOSHIMA", the plaza of Naoshima Town Ferry Terminal at Miyanoura Port.
We hopped on the car and drove directly to Chichu Art Museum to park our car and continue our journey on foot and provided shuttle bus. We first visitted Chichu Art Museum, then The Benesse Art Site. Ran out of time in the evening, left with nothing to eat ever since, we found a local sashimi place in Miyanoura Port area around 7 something p.m. and had both our lunch and dinner there. The island only has limited capacity of accommodation and we didn't beat other people in making reservation, so we had to transfer back to the mainland and spent a night at a huge onsen hotel called Diamond Setouchi Marine Hotel nearby in Tamano-yu area. It worked quite well since we had a room by the sea that we could enjoy a very fresh morning with birdy cries and sea waves morning call and that we could spent time relaxing at the onsen (hot-spring bath).
April 1 - Happy April's Fool Day!
We planned to grab enough food to bring to the island on our second day since we starved ourselves too much the day before. I think we overpacked our food though 'cause we had too much to eat on this day. haha. Anyways, we came back to the island to go over the Art House Project and the Naoshima Standard 2 in which holds special art exhibition since October 2006, on and off for less than 5 months total time, and the Mandala Art Market.
After being through these projects, we made it back to the Yellow Pumpkin, one of the very eye-catching landmark of Naoshima in Benesse Art Site. If you recognized, it's by the same artist as the red pumpkin at the ferry terminal. The island definitely has by far a lot more spots to see than we originally thought. Eventhough we intended to spend our whole 2 days there chill chill through the art projects, when we were actually there, it was even more time consuming than we thought. I guess it's all because of Art and you need to take your time through it to be able to truly enjoy what you see.
Naoshima is definitely a place to visit if you have an interest in art, photography, architecture and the likes. We wish we could have spent a night on the Benesse House though it's rather pricy if compared to other accommodation available. The Benesse House is considered one of the galleries with art exhibition as permanent interior decoration, and with the architecture designed by Tadao Ando,, the place should have brought us some special atmosphere. Maybe it means we have to make our trip back here again in the future?
I will get back to the details on each visitted places soon.
Monday, April 16, 2007
เมื่อต้องเป็นไกด์...
มาแว้ววววว.....ว ไม่ได้เช็คเน็ตหลายวัน กลับมาอีกทีมีเสียงทวงบล๊อกเรื่อง Naoshima กันมากมาย... วันนี้.. ยังไม่เขียนหรอกนะ เพิ่งกลับมาจากไปทำงานมา ไปทำอะไรอ่ะเหรอ....? ก็.... ด้วยเหตุที่ว่าช่วงสงกรานต์มีคนไทยมาเที่ยวญี่ปุ่นมากมาย บริษัททัวร์ขาดไกด์ ก็เลยไปสวมรอยไปเป็นไกด์ท้องถิ่น (local guide) ให้กับบริษัทฯทัวร์มา ทำงาน 5 วัน เหมือนได้เที่ยวไปในตัว
ทริปนี้ไปไหนมามั่ง? ทริปนี้... เป็นทัวร์เรียกว่าทัวร์แพ็คเกจญี่ปุ่นแบบเบสิคที่สุด เข้าโตเกียว ออกโอซาก้า ไป Disneyland, Tokyo (Shinjuku), Hakone, Kawakuji-ko, Fuji-san, Hamana-ko, ทดลองนั่งชิงเกนเซนหนึ่งป้ายสั้นๆไป Nagoya, Osaka (Shinsaibashi/Namba), Universal Studio ว่าง่ายๆเหมือนเป็นทริปเที่ยวสวนสนุกกับช้อปปิ้ง แล้วก็มีไปดูภูเขาไฟฟูจิ เท่านั้นแหล่ะ ก็เล็งไว้แล้วว่าพอครบห้าวันเราต้องเหนื่อยลากๆแน่ๆ ก่อนไปเตรียมใจไปแล้ว แต่ไปสองสามวันแรกยังชิวๆ เจอเมื่อวานพาเข้าโอซาก้าเดินใน Shinsaibashi กับ USJ ดิฉันก็พลังงานเริ่มขาด วันนี้ส่งลูกทัวร์ขึ้นเครื่องเสร็จแล้วก็แอบหนีไปช๊อปปิ้งเองที่ Rinku Town outlet พักนึงก่อนกลับมาบ้านนี่แหล่ะ
เหมือนทุกๆครั้งที่ได้ไปลองทำอะไรใหม่ๆ ไปทำงานไกด์คราวนี้ ได้เห็นเบื้องลึก เบื้องหลังธุรกิจการท่องเที่ยวชัดขึ้นเยอะ ประมาณว่า "โอ้ว.. เค้าทำกันอย่างนี้นี่เอง" บางทีก็ "โอ้ว..แบบนี้ก็มีด้วย" ที่ประทับใจในทริปนี้ก็คือลูกทัวร์มากันเป็นครอบครัว ไม่เรื่องมาก น่ารักดี ดูแลง่ายทีเดียว แถมคนขับรถ (คุณทานากะ) ก็น่ารักมาก ขอพูดถึงแกหน่อยเพราะปกติเวลานั่งรถทัวร์มีแต่คุณลุงคุณตาเป็นคนขับ คุณทานากะนี่ยังหนุ่มหน่อย อายุประมาณ 42 ปีได้มั้ง แต่ถือว่ายัีงหนุ่มมากเมื่อเทียบกับคนขับรถบัสคนอื่นๆ แล้วแกเป็นคนขับรถที่ต้องยกนิ้วให้เลย ฉลาดมาก แล้วก็แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีมากๆเหมือนกัน เจอคนขับแบบนี้ คนประสานงานอย่างเราก็สบายขึ้นเยอะ
แล้วเป็นไกด์ท้องถิ่นต้องทำอะไรมั่ง? อันนี้แล้วแต่ว่าได้หัวหน้าทัวร์สไตล์ไหนอ่ะนะ หน้าที่หลักๆก็คือเป็น"ปาก"ให้กับหัวหน้าทัวร์เวลาที่เค้าจะติดต่อกับคุณคนขับรถ กับร้านอาหารและโรงแรม ฯลฯ เพราะว่าหัวหน้าทัวร์ที่มา ส่วนมากเป็นไกด์ที่พากย์เล่าเรื่องราวต่างๆเกี่ยวกับสถานที่ได้ (เป็นคนพูดหน้าไมค์) แต่ว่าพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ หน้าที่หลักของเราอีกอย่างก็คือ "นับคน" ลูกทัวร์คราวนี้มี 27 คน มากันเป็นครอบครัว เวลานับเลยง่ายหน่อย นับเป็นแพ็ค แล้วคนในครอบครัวเค้าจะคอยบอกเราอยู่ดีว่าขาดใครมั่ง
lesson learned จากทริปนี้:
1. สวนสนุก (โดยเฉพาะดิสนีย์ฯ)... ไม่ใช่ที่ที่จะไปเที่ยวคนเดียว คุณควรไปกับใครอีกซักคนเป็นอย่างน้อย อย่าไปคนเดียวเด็ดขาด [ตอนไปดิสนีย์ฯ ก็เข้าไปเดินเล่นอยู่คนเดียว เห็นคิวว่างๆก็เลยเข้าไปใน splash mountain เรือหนึ่งลำมี 4 แถวให้นั่ง แถวหน้าเป็นคู่ ข้างหลังเราอีกสองแถวก็เป็นอีก 2 คู่ สรุปดิฉันเป็นคี่อยู่ท่ามกลางคู่คนอื่น (-"-) เศร้าจริงๆ]
2. USJ... ถ้าอยากต่อคิวคนน้อยๆ เชิญไปวันอาทิตย์ตอนเย็นๆ เข้า spiderman the ride ได้ใน 20 นาที อ้อ.. สำหรับ USJ ไปคนเดียวยัีงไม่เปล่าเปลี่ยวเท่าไหร่ เพราะว่ามันมีแถวสำหรับ Single Rider เอาไปเสริมเก้าอี้ให้เต็มเวลาที่เหลือเศษ.. อันนี้จะได้คิวเร็วกว่ารอคิวปกตินิดหน่อย (ป.ล. และแล้วเราก็ได้เล่น Hollywood Dream the Ride ที่ไม่ได้เล่นเมื่อคราวที่แล้ว ระหว่างรอก็ทำใจไปด้วย เพราะว่าเคยมีประวัติเล่นไวกิ้งตีลังกาแล้วลงมาช็อค... แต่ว่าเห็นว่าอันนี้มันไม่ตีลังกา มันเป็นรถไฟเหาะเฉยๆ ก็เลยเอาวะ.. ลุย ... ผลก็คือว่า.. ลงมาอย่างปลอดภัย เสียวๆนิดหน่อย แต่ว่าไม่เท่าไหร่ ตอนไปเล่น spiderman คราวที่แล้วเสียวกว่า =))
3. ถ้าคุณอยู่ญี่ปุ่น.. อย่าได้เที่ยวญี่ปุ่นช่วงสงกรานต์เด็ดขาด ไปไหนเจอแต่คนไทย วันไปดิสนีย์ฯ คิดว่าคนไทยก็ปาเข้าไปครึี่งสวนละ วันไปฮาโกเนะ กับ ฟูจิซังนี่รถทัวร์คนไทยลงเป็นสิบคัน ช่วงนี้คุณมีโอกาสได้เจอกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอมาแรมหลายๆปีได้อย่างบังเอิญ ทริปนี้... เจอ"โปโป้" เพื่อนตั้งแต่สมัยประถมที่ย้ายโรงเรียนมาอยู่ด้วยกันจนจบมัธยมฯ แล้วก็ไม่ได้เจอกันมาตั้งแต่เรียนจบตรี ไปเจอกันโดยบังเอิญบนเรือล่องทะเลสาบอะชิในฮาโกเนะ เจอโป้คนเดียวไม่เจอ เจอทั้งบ้าน(หรือตระกูล)เลย ที่เหวอกว่านั้นคือ... ตอนที่รถทัวร์ไปลงซื้อของที่ซุปเปอร์มาเก็ตแถวๆภูเขาไฟฟูจิ... ดันเจอ "ฝน" (เพื่อนเมลที่มาแตร์) ตอนเดินอยู่ในซุปเปอร์ฯ เห็นกับแว๊บแรก ฝนหน้าตางงมากว่าเรามาอยู่ในห้างฯนี้ได้ไง เออ.. มันก็น่างงอยู่ละนะ
.... จบ ....
ป.ล. วัีนก่อนที่ไปหาอาจารย์มานี่ ได้หาเรื่องให้ตัวเองจริงๆอย่างคาด ตอนนี้ไม่รู้ว่าสุดท้ายจะเป็นเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดี รู้แต่ว่าตอนนี้ต้องรีบอ่านหนังสือหัวข้อใหม่ให้เสร็จภายในเดือนสองเดือนนี้ ที่สำคัญ... หัวข้อนี้มีแต่หนังสือภาษาญี่ปุ่น T_T เคยได้ยินกันมั้ยคะ "Amoeba Management" (การบริหารงานแบบอะมีบา) เป็นหลักการบริหารงานที่มีต้นกำเนิดมาจากบริษัท Kyocera ในประเทศญี่ปุ่น ใครเคยได้ยินช่วยเอามาเล่าให้ฟังหน่อยนะ ตอนนี้รับสมัครตัวช่วยด่วน!
ป.ล. อีกอัน.... เรื่อง Naoshima ขออนุญาตแปะไว้ก่อนเพราะว่ายังจัดรูปไม่เสร็จ คิดว่าในเร็วๆนี้เดี๋ยวคงได้เขียนนะ อย่าเพิ่งเลิกรอล่ะ ^^
ทริปนี้ไปไหนมามั่ง? ทริปนี้... เป็นทัวร์เรียกว่าทัวร์แพ็คเกจญี่ปุ่นแบบเบสิคที่สุด เข้าโตเกียว ออกโอซาก้า ไป Disneyland, Tokyo (Shinjuku), Hakone, Kawakuji-ko, Fuji-san, Hamana-ko, ทดลองนั่งชิงเกนเซนหนึ่งป้ายสั้นๆไป Nagoya, Osaka (Shinsaibashi/Namba), Universal Studio ว่าง่ายๆเหมือนเป็นทริปเที่ยวสวนสนุกกับช้อปปิ้ง แล้วก็มีไปดูภูเขาไฟฟูจิ เท่านั้นแหล่ะ ก็เล็งไว้แล้วว่าพอครบห้าวันเราต้องเหนื่อยลากๆแน่ๆ ก่อนไปเตรียมใจไปแล้ว แต่ไปสองสามวันแรกยังชิวๆ เจอเมื่อวานพาเข้าโอซาก้าเดินใน Shinsaibashi กับ USJ ดิฉันก็พลังงานเริ่มขาด วันนี้ส่งลูกทัวร์ขึ้นเครื่องเสร็จแล้วก็แอบหนีไปช๊อปปิ้งเองที่ Rinku Town outlet พักนึงก่อนกลับมาบ้านนี่แหล่ะ
เหมือนทุกๆครั้งที่ได้ไปลองทำอะไรใหม่ๆ ไปทำงานไกด์คราวนี้ ได้เห็นเบื้องลึก เบื้องหลังธุรกิจการท่องเที่ยวชัดขึ้นเยอะ ประมาณว่า "โอ้ว.. เค้าทำกันอย่างนี้นี่เอง" บางทีก็ "โอ้ว..แบบนี้ก็มีด้วย" ที่ประทับใจในทริปนี้ก็คือลูกทัวร์มากันเป็นครอบครัว ไม่เรื่องมาก น่ารักดี ดูแลง่ายทีเดียว แถมคนขับรถ (คุณทานากะ) ก็น่ารักมาก ขอพูดถึงแกหน่อยเพราะปกติเวลานั่งรถทัวร์มีแต่คุณลุงคุณตาเป็นคนขับ คุณทานากะนี่ยังหนุ่มหน่อย อายุประมาณ 42 ปีได้มั้ง แต่ถือว่ายัีงหนุ่มมากเมื่อเทียบกับคนขับรถบัสคนอื่นๆ แล้วแกเป็นคนขับรถที่ต้องยกนิ้วให้เลย ฉลาดมาก แล้วก็แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีมากๆเหมือนกัน เจอคนขับแบบนี้ คนประสานงานอย่างเราก็สบายขึ้นเยอะ
แล้วเป็นไกด์ท้องถิ่นต้องทำอะไรมั่ง? อันนี้แล้วแต่ว่าได้หัวหน้าทัวร์สไตล์ไหนอ่ะนะ หน้าที่หลักๆก็คือเป็น"ปาก"ให้กับหัวหน้าทัวร์เวลาที่เค้าจะติดต่อกับคุณคนขับรถ กับร้านอาหารและโรงแรม ฯลฯ เพราะว่าหัวหน้าทัวร์ที่มา ส่วนมากเป็นไกด์ที่พากย์เล่าเรื่องราวต่างๆเกี่ยวกับสถานที่ได้ (เป็นคนพูดหน้าไมค์) แต่ว่าพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ หน้าที่หลักของเราอีกอย่างก็คือ "นับคน" ลูกทัวร์คราวนี้มี 27 คน มากันเป็นครอบครัว เวลานับเลยง่ายหน่อย นับเป็นแพ็ค แล้วคนในครอบครัวเค้าจะคอยบอกเราอยู่ดีว่าขาดใครมั่ง
lesson learned จากทริปนี้:
1. สวนสนุก (โดยเฉพาะดิสนีย์ฯ)... ไม่ใช่ที่ที่จะไปเที่ยวคนเดียว คุณควรไปกับใครอีกซักคนเป็นอย่างน้อย อย่าไปคนเดียวเด็ดขาด [ตอนไปดิสนีย์ฯ ก็เข้าไปเดินเล่นอยู่คนเดียว เห็นคิวว่างๆก็เลยเข้าไปใน splash mountain เรือหนึ่งลำมี 4 แถวให้นั่ง แถวหน้าเป็นคู่ ข้างหลังเราอีกสองแถวก็เป็นอีก 2 คู่ สรุปดิฉันเป็นคี่อยู่ท่ามกลางคู่คนอื่น (-"-) เศร้าจริงๆ]
2. USJ... ถ้าอยากต่อคิวคนน้อยๆ เชิญไปวันอาทิตย์ตอนเย็นๆ เข้า spiderman the ride ได้ใน 20 นาที อ้อ.. สำหรับ USJ ไปคนเดียวยัีงไม่เปล่าเปลี่ยวเท่าไหร่ เพราะว่ามันมีแถวสำหรับ Single Rider เอาไปเสริมเก้าอี้ให้เต็มเวลาที่เหลือเศษ.. อันนี้จะได้คิวเร็วกว่ารอคิวปกตินิดหน่อย (ป.ล. และแล้วเราก็ได้เล่น Hollywood Dream the Ride ที่ไม่ได้เล่นเมื่อคราวที่แล้ว ระหว่างรอก็ทำใจไปด้วย เพราะว่าเคยมีประวัติเล่นไวกิ้งตีลังกาแล้วลงมาช็อค... แต่ว่าเห็นว่าอันนี้มันไม่ตีลังกา มันเป็นรถไฟเหาะเฉยๆ ก็เลยเอาวะ.. ลุย ... ผลก็คือว่า.. ลงมาอย่างปลอดภัย เสียวๆนิดหน่อย แต่ว่าไม่เท่าไหร่ ตอนไปเล่น spiderman คราวที่แล้วเสียวกว่า =))
3. ถ้าคุณอยู่ญี่ปุ่น.. อย่าได้เที่ยวญี่ปุ่นช่วงสงกรานต์เด็ดขาด ไปไหนเจอแต่คนไทย วันไปดิสนีย์ฯ คิดว่าคนไทยก็ปาเข้าไปครึี่งสวนละ วันไปฮาโกเนะ กับ ฟูจิซังนี่รถทัวร์คนไทยลงเป็นสิบคัน ช่วงนี้คุณมีโอกาสได้เจอกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอมาแรมหลายๆปีได้อย่างบังเอิญ ทริปนี้... เจอ"โปโป้" เพื่อนตั้งแต่สมัยประถมที่ย้ายโรงเรียนมาอยู่ด้วยกันจนจบมัธยมฯ แล้วก็ไม่ได้เจอกันมาตั้งแต่เรียนจบตรี ไปเจอกันโดยบังเอิญบนเรือล่องทะเลสาบอะชิในฮาโกเนะ เจอโป้คนเดียวไม่เจอ เจอทั้งบ้าน(หรือตระกูล)เลย ที่เหวอกว่านั้นคือ... ตอนที่รถทัวร์ไปลงซื้อของที่ซุปเปอร์มาเก็ตแถวๆภูเขาไฟฟูจิ... ดันเจอ "ฝน" (เพื่อนเมลที่มาแตร์) ตอนเดินอยู่ในซุปเปอร์ฯ เห็นกับแว๊บแรก ฝนหน้าตางงมากว่าเรามาอยู่ในห้างฯนี้ได้ไง เออ.. มันก็น่างงอยู่ละนะ
.... จบ ....
ป.ล. วัีนก่อนที่ไปหาอาจารย์มานี่ ได้หาเรื่องให้ตัวเองจริงๆอย่างคาด ตอนนี้ไม่รู้ว่าสุดท้ายจะเป็นเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดี รู้แต่ว่าตอนนี้ต้องรีบอ่านหนังสือหัวข้อใหม่ให้เสร็จภายในเดือนสองเดือนนี้ ที่สำคัญ... หัวข้อนี้มีแต่หนังสือภาษาญี่ปุ่น T_T เคยได้ยินกันมั้ยคะ "Amoeba Management" (การบริหารงานแบบอะมีบา) เป็นหลักการบริหารงานที่มีต้นกำเนิดมาจากบริษัท Kyocera ในประเทศญี่ปุ่น ใครเคยได้ยินช่วยเอามาเล่าให้ฟังหน่อยนะ ตอนนี้รับสมัครตัวช่วยด่วน!
ป.ล. อีกอัน.... เรื่อง Naoshima ขออนุญาตแปะไว้ก่อนเพราะว่ายังจัดรูปไม่เสร็จ คิดว่าในเร็วๆนี้เดี๋ยวคงได้เขียนนะ อย่าเพิ่งเลิกรอล่ะ ^^
Tuesday, April 10, 2007
Sakura Viewing in Yoshino-yama
A Sunday (April 8, 2007) getaway to Yoshino-yama in Nara.
Yoshino-yama is claimed to be the best spot to view sakuras in Japan. I became acquainted with this place from the television program a few weeks back. Jill happened to watch the same program too, so originally we planned to go there together. But after looking at the train route and a forecasted number of tourists there, we gave up the our original thoughts and agreed to go there seperately. At the end, Jill didn't make it there, but I managed to grab Pe to come with me.
Yoshino-yama, or Mt.Yoshino, is a sacred mountain located at the center of Nara and a part of Yoshino-Kumano National Park. It's a site for disciplinary practice of mountaineering asceticism which is a sect of Buddhism that incorporates the ancient mountain worship. The founder of Kinpusen-ji Zao-do Temple in Yoshino-yama designated sakura trees as the sacred tree and, as a result, many devotees donated sakura trees and led the mountain to be full of sakuras.
It took us awfully nearly 3 hours to reach there from our places.
Keihan Railway: Demachiyanagi --(25 mins)--> Tambabashi Station
Kintetsu Railway: Tambabashi --(30 mins)--> Yamato Saidaiji --(35 mins)--> Kashihara Jingu-mae --(60 mins)--> Yoshino Station
Map of Yoshino Yama
The mountain is divided mainly into Shimo-senbon (literally the lower 1,000 trees), Naka-senbon (the middle 1,000 trees), Kami-senbon (the upper 1,000 trees) and Oku-senbon (the inner 1,000 trees). We reached there around 2 p.m. to see millions and millions of people there at the station. Figuring out it might be the best way, we took a bus up from Yoshino-station to Naka-senbon area.
long wait-line
We then strolled further up the mountain to Kami-senbon area. Too bad the weather hasn't been as good. It rained on Saturday and a lot of sakura petals have already started falling. It was also cloudy the day we went. If we came at the perfect timing, I'm sure we'd have got a far more magnificent snapshots of the sceneries.
nice picnic place
Yoshino Yama from Hanayagura Viewpoint in Kami-senbon
at Chikurin Temple
Kinpusen-ji as our background
1,000 sakura trees at a glance(一目千本) at Yoshi-mizu shrine
We recognized they do have a lot of maple trees planted inbetween these sakuras. Surely, the mountain will also be beautiful for autumn leaves.
Public bus runs only until 17.30 p.m. and we obviously stayed longer than that which means the only option for us was to be on our foot descending. There were a lot of Japanese papers, sweets, souvenirs, sakura soft cream, among other things along the route, so it wasn't all that bad to have to walk for a few kilometers. In front of Kinpusen-ji entrance, there is this Kusa-mochi (mochi made of mugwort leaves) at a shop called Bushado that was REALLY, REALLY good! The mochi was with quite a strong leaf flavor, but it contrasted but blended well with the right amount of sweetness of red bean inside. Two thumbs up! If anyone ever passed by this store, try their samples and buy some for me!!! =P
the most delicious mochi I've ever tried! (萬松堂の草もち)
It was actually a good idea to leave Kyoto in the late morning and stayed there til most of people already left. We had quite a pleasant long ride back to Kyoto.
p.s. Happy Anniversary both dad&mom and P'Yai&P'JR na~~ :)
Yoshino-yama is claimed to be the best spot to view sakuras in Japan. I became acquainted with this place from the television program a few weeks back. Jill happened to watch the same program too, so originally we planned to go there together. But after looking at the train route and a forecasted number of tourists there, we gave up the our original thoughts and agreed to go there seperately. At the end, Jill didn't make it there, but I managed to grab Pe to come with me.
Yoshino-yama, or Mt.Yoshino, is a sacred mountain located at the center of Nara and a part of Yoshino-Kumano National Park. It's a site for disciplinary practice of mountaineering asceticism which is a sect of Buddhism that incorporates the ancient mountain worship. The founder of Kinpusen-ji Zao-do Temple in Yoshino-yama designated sakura trees as the sacred tree and, as a result, many devotees donated sakura trees and led the mountain to be full of sakuras.
It took us awfully nearly 3 hours to reach there from our places.
Keihan Railway: Demachiyanagi --(25 mins)--> Tambabashi Station
Kintetsu Railway: Tambabashi --(30 mins)--> Yamato Saidaiji --(35 mins)--> Kashihara Jingu-mae --(60 mins)--> Yoshino Station
The mountain is divided mainly into Shimo-senbon (literally the lower 1,000 trees), Naka-senbon (the middle 1,000 trees), Kami-senbon (the upper 1,000 trees) and Oku-senbon (the inner 1,000 trees). We reached there around 2 p.m. to see millions and millions of people there at the station. Figuring out it might be the best way, we took a bus up from Yoshino-station to Naka-senbon area.
We then strolled further up the mountain to Kami-senbon area. Too bad the weather hasn't been as good. It rained on Saturday and a lot of sakura petals have already started falling. It was also cloudy the day we went. If we came at the perfect timing, I'm sure we'd have got a far more magnificent snapshots of the sceneries.
We recognized they do have a lot of maple trees planted inbetween these sakuras. Surely, the mountain will also be beautiful for autumn leaves.
Public bus runs only until 17.30 p.m. and we obviously stayed longer than that which means the only option for us was to be on our foot descending. There were a lot of Japanese papers, sweets, souvenirs, sakura soft cream, among other things along the route, so it wasn't all that bad to have to walk for a few kilometers. In front of Kinpusen-ji entrance, there is this Kusa-mochi (mochi made of mugwort leaves) at a shop called Bushado that was REALLY, REALLY good! The mochi was with quite a strong leaf flavor, but it contrasted but blended well with the right amount of sweetness of red bean inside. Two thumbs up! If anyone ever passed by this store, try their samples and buy some for me!!! =P
It was actually a good idea to leave Kyoto in the late morning and stayed there til most of people already left. We had quite a pleasant long ride back to Kyoto.
p.s. Happy Anniversary both dad&mom and P'Yai&P'JR na~~ :)
เปิดเทอม....
โรงเรียนเปิดเทอมอีกแล้วเมื่อวานนี้ เราเลยได้โอกาสเปลี่ยนอารมณ์ตัวเองให้เข้ากับบรรยากาศเปิดเทอมนิดนึง
เปิดเทอมแล้วก็เจอข้อเสียของการเปิดเืทอมหลายข้อ...นอกจากไปไหนก็เจอคนเยอะมากๆ แบบหน้ามือเป็นหลังมือจากวันก่อนที่โรงเรียนยังปิดอยู่ โรงอาหารก็คิวยาวยืด ลานจอดจักรยานก็เต็มไปด้วยจักรยาน ตอนปิดเทอมมีจอดกันแค่แถวเดียว แบบประปราย เปิดเทอมปุ๊บ จอดซ้อนสามแถวเลย แอบอึดอัดนิดนึง
แต่..ก็แอบมีข้อดีหลายข้อเหมือนกัน...
- เริ่มจากได้เจอหน้าอาจารย์ตัวเองซักที ใช่ว่าอยากเจอบ่อย แต่ก็ดีกว่าไม่ได้เจอเลยอย่างเวลาปิดเทอม วันนี้เลยไปขอ appointment มาเรียบร้อย สร้างบรรยากาศตื่นเต้นให้ตัวเองมั่ง
- ได้โอกาสสูบเอาความสดของบรรยากาศเปิดเรียนใหม่ๆ มาเป็นแรงสูบฉีดให้ตัวเองทำงานหน่อย
- ข้อนี้สำคัญมาก.... แอบได้ทำตัวกลมกลืนไปในหมู่นักเรียนใหม่แบบไม่ได้ตั้งใจ มีพวกเด็กตามชมรมต่างๆพยายามมาแจกใบปลิวเชิญเข้าร่วมชมรม แถมถามเราอีกว่า "นักเรียนใหม่ป่าวคับ" (<-- เหตุผลนี้เหตุผลเดียวทำให้ชอบบรรยากาศเปิดเทอมม๊าาาากกกกก มากกกก.. ฮาฮา)
คุยกันไว้กะพี่ฮายาชิที่ Coop ว่า ไว้รอให้ผ่านเดือนแรกไปก่อน พอเจอ Golden Week หยุดกันยาวๆ เดี๋ยวพวกนักเรียนใหม่มันก็จะไม่ค่อยมาเรียนกันไปเอง แล้วบรรยากาศผู้คนเบาบางจะกลับมาหาเราอีกครั้ง... เดี๋ยวรอดูว่าจะเป็นไปอย่างที่คาดมั้ย...
เปิดเทอมแล้วก็เจอข้อเสียของการเปิดเืทอมหลายข้อ...นอกจากไปไหนก็เจอคนเยอะมากๆ แบบหน้ามือเป็นหลังมือจากวันก่อนที่โรงเรียนยังปิดอยู่ โรงอาหารก็คิวยาวยืด ลานจอดจักรยานก็เต็มไปด้วยจักรยาน ตอนปิดเทอมมีจอดกันแค่แถวเดียว แบบประปราย เปิดเทอมปุ๊บ จอดซ้อนสามแถวเลย แอบอึดอัดนิดนึง
แต่..ก็แอบมีข้อดีหลายข้อเหมือนกัน...
- เริ่มจากได้เจอหน้าอาจารย์ตัวเองซักที ใช่ว่าอยากเจอบ่อย แต่ก็ดีกว่าไม่ได้เจอเลยอย่างเวลาปิดเทอม วันนี้เลยไปขอ appointment มาเรียบร้อย สร้างบรรยากาศตื่นเต้นให้ตัวเองมั่ง
- ได้โอกาสสูบเอาความสดของบรรยากาศเปิดเรียนใหม่ๆ มาเป็นแรงสูบฉีดให้ตัวเองทำงานหน่อย
- ข้อนี้สำคัญมาก.... แอบได้ทำตัวกลมกลืนไปในหมู่นักเรียนใหม่แบบไม่ได้ตั้งใจ มีพวกเด็กตามชมรมต่างๆพยายามมาแจกใบปลิวเชิญเข้าร่วมชมรม แถมถามเราอีกว่า "นักเรียนใหม่ป่าวคับ" (<-- เหตุผลนี้เหตุผลเดียวทำให้ชอบบรรยากาศเปิดเทอมม๊าาาากกกกก มากกกก.. ฮาฮา)
คุยกันไว้กะพี่ฮายาชิที่ Coop ว่า ไว้รอให้ผ่านเดือนแรกไปก่อน พอเจอ Golden Week หยุดกันยาวๆ เดี๋ยวพวกนักเรียนใหม่มันก็จะไม่ค่อยมาเรียนกันไปเอง แล้วบรรยากาศผู้คนเบาบางจะกลับมาหาเราอีกครั้ง... เดี๋ยวรอดูว่าจะเป็นไปอย่างที่คาดมั้ย...
Friday, April 06, 2007
The Sakura Time!
A short walk along Kamo River yesterday and an hour break from school to my favourite Shinnyodo today - the first time there for Spring. I went up Mt.Yoshida from the main campus, down the other side, into Shinnyodo, then across Shirakawa Rd. to Philosophy's Path, before returning to the campus. Great weather for the past two days.
Some photos are light and contrast adjusted. For full album, see my flickr photos.
Tuesday, April 03, 2007
ช่องว่างของความเชื่อใจ
วันนี้ขึ้นหัวเรื่องแปลกๆ แถมเขียนเป็นภาษาไทย คือวันนี้ขี้เกียจเขียนภาษาอังกฤษล่ะนะ พล่ามกันสั้นๆง่ายๆเป็นภาษาไทยดีกว่า
ตะกี้เพิ่งได้ดูรายการของช่องสถานีโทรทัศน์คันไซ 関西テレビ เค้ามีรายการพิเศษเรื่อง
私たちは何を間違えたのか検証・発掘！あるある大事典
「制作者が証言ねつ造と改ざんの全容過ちを繰り返さないために再発防止への誓い」
(แปลเป็นภาษาไทยไม่ค่อยถูก แต่ประมาณว่า "พวกเราทำอะไรผิดไปหรือ?" ศึกษาหาข้อผิดพลากจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับรายการ Hakkutsu! Aru-aru Daijiten เพื่อหวังว่าเหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นซ้ำอีก)
มันเป็นเรื่องสืบเนื่องมาจากเรื่องของการกินนัตโตะ (ถั่วหมัก) ลดความอ้วน (ไปอ่านจากบล๊อกปอยได้) มันเป็นรายการที่เอาเรื่องราวความรู้คือๆเป็น Encyclopedia เรื่องราวต่างๆ ซึ่งหลายๆครั้งก็มักจะทำเกี่ยวกับเรื่องสุขภาพ เรื่องกินอะไรลดความอ้วนได้ ฯลฯ ดังมากๆในญี่ปุ่น เหมือนอย่างที่ปอยเขียนในบล๊อกแหล่ะ ว่าหลังจากที่รายการออกอากาศว่ากินนัตโตะลดความอ้วนได้ แค่นั้นคนญี่ปุ่นก็แห่กันไปซื้อจนหมดซุปเปอร์ในเวลาอันรวดเร็ว ทีนี้หลังจากนั้นไม่นานก็มีข่า่วออกมาว่าทีวีรายการนี้มั่ว (อันนี้ก็อ่านบล๊อกปอยได้อีกที)<-- คุณเจ๊ติดตามมากเลยนะเรื่องนี้.. อิอิ ตอนนี้รายการก็เลยถูกถอดออกจากผัง ความไว้เนื้อเชื่อใจที่ประชาชนมีกับรายการนี้ รวมถึงรายการอื่นๆบนสถานีเดียวกันก็หายไปในพริบตา เค้าเลยทำสารคดีนี้ขึ้นมาเพื่อตามล่าหาความจริงว่าเกิดอะไรขึ้น
สิ่งที่ค้นพบคือ... ผู้ผลิตและผู้กำกับรายการออกมายอมรับโดยดีว่ามีการตบแต่งและบิดเบือนข้อมูลในหลายๆจุดจริง เวลาคนทำรายการ เค้าก็คิดว่าจะนำเสนอรายการยังไงให้คนดูเข้าใจได้ง่ายและน่าสนใจ ก็จะเอาข้อมูลที่ไปหาเจอตามที่ต่างๆ บางทีก็เป็นงานวิจัยที่มีขึ้นในญี่ปุ่น บางทีก็ในต่างประเทศ แล้วเอามาทดลองเองง่ายๆ แต่ก็ไม่ได้ถึงกับว่าได้ผลที่เป็นที่น่ายืนยันได้ ก็เอาจุดบางส่วนของงานวิจัยนั้นๆ มาปรุงแต่งรสเอง แล้วก็ทำเป็นเรื่องราวนำเสนอสู่ประชาชน มีตอนนึงเค้าก็บอกว่า "คงมีคนที่ดูรายการแล้วเชื่อในสิ่งที่รายการนำเสนอทั้ง 100% แต่... ผม... ไม่ได้ทำรายการทั้ง 100%" ตอนนี้ก็มีการสาวเรื่องไปถึงในอดีตด้วย ว่าสิ่งที่เคยนำเสนอไปตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีอันไหนที่มีข้อมูลแต่งเอง (make ข้อมูลนั่นแหล่ะ) หรือว่าส่วนไหนมีการบิดเบือน เปลี่ยนแปลงข้อความ ก็ชวนให้น่าตกใจว่า... รายการที่ออกตั้งแต่ปี 2004 เป็นต้นมา มีเป็นสิบๆรายการเลยที่ไม่ตรงกับข้อมูลความเป็นจริง แล้วรายการที่ว่ามาส่วนมากเกี่ยวกับสุขภาพร่างกาย และการใช้ชีวิตประจำวันของประชาชนด้วย เมคข้อมูลไปเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ฟังแล้วแอบน่ากลัว เราจะรู้ได้ไงว่าสิ่งที่เราดูในทีวีทุกวันนี้ มันเป็นเรื่องจริงหรือว่าเรื่องที่แต่งขึ้นมากันแน่?
ทำไมถึงอยากเขียนเรื่องนี้ในบล๊อก?
เหตุการณ์นี้มันชวนให้นึกถึงสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในญี่ปุ่นหลายๆเรื่อง ญี่ปุ่น... เป็นประเทศที่หลายๆคนพูดกันมากว่าเป็นสังคมแห่งความเชื่อใจ ขึ้นรถไฟ.. มีวิธีโกงค่าโดยสารได้สารพัด แต่เค้าก็ไม่ทำกัน กระเป๋าตังค์ตกหาย... ก็มักจะได้คืนกันเสมอ ฯลฯ แต่ในขณะที่คนดำเนินชีิวิตด้วยความเชื่อใจกัน กลับมีเรื่องราวของการหักดิบ ใช้ช่องว่างของความเชื่อใจนี้ก่อให้เกิดประโยชน์ได้
เรื่องนี้... ไม่ใช่เรื่องแรกที่ถูกเปิดโปง... ในช่วง 2-3 ปีนี้ก็มีข่าวที่เป็นประเภทโดนจับได้มากมาย เช่นกรณีของ livedoor ที่ผู้บริหารตบแต่งบัญชีแล้วก็ปั่นหุ้น แล้วก็บอกว่าไม่รู้เรื่อง แต่เรื่องมันแดง ตอนนี้โดนศาลตัดสินจำคุก 2 ปีครึ่ง อีกเรื่องที่เพิ่งเกิดเมื่อเดือนที่แล้วก็เรื่องที่ให้เงินใต้โต๊ะนักกีฬาเบสบอลระดับมัธยมแล้วก็ส่งเสียให้เข้ามหาวิทยาลัย เหมือนซื้อตัวล่วงหน้าตั้งแต่ยังเรียนมัธยมไม่จบ ว่าเดี๋ยวชั้นส่งเสียเธอเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เธอเรียนจบแล้วเธอต้องมาเล่นให้ทีมชั้นนะ (ที่นี่การซื้อตัวนักกีฬาล่วงหน้าแบบนี้ กับนักเรียนในระดับมัธยมนี่ถือว่าผิดกฏหมาย) ทีนี้เกิดความแตกว่าทีมเบสบอลนี้ส่งเงินผ่านทางพ่อนักเบสบอลคนนี้เป็นประจำ ทางทีมฯมีการบอกนักเรียนคนนี้ว่าถ้าใครมาสัมภาษณ์ให้บอกว่าไม่จริง แต่เด็กมันอึดอัด มันก็เลยออกมาแถลงข่าวยอมรับเลยว่ามันผิดจริงๆ มันเหมือนว่าในสังคมที่ทุกๆคนมองว่าคนอื่นๆก็คงทำงานตามความสามารถ ตามทำนองคลองธรรม ตามวิถีที่ควรจะเป็น สามารถเชื่อใจ ไว้ใจกันได้ มันกลับมีเรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน เมื่อความมันแดงขึ้นมา มันก็ทำให้ความรู้สึกเชื่อใจในสังคมนี้มันมีน้อยลงเรื่อยๆ คำถามเดิมที่เด้งขึ้นมาในสมองคือ "แล้วจะรู้ได้ไงว่าใครจริงใจ ใครตั้งใจทำจริง ใครมั่ว ใครหลอก" ของพวกนี้ดูเผินๆ ดูตาเปล่านี่แทบจะดูไม่ออกเลยนะ
คิดแล้วก็ชวนให้นึกถึงสังคมในวงการศึกษา เมื่อสังคมในแวดวงนี้กดดันให้แต่ละคนต้องแร่งผลิตผลงานวิจัย เพื่อชื่อเสียงของแล๊บตัวเองมั่ง ชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยมั่ง เอาไปแข่งขันกะห้องแล๊บอื่นๆมั่ง แข่งกะมหาวิทยาลัยอื่นๆมั่ง มันจะไม่มีเชียวเหรอที่นักวิจัยจะไม่เมคข้อมูลขึ้นมาเนี่ยะ (มันต้องมีแน่ๆแหล่ะนะ...)
รู้สึกไม่ดีที่: คนเราทำอะไรทำไมไม่จริงใจกันเนี่ยะ อย่างน้อยก็น่าจะซื่อสัตย์กับตัวเอง ถ้าความไม่แตกก็คงไม่ยอมรับ แล้วก็คงทำผิดกันต่อๆไป (ประมาณว่าคงไม่รู้หรอกนะว่าที่ตัวเองทำไปมันไม่ถูก ถ้าความไม่แตกอ่ะ)
แต่.. ก็รู้สึกดี (นิดนึง)ที่: เมื่อทำผิดแล้ว ยังยอมรับผิด ออกมาขอโทษต่อสังคม แล้วก็แสดงความจำนงที่จะแก้ไขสิ่งที่ผิดไปให้ดีขึ้น แล้วก็จะไม่ทำผิดซ้ำๆอีก ไม่มีโบ้ยว่าเป็นเพราะอย่างนั้นเป็นเพราะอย่างนี้ถึงต้องทำผิดแบบนี้ ไม่แก้ตัวว่าไม่ผิด หรือโยนความผิดให้คนอื่นว่างั้นเถอะ (ผู้ับริหารสถานีโทรทัศน์คันไซ เคยให้สัมภาษณ์ว่า "เป็นเพราะรายการทีวีของเราที่ทำให้ชื่อเสียง ความไว้ใจเราหายไป ดังนั้น เราก็จะใช้รายการทีวีของเรานี่แหล่ะ เป็นสิ่งที่จะกอบกู้ชื่อเสียงและความไว้ใจนั้นกลับมา")
ที่เมืองไทย (หรือคนไทยนี่แหล่ะ)... ทำไมเวลาทำผิดแล้วไม่เห็นค่อยออกมาขอโทษกันให้เห็นเลย มีแต่จะคอยอ้างโน่นอ้างนี่ หรือไม่ก็โยนความผิดให้คนอื่น จนสังคมมันจะแยกไม่ค่อยเป็นกันแล้วว่าการขอโทษกันเป็นเรื่องดีหรือเรื่องแปลก ในขณะที่การไม่ขอโทษกันเป็นเรื่องปกติ?? อันนี้น่าคิดนะเนี่ยะ...
ตะกี้เพิ่งได้ดูรายการของช่องสถานีโทรทัศน์คันไซ 関西テレビ เค้ามีรายการพิเศษเรื่อง
私たちは何を間違えたのか検証・発掘！あるある大事典
「制作者が証言ねつ造と改ざんの全容過ちを繰り返さないために再発防止への誓い」
(แปลเป็นภาษาไทยไม่ค่อยถูก แต่ประมาณว่า "พวกเราทำอะไรผิดไปหรือ?" ศึกษาหาข้อผิดพลากจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับรายการ Hakkutsu! Aru-aru Daijiten เพื่อหวังว่าเหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นซ้ำอีก)
มันเป็นเรื่องสืบเนื่องมาจากเรื่องของการกินนัตโตะ (ถั่วหมัก) ลดความอ้วน (ไปอ่านจากบล๊อกปอยได้) มันเป็นรายการที่เอาเรื่องราวความรู้คือๆเป็น Encyclopedia เรื่องราวต่างๆ ซึ่งหลายๆครั้งก็มักจะทำเกี่ยวกับเรื่องสุขภาพ เรื่องกินอะไรลดความอ้วนได้ ฯลฯ ดังมากๆในญี่ปุ่น เหมือนอย่างที่ปอยเขียนในบล๊อกแหล่ะ ว่าหลังจากที่รายการออกอากาศว่ากินนัตโตะลดความอ้วนได้ แค่นั้นคนญี่ปุ่นก็แห่กันไปซื้อจนหมดซุปเปอร์ในเวลาอันรวดเร็ว ทีนี้หลังจากนั้นไม่นานก็มีข่า่วออกมาว่าทีวีรายการนี้มั่ว (อันนี้ก็อ่านบล๊อกปอยได้อีกที)<-- คุณเจ๊ติดตามมากเลยนะเรื่องนี้.. อิอิ ตอนนี้รายการก็เลยถูกถอดออกจากผัง ความไว้เนื้อเชื่อใจที่ประชาชนมีกับรายการนี้ รวมถึงรายการอื่นๆบนสถานีเดียวกันก็หายไปในพริบตา เค้าเลยทำสารคดีนี้ขึ้นมาเพื่อตามล่าหาความจริงว่าเกิดอะไรขึ้น
สิ่งที่ค้นพบคือ... ผู้ผลิตและผู้กำกับรายการออกมายอมรับโดยดีว่ามีการตบแต่งและบิดเบือนข้อมูลในหลายๆจุดจริง เวลาคนทำรายการ เค้าก็คิดว่าจะนำเสนอรายการยังไงให้คนดูเข้าใจได้ง่ายและน่าสนใจ ก็จะเอาข้อมูลที่ไปหาเจอตามที่ต่างๆ บางทีก็เป็นงานวิจัยที่มีขึ้นในญี่ปุ่น บางทีก็ในต่างประเทศ แล้วเอามาทดลองเองง่ายๆ แต่ก็ไม่ได้ถึงกับว่าได้ผลที่เป็นที่น่ายืนยันได้ ก็เอาจุดบางส่วนของงานวิจัยนั้นๆ มาปรุงแต่งรสเอง แล้วก็ทำเป็นเรื่องราวนำเสนอสู่ประชาชน มีตอนนึงเค้าก็บอกว่า "คงมีคนที่ดูรายการแล้วเชื่อในสิ่งที่รายการนำเสนอทั้ง 100% แต่... ผม... ไม่ได้ทำรายการทั้ง 100%" ตอนนี้ก็มีการสาวเรื่องไปถึงในอดีตด้วย ว่าสิ่งที่เคยนำเสนอไปตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีอันไหนที่มีข้อมูลแต่งเอง (make ข้อมูลนั่นแหล่ะ) หรือว่าส่วนไหนมีการบิดเบือน เปลี่ยนแปลงข้อความ ก็ชวนให้น่าตกใจว่า... รายการที่ออกตั้งแต่ปี 2004 เป็นต้นมา มีเป็นสิบๆรายการเลยที่ไม่ตรงกับข้อมูลความเป็นจริง แล้วรายการที่ว่ามาส่วนมากเกี่ยวกับสุขภาพร่างกาย และการใช้ชีวิตประจำวันของประชาชนด้วย เมคข้อมูลไปเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ฟังแล้วแอบน่ากลัว เราจะรู้ได้ไงว่าสิ่งที่เราดูในทีวีทุกวันนี้ มันเป็นเรื่องจริงหรือว่าเรื่องที่แต่งขึ้นมากันแน่?
ทำไมถึงอยากเขียนเรื่องนี้ในบล๊อก?
เหตุการณ์นี้มันชวนให้นึกถึงสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในญี่ปุ่นหลายๆเรื่อง ญี่ปุ่น... เป็นประเทศที่หลายๆคนพูดกันมากว่าเป็นสังคมแห่งความเชื่อใจ ขึ้นรถไฟ.. มีวิธีโกงค่าโดยสารได้สารพัด แต่เค้าก็ไม่ทำกัน กระเป๋าตังค์ตกหาย... ก็มักจะได้คืนกันเสมอ ฯลฯ แต่ในขณะที่คนดำเนินชีิวิตด้วยความเชื่อใจกัน กลับมีเรื่องราวของการหักดิบ ใช้ช่องว่างของความเชื่อใจนี้ก่อให้เกิดประโยชน์ได้
เรื่องนี้... ไม่ใช่เรื่องแรกที่ถูกเปิดโปง... ในช่วง 2-3 ปีนี้ก็มีข่าวที่เป็นประเภทโดนจับได้มากมาย เช่นกรณีของ livedoor ที่ผู้บริหารตบแต่งบัญชีแล้วก็ปั่นหุ้น แล้วก็บอกว่าไม่รู้เรื่อง แต่เรื่องมันแดง ตอนนี้โดนศาลตัดสินจำคุก 2 ปีครึ่ง อีกเรื่องที่เพิ่งเกิดเมื่อเดือนที่แล้วก็เรื่องที่ให้เงินใต้โต๊ะนักกีฬาเบสบอลระดับมัธยมแล้วก็ส่งเสียให้เข้ามหาวิทยาลัย เหมือนซื้อตัวล่วงหน้าตั้งแต่ยังเรียนมัธยมไม่จบ ว่าเดี๋ยวชั้นส่งเสียเธอเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เธอเรียนจบแล้วเธอต้องมาเล่นให้ทีมชั้นนะ (ที่นี่การซื้อตัวนักกีฬาล่วงหน้าแบบนี้ กับนักเรียนในระดับมัธยมนี่ถือว่าผิดกฏหมาย) ทีนี้เกิดความแตกว่าทีมเบสบอลนี้ส่งเงินผ่านทางพ่อนักเบสบอลคนนี้เป็นประจำ ทางทีมฯมีการบอกนักเรียนคนนี้ว่าถ้าใครมาสัมภาษณ์ให้บอกว่าไม่จริง แต่เด็กมันอึดอัด มันก็เลยออกมาแถลงข่าวยอมรับเลยว่ามันผิดจริงๆ มันเหมือนว่าในสังคมที่ทุกๆคนมองว่าคนอื่นๆก็คงทำงานตามความสามารถ ตามทำนองคลองธรรม ตามวิถีที่ควรจะเป็น สามารถเชื่อใจ ไว้ใจกันได้ มันกลับมีเรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน เมื่อความมันแดงขึ้นมา มันก็ทำให้ความรู้สึกเชื่อใจในสังคมนี้มันมีน้อยลงเรื่อยๆ คำถามเดิมที่เด้งขึ้นมาในสมองคือ "แล้วจะรู้ได้ไงว่าใครจริงใจ ใครตั้งใจทำจริง ใครมั่ว ใครหลอก" ของพวกนี้ดูเผินๆ ดูตาเปล่านี่แทบจะดูไม่ออกเลยนะ
คิดแล้วก็ชวนให้นึกถึงสังคมในวงการศึกษา เมื่อสังคมในแวดวงนี้กดดันให้แต่ละคนต้องแร่งผลิตผลงานวิจัย เพื่อชื่อเสียงของแล๊บตัวเองมั่ง ชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยมั่ง เอาไปแข่งขันกะห้องแล๊บอื่นๆมั่ง แข่งกะมหาวิทยาลัยอื่นๆมั่ง มันจะไม่มีเชียวเหรอที่นักวิจัยจะไม่เมคข้อมูลขึ้นมาเนี่ยะ (มันต้องมีแน่ๆแหล่ะนะ...)
รู้สึกไม่ดีที่: คนเราทำอะไรทำไมไม่จริงใจกันเนี่ยะ อย่างน้อยก็น่าจะซื่อสัตย์กับตัวเอง ถ้าความไม่แตกก็คงไม่ยอมรับ แล้วก็คงทำผิดกันต่อๆไป (ประมาณว่าคงไม่รู้หรอกนะว่าที่ตัวเองทำไปมันไม่ถูก ถ้าความไม่แตกอ่ะ)
แต่.. ก็รู้สึกดี (นิดนึง)ที่: เมื่อทำผิดแล้ว ยังยอมรับผิด ออกมาขอโทษต่อสังคม แล้วก็แสดงความจำนงที่จะแก้ไขสิ่งที่ผิดไปให้ดีขึ้น แล้วก็จะไม่ทำผิดซ้ำๆอีก ไม่มีโบ้ยว่าเป็นเพราะอย่างนั้นเป็นเพราะอย่างนี้ถึงต้องทำผิดแบบนี้ ไม่แก้ตัวว่าไม่ผิด หรือโยนความผิดให้คนอื่นว่างั้นเถอะ (ผู้ับริหารสถานีโทรทัศน์คันไซ เคยให้สัมภาษณ์ว่า "เป็นเพราะรายการทีวีของเราที่ทำให้ชื่อเสียง ความไว้ใจเราหายไป ดังนั้น เราก็จะใช้รายการทีวีของเรานี่แหล่ะ เป็นสิ่งที่จะกอบกู้ชื่อเสียงและความไว้ใจนั้นกลับมา")
ที่เมืองไทย (หรือคนไทยนี่แหล่ะ)... ทำไมเวลาทำผิดแล้วไม่เห็นค่อยออกมาขอโทษกันให้เห็นเลย มีแต่จะคอยอ้างโน่นอ้างนี่ หรือไม่ก็โยนความผิดให้คนอื่น จนสังคมมันจะแยกไม่ค่อยเป็นกันแล้วว่าการขอโทษกันเป็นเรื่องดีหรือเรื่องแปลก ในขณะที่การไม่ขอโทษกันเป็นเรื่องปกติ?? อันนี้น่าคิดนะเนี่ยะ...
Subscribe to:
Posts (Atom)