UPDATE อาการป่วย #2 + บ่นเล็กๆน้อยๆ

ผ่านไป 5 วันจากการอัพเดทครั้งที่แล้ว...

อาการป่วยโดยรวมดีขึ้นมากกกกกกกกกก มีจังหวะที่รู้สึกเหมือนจะหายเป็นปกติแล้วหลายที แต่.... มันไม่หายขาดซักทีวุ้ย เนื่องจากมีภาระหน้าที่ประกอบกับความอยากอาหารที่กลับมาอยู่ในระดับปกติ หรืออาจจะมากกว่าปกตินิดหน่อย เลยทำให้ต้องลากสังขารออกไปหาอะไรอร่อยๆกินอยู่เป็นระยะๆ

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาก็นอนเอาแรง เสียงก็เริ่มกลับคืนมาบ้างแล้ว ก็ค่อยๆชิวเลยทีเดียว แต่นะคะ... ความซวยไม่เข้าใครออกใคร เพราะว่าประมาณ 4 โมงครึ่งอาจารย์โทรเข้ามือถือ บอกว่า "ใหม่ซัง... ยังไม่ได้ไปเอาเอกสารสรุปผลการวิจัยของปีนี้ใช่มั้ย... มันเดดไลน์เย็นนี้นะ รีบๆไปเอาแล้วส่งด้วย" ตึง!!!! โห.... อาจารย์... (จริงๆต้องโห.. ออฟฟิศ... เพราะว่าออฟฟิศคงเพิ่งโทรไปบอกอาจารย์) โทรมาบอกตอน 4 โมงครึ่ง ได้ข่าวว่าออฟฟิศปิด 5 โมง!!! OMG!!! ลืมป่วยไปชั่วขณะ รีบเปลี่ยนชุดด้วยอัตราเร็วแสงแล้วปั่นจักรยานไปโรงเรียนทันที เราใส่แมสปิดหน้า ปิดปากไปด้วย เพราะว่ายังมีไอและ มีน้ำมูก น้ำตาเล็กน้อย เสียงก็ยิ่งไม่ค่อยมีอยู่ เมื่อไปถึงออฟฟิศก็เอาสังขารคนป่วยไปเรียกคะแนนสงสารนิดนึง รับเอกสารมาแล้วก็ขอโทษขอโพยเค้าที่ไม่ได้มาเอาเอกสาร

จริงๆเราว่าเราอ่านประกาศดีแล้วนะว่าเราไม่ต้องมีเอกสารอะไรต้องส่ง แต่ก็นะ... คงเข้าใจผิดไปเอง ระบบญี่ปุ่นนี่มันขั้นตอนเยอะเวอร์ๆ แล้วชอบให้เราต้องทำอะไรเผื่อๆไว้ อย่างคนที่เรียนอยู่เอกปี 3 มันจะมีทางไปได้หลายทางหลังครบสามปี บางคนอยู่ต่อทำ over doctor ก็มีสถานภาพเป็นนักเรียนไป บางคนลาออกไปทำงาน แต่ได้รักษาสถานภาพ ph.d. candidate บางคนก็เรียนจบพอดี ก็ลาออกจากความเป็นนักเรียน ทีนี้ตราบใดที่มันยังไม่ถึงวันที่มีประชุมอาจารย์ ถึงแม้ว่าเราจะดีเฟนด์อะไรทุกอย่างจบไปแล้ว มันยังไม่มีลายลักษณ์อักษรมาว่านักเรียนคนนี้เรียนจบจริงๆ เค้าก็จะบังคับให้เราต้องกรอกเอกสารทุกอย่างเผื่อไว้สำหรับทุกๆกรณี แล้วพอถึงเวลาที่ต้องใช้เอกสาร ทางคณะเค้าก็จะไปเลือกเองว่าเค้าจะใช้เอกสารชุดไหนของเรา อะไรไม่ใช้ก็คงทิ้งไปละมั้ง

กรณีนี้ก็คล้่ายๆกัน ตอนที่ส่งธีสิสไปเมื่อปลายปีที่แล้วเนี่ยะ มันก็บังคับให้ส่งบทสรุปงานวิจัยของเรา สรุปผลงานตลอด 3 ปีที่ผ่านมาว่าไปพรีเซนต์ที่งานประชุมไหนมั่ง ตีพิมพ์อะไรไปที่ไหนมั่ง ฯลฯ เอกสารพวกนี้มันก็ควรจะใช้เป็นเอกสารแสดงแทนได้ว่าเราได้ทำอะไรไปตลอด 3 ปีที่ผ่านมา แต่ไม่นะคะ... แบบฟอร์มหน้าตาไม่เหมือนกัน ทำให้เรายังต้องมาเขียนซ้ำอีกทีใส่ในฟอร์มที่เค้ามีให้ เลยกลายเป็นว่าเราต้องมาทำงานซ้ำๆซ้อนๆ

เจ้าหน้าที่มีการบอกด้วยว่าจริงๆมันเดดไลน์ไปเมื่อวันก่อนหน้านั้น (ไม่ใช่วันที่เราไปเอาเอกสาร) แล้วก็บอกว่านักเรียนทุกคนจำเป็นต้องเขียนแบบฟอร์มนี้ ถ้ายูไม่มีเอกสารนี้ ถึงจะดีเฟนด์จบไปแล้วก็ไม่มีสิทธิ์ทำเรื่องร้องจบเหมือนกัน.... ฮั่นแน่.... มีขู่เราด้วยวุ้ย... เจ๊ที่ออฟฟิศแกก็แจกเอกสารเรามาหลายใบ ทั้งใบสรุปงานวิจัยของปีนี้ แล้วก็สรุปรวมทั้ง 3 ปี บวกกับเอกสารทำเรื่องพักการเรียนสำหรับพวกที่ไม่ได้ส่งธีสิสด้วยนะ... เออ แหน่ะ... ทำตรูงงหลายซ้ำหลายซ้อนมาก ... แถมไม่มีวิธีการเขียนให้ด้วยว่าไอ้ฟอร์มพักการเรียนนี่ควรจะกรอกยังไง เล่นเอางงซะ (เราก็ยังคงคิดอยู่ดีว่า.... แล้วทำไมต้องเอาให้เรากรอกตั้งแต่ต้นด้วยยยยยยยยยย... ตรูไม่เข้าใจจริงๆๆๆๆๆ แต่นะ... ด้วยความเข้าใจในการทำงานของคนญี่ปุ่น ถามไปก็ไม่ได้คำตอบ รังแต่จะเกิดปัญหาที่ไม่จำเป็น ก็เลยคิดว่าเค้าให้ทำอะไรก็ทำๆไปเหอะ จะเข้าใจไม่เข้าใจช่างมัน ไม่ได้หนักหนาอะไร)

สุดท้ายจนตรอกด้วยเวลาที่มี... ก็เลยไม่ซักไซ้เรื่องเอกสารมาก วิ่งกลับห้องแล๊ปแล้วก็เอาไอ้ abstract ธีสิสที่เคยส่งไปนี่แหล่ะมาปรับๆเปลี่ยนๆ เขียนสรุปให้เค้า 3 หน้าภาษาญี่ปุ่น ทำเวลาได้ภายในประมาณ 1 ชม.เกือบครึ่ง แล้วก็วิ่งไปเอาลายเซ็นต์และฮังโกะ (ตราประทับชื่อ) ของอาจารย์ที่ปรึกษา แล้วก็วิ่งไปส่งที่ออฟฟิศตอนราวๆ 6 โมง ออฟฟิศปิดแล้ว ต้องไปเคาะประตูหลังส่งเอา.. คิดดู... เลยจำเป็นต้องหายป่วยไปชั่วขณะ... กลับบ้านนอนตายเลย...

กลับมาเรื่องอาการป่วย.... ก็นี่แหล่ะ ดีๆแย่ๆสลับๆกันไป แต่อยู่ในแนวโน้มที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ก็เหลือแค่เสียงที่ยังแหบๆ มีไอแห้งๆนานๆที ไข้ไม่มีแล้ว น้ำมูกน้ำตาไม่มีแล้ว คอหายเจ็บเป็นปลิดทิ้ง มีปวดหัวนิดหน่อยวันนี้ เพราะว่าอากาศมันหนาวบาดมากกกกกก ... ด้วยเหตุนี้... พรุ่งนี้จากเดิมที่เคยมีกำหนดแข่งยิงธนูก็เลยขอถอนตัวไปซะเลย แรงจะยิงธนูมันก็พอมีนะ... แต่ตอนยิงมันใส่เสื้อกันหนาวไม่ได้ ใส่ได้แต่ uniform แล้วหนาวแบบนี้ คิดว่าร่างกายยังสู้ไม่ได้แน่นอน เลยต้องขอบาย.... ไว้ไปล้างมืออีกทีวันที่ 28 มี.ค. ส่งท้ายก่อนกลับเมืองไทยละกัน...

วันนี้เกียวโตหนาวมากกกกกกกกกกกกก

ไม่รู้มันจะหนาวไปถึงไหนเนี่ยะ แบบว่ายะเยือกๆๆๆๆ สุดๆ ... ออกจากบ้านเตรียมรับความหนาว แต่งตัวมาอุ่นเต็มที่ (แต่แปลกแฮะ ใส่แค่เสื้อ 3 ชั้น... heat-tech และ fleece คอเต่า กับเสื้อกันหนาวขนเป็ด... ท่อนล่างก็ลองจอห์นตามด้วยกางเกงยีนส์ ถุงเท้า 1 ชั้น... เออ... ทำไมอุ่น)

แดดสาดๆตอนกลางวันหายไปช่วงบ่ายๆ พร้อมกับฟ้าฝนที่ไม่เป็นใจ ... ฝนตกแรงมากเพียงแค่ชั่วอึดใจ แล้วมันก็กลายเป็นหิมะ ... แต่มันเปียกครับเปียก เฉอะแฉะสุดๆ หิมะจะตกทั้งทีตกแบบแห้งๆก็ไม่ได้ ตกมาทีน้ำเจิ่งนอง (-.-")

ไปหนาวเอาจริงเอาจังก็ตอนไปยิงธนูนี่แหล่ะคร้าบบบบ กะใส่เครื่องแบบทับ fleece คอเต่าจะได้อุ่น (อันนี้คิดมาแล้วก่อนออกจากบ้าน) แต่ มันหลายชั้นไป ขยับไม่สะดวก เลยต้องลดเหลือเพียงแค่ heat-tech แถมที่โดโจไม่มีฮีตเตอร์.... โอ้ว.. พระเจ้า... ยิงไปสั่นไป วันนี้เลยเลิกเร็ว ยอมแพ้ต่อสภาพอากาศ ตัวยังไม่เท่าไหร่ เท้านี่หนาวชะมัด นี่ขนาดขี้โกงใส่ถุงเท้าไว้ใต้ทาบิแล้วหนึ่งชั้นนะ... มันไม่พอแฮะ... คนเบี้ยวไม่ไปยิงธนูกันเยอะมาก วันนี้ยิงกันอบอุ่นสุดๆ 5 คน... อาจารย์ดูแลได้อย่างทั่วถึงทีเดียว =P

ป.ล. ไปขึ้นตังค์ลอตเตอร์รี่มาแล้ว... แปลกมากๆ ตอนได้รางวัลเลขท้ายตัวเดียว เค้าเขียนว่ารางวัล 300 เยน ถ้าจำไม่ผิดตอนไปขึ้นก็ได้มา 300 เยนเฉยๆ แต่คราวนี้ได้เลขท้าย 2 ตัว รางวัลเขียนไว้ 3,000 เยน พอไปขึ้นจริงๆ กลับได้มา 3,300 เยน เค้าคืนต้นทุนลอตเตอร์รี่ใบนั้นมาให้ด้วยแฮะ... แปลกแต่ดี \(^^)/

50 shootings with Toryokai

Today we had a special event for members and friends of Toryokai （桃陵会), the kyudo club that I'm a member of. It was a "50 shootings" event that we all had to shoot 50 arrows throughout the whole day. MY GOSH!!! It was EXHAUSTING!!!! We started out at a little after 9 a.m. and finished at 5 p.m. By probably 3 p.m., I was totally losing energy and definitely couldn't keep a firm grip of the bow, henceforth let the bowstring spring back and hit my own hand few times. Ouch! But it was really fun. We got to shoot the balloons and weird picture target instead of the regular target too. I ended up scoring about 14% (i.e. only 7 out of 50 of my arrows hit the target! -- FYI, the highest score was 40!! Amazing!) I'm still sorting through the photos and VDOs. Hopefully, I can post more of them soon.



In the meantime, this is the only photo of me I found in my camera. My sensei was probably the person taking it cuz I saw him playing around with my camera for a little while

Kyudo Examination, Fall 2008

And this is what I have been doing for nearly a year. Finally I passed the examination for Shodan (初段）:) Whoo hoo~~

(ป.ล. เหตุผลที่ไม่ได้ไปงานวิชาการ... หุหุ)
(ป.ล. 2 ขอบคุณกล้องสมนาคุณจากน้องเบสต์สุดหล่อ... วิ๊ววว)

First accident at Kyudo

I couldn't believe I hurt myself at the practice yesterday. My Kyudo examination is coming up in two weeks and I was rehearsing the whole flow of the exam. Just when I was releasing my second arrow, I suddenly felt a hard scratch on my upper right cheek. My hair flew the same direction as the arrow. I thought it was the feather on the arrow that passed by my face, but no.. it was the bowstring!! I didn't think I had that bad of a head turn (monomi), but probably I pressed my right hand too close to my face (or maybe a combined effect). The full power at the release just made enormous effect on the scratched cheek. The heat flew right through the face area that was scratched, and of course, that part turned red and swollen a little bit. (T__T)

My senpai said that they do that a lot, either scratching their faces or ears!! Man... ear scratching with that power, you can easily went deaf! I hope this was the one and only time I hurt myself like that. BE MINDFUL!!!!

My first Kyudo Competition

It's a custom at my Kyudo-kai that everyone who plans to take Kyudo examination should enter at least one competition as a trial stage. My examination is coming up in November, so I decided to join Kyoto-City September competition (there is a name for the event, but mind me, I forgot -"-)

The shooting performance for the opening ceremony

I was quite relax as I thought it must have been an individual race I was entering. Only until I found out it was a team race! A team of "three" competes for 3 rounds; 2 in the morning and 1 in the afternoon. Each time each of us gets 4 chances to shoot. The team in which gets the highest scores from shooting wins (possible maximum score of 36) . This type of competition cares only if the arrow hits the target, and the distance toward the center of the target does not matter.

setting up the targets
(The target is of 36 cm diameter and placed 28 m away from the shooting spot)

We gathered at 8:30 a.m. of Monday, September 15, 2008, a Japanese national holiday (it's an "entering Autumn day"). I dressed up in my Hakama uniform from home already, so once I reached dojo (a name to call kyudo practicing place) I only had to take care of equipments - yumi (bow), tsuru (bow string), ya (arrow), and kake (kyudo glove).

Our guy team: Mochtsuki sensei, Sakabe-san, and Yoneda-san
The guys' first two shooting

Everything was completely fine until we were lining for our turns to enter the race. Man... my hands started to sweat!!! I guess this is it that my sensei wants newbies to experience before the exam - the excitement and nervousness. Thank goodness we rehearsed our taihai (the way to walk into our position before shooting) awfully a lot before the competition.

Keeping an eye on competitors

I actually found it fun and interesting to learn of a lot of things I've never known about doing kyudo from the competition. Taihai was one. I always thought there was only a sitting form of taihai as I've always seen at the national competitions and examinations. I was wrong. There is this standing type of taihai too. Much more simple than the sitting type, but still... a lot to remember for it.

while watching and waiting

Here is the only VDO that I have of me shooting. Now I know I'm VERY BAD at hikiwake (the lowering of the bow before reaching shooting position). Result? Nope.. no hitting the target! It was not to my surprise though since I never hit the target at practices anyways :) (not counting the very one time I hit the target of the person standing in front of me! =P oops!)


Thanks P'Nha for coming to see and taped this VDO na ka

scorebook
The guy team won 2nd prize after a shoot-off
My team: Watanabe-san and Furuhara-san

Date: 2008.09.15
Place: Budo Center, Kyoto

Yabusame 流鏑馬 - the horseback archery

This past Saturday (the same day as the Kyudo Competition), there was a ritual performance of Yabusame or the horseback archery at Shimogamo Shrine. It's taken as a part of Aoi Festival, one of the three most famous festivals in Kyoto.

entering Shimogamo Shrine
(information below is credited to wikipedia.org)

Yabusame was designed as a way to please and entertain the myriad of gods that watch over Japan, thus encouraging their blessings for the prosperity of the land, the people, and the harvest.

A yabusame archer gallops down a 255-meter-long track at high speed. The archer mainly controls his horse with his knees, as he needs both hands to draw and shoot his bow.

ready to let go the arrow
(look behind the horse track and you can see how fast it went)

As he approaches a target, he brings his bow up and draws the arrow past his ear before letting the arrow fly with a deep shout of In-Yo-In-Yo (darkness and light). The arrow is blunt and round-shaped in order to make a louder sound when it strikes the board.

setting the target board
To hit all three targets is considered an admirable accomplishment. Yabusame targets and their placement are designed to ritually replicate the optimum target for a lethal blow on an opponent wearing full traditional samurai armor (O-Yoroi) which left the space just beneath the helmet visor bare.

Hitting the target is not easy.
Many archers at the event missed it, especially the last one where I was at.
Yabusame is characterized as a ritual rather than a sport because of its solemn style and religious aspects, and is often performed for special ceremonies or official events, such as entertaining foreign dignitaries and heads of state.

Before the event began, archers solemnly ride the horse down the path
To be selected as a yabusame archer is a great honor. In the past, they were chosen from only the best warriors. The archer who performs the best is awarded a white cloth, signifying divine favor.

Hitting the target!
Zen became a major element in both foot and mounted archery as it also became popular among the samurai in every aspect of their life during the Kamakura Period. Yabusame as a martial art helped a samurai learn concentration, discipline, and refinement. Zen taught breathing techniques to stabilize the mind and body, giving clarity and focus. To be able to calmly draw one's bow, aim, and shoot in the heat of battle, and then repeat, was the mark of a true samurai who had mastered his training and his fear.

lots of people
lots of cameras -- they actually brought their own little steps to stand too
I actually think we needed to practice calming down watching the event too since it was such a long wait and it was HOT when we went. The event was supposed to start at 1 o'clock, but they didn't really start shooting until maybe nearly 3 o'clock. It was very crowded (you can see from the pictures)

The one being performed in Shimogamo represents the ritual ceremony from Heian Period in which archers were dressed in ceremonial costumes and performed as a noble hobby.
There were 4 batches of archers. 5 in a group. A total of 20. Only a few hit all three targets. Most of them missed the last one, either couldn't bring up the bow and set the arrow in time, lost control of the horse, or just simply missed it on the shot.

losing control of the horse
missing the target
I could only reach nearly the front line where I could take photos without hands of others toward the last few archers. Lucky enough, there was one archer who hit the target and I happened to be able to press the shutter at the right moment. So here we go, how it looks like the moment the arrow hit the target!

mission accomplished!

The 59th National Kyudo Competition in Kyoto

Some of you have already known that I started practicing Kyudo 弓道, the Japanese Archery since the end of last year. I definitely have become fond of this martial arts. (I actually do have a special blog for this, but it's in Thai ;-)) <-- for Thai friends, follow this link)

This past Saturday, there was a Kyudo National competition being held here in Kyoto.　(Actually, the event ran from Friday, May 2 til Tuesday, May 6, having the first two days for competition and the last three for examination) One of my sensei participated at the competition on Saturday, so I went to see.

Competition hall @ Miyako-Messe
Kyodo Practitioners came from all over Japan. Some from abroad. Age ranges from probably high school students till, I don't know the upper bracket. All the ojichan, obachan are just amazing!

waiting hall
waiting hall
bowstring case
Marching in the positions - 有段者の部
Even obachan can start Kyudo!
the target (36 cm) is placed 28 meters away.
All participants are assigned a number in which determines their order to compete. They are later grouped into a group of ten who walks up the stage together and then splits into a group of five on the stage. Each stands in front of their target and compete in order from right to left.

two batches of five
setting the arrows
my sensei :)
reading to let go the arrow
There are score keepers by the targets and behind the shooting stage. Circles are marked for those hitting the target, while crosses are for those that are off. Each participant has only two chances to shoot and the whole set of 5 people need to finish 10 shootings in 6 minutes.

Kyudo target