Showing posts with label sport. Show all posts
Showing posts with label sport. Show all posts

Friday, January 29, 2010

อำลาอาชีพครู

ในที่สุดบทบาทคุณครูของเราก็จบลงซะแล้วววว... 3 เดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก ... เรียกว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีมากๆ ได้ทำอะไรหลายๆอย่างที่ไม่ได้ทำมานานแล้ว แล้วก็ได้ทำอะไรอีกหลายๆอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

เนื่องจากจะเริ่มงานใหม่ (เอ่อ.. จริงๆควรเรียกว่างานประจำ) ตั้งแต่วันที่ 1 ก.พ. ดังนั้นวันนี้จึงเป็นวันสุดท้ายที่จะสวมบทบาทคุณครูและทรัพยากรของโรงเรียน แล้วใครจะคาดคิดว่าวันสุดท้ายที่ไปทำงานที่โรงเรียนจะเป็นวันแข่งกีฬาสีของเด็กๆด้วย เราก็เลยจบบทบาทการสอนไปตั้งแต่เมื่อวาน... ส่วนวันนี้สวมหมวกอีกใบทำตัวเป็นนักกีฬาซะงั้น (วิ่ง 100 เมตรครูผู้หญิง... ได้ที่ 2 เหรียญเงินด้วยนะเออ... แต่จะว่าไป 100 เมตรมันไกลไปนิดนะสำหรับคุณครู เรียกว่า sprint เสร็จแล้วขาแขนสั่นหมดเลย 555)

ไม่เล่ามาก.. มาดูรูปดีกว่า...

สามสาว 2/1

ตั้งแถวพร้อม

แสตนด์เชียร์

เสื้อทีมครูสีชมพู (แต่เราไม่ได้... ฮือๆๆๆๆ)

ผู้ปกครองเปรี้ยวมากค่ะ... มาเป็นเชียร์ลีดเดอร์กิตติมศักดิ์

สีชมพูพร้อมเชียร์ลีดเดอร์รุ่นใหญ่ (เดี๋ยวนี้มีหลีดฯเยอะมากกกกกกกกกกกก)

สีม่วง... นำเชียร์โดยน้องเหนือ

สีแสด... กำลังจัดแสตนด์อยู่

สีเขียว

เด็กๆมีวิ่งแข่งเดี่ยว 50 เมตรกับ 100 เมตร... น้องชุดส้มวิ่งเร็วสุดๆ

อันนี้ป.2 วิ่งผลัด 4x50 เมตร (ไม้ 2 ประจำที่)

ผู้ปกครองก็มีแข่งชักกะเย่อ... [ชักกะเย่อเพื่อลูก!]

ถึงคิวผู้หญิงบ้าง (ครูผสมผู้ปกตรอง)

เต็มที่เหมือนกัน... (แต่ดูท่าแล้วจะ....) ... ปรากฎว่าสีชมพูพ่ายได้ที่โหล่ทั้งชายหญิง

แต่มาเอาคืนได้จากการวิ่งแข่งผู้ปกครอง 4x100 เมตร ... พี่ดวง (สีชมพู) ลมกรดๆๆ [วิ่งเพื่อลูก]
อันนี้สีชมพูครองทั้งชายและหญิง!


รับเหรียญดีกว่า

คุณครูฝาหรั่ง

ครูใหม่ก็โทรมมากแล้ว...




น้ำมนตร์กับครูไพรัตน์ แม่สีพ่อสีแสด




Tuesday, September 29, 2009

Bowling with Natchan

ไปร่วมงานโบว์ลิ่งที่จัดโดยสมาคมนักเรียนทุนรัฐบาลญี่ปุ่นแห่งประเทศไทย เมื่อกลางเดือนที่ผ่านมา เลยถือโอกาสนัดสังสรรค์พี่น้องคุ้นเคยประมาณหนึ่งหยิบมือ โดยมีพี่แต้ว พี่โชย กับตัวเองเข้าร่วมแข่งขันโบว์ลิ่งด้วยทีมนึง ผลคือ... ชนะครับคุณผู้ชม.... ได้คะแนนประเภทบุคคลสูงสุด สอยกระเป๋าเดินทางสนับสนุนโดยบริษัท Itsuzu มาครอบครองเลยหนึ่งใบ ^^

แต่จะว่าไป... นางเอกของงานวันนี้คือ "น้องนัทจัง" นะ... ผลผลิตที่เป็นความภาคภูมิใจของชาวเกียวโตอย่างเรา... (^^) ... ขอส่งข่าวด้วยว่าน้องนัทจังหน้าเหมือนแม่แต้วมากขึ้น (ค่อยพลอยหายใจโล่งขึ้นหน่อย หลังจากลุงๆป้าๆน้าๆอาๆทั้งหลายหวั่นใจว่าหน้าจะออกไปทางพ่อโชยมากไป... ฮาฮา)

หนูชื่อนัทจังค่ะ (อายุครบขวบนึงแล้วค่ะ)

น้องนัทจังกับแม่แต้ว

นัทจังกับน้าปอย

แต่รู้สึกว่านัทจังจะชอบอาเปี๊ยวเป็นพิเศษ

กับน้าใหม่

เห็นเค้าเล่นเลยอยากเล่นมั่ง

หนูชอบถ่ายรูปค่ะ (แต่แม่แต้วขา... คราวหน้าขอผมหน้าม้าเท่าๆกันหน่อยนะคะ)

กับพ่อโชยและน้าใหม่

Tuesday, May 05, 2009

Naeba + Nagaoka

เช้าวันแรกของเดือนมีนาคม... หลังจากที่รู้สังขารตัวเองแล้วว่าคงไม่เหมาะกับการเล่นสกี เราก็ขออนุญาตเปลี่ยนอาวุธกลับเป็นสโนว์บอร์ดของถนัดขา

เล่นกันลูกเจ้าของร้านตอนไปเปลี่ยนอุปกรณ์ + น้องแน็ค

ครอบครัวของอ้อ

สมาชิกทริปบนรถ shuttle บัสมุ่งหน้าสู่ลานนาเอบะ

อากาศยามเช้า

บริการผูำกเชือกรองเท้าโดยน้องเอกและพี่กุล

กับน้องเอก

ทัศนวิสัยบนยอดเขาต่ำมาก มองเห็นไม่ถึง 1 เมตร
นี่ลงมาข้างล่างนิดนึงแล้ว เลยพอเห็นกันระยะไกลๆนิดหน่อย
กำลังตั้งแถวรอสมาชิกทยอยลงมาสมทบกัน
(พี่แอน จิ๊น พี่นก แน็ค พี่พิชญ์ ส้ม ใหม่ แจน บิ๊ก (รึเปล่า) และโบว์)

เล่นสโนว์บอร์ดยืนนานๆไม่ได้ เลยนอนมันเลย
(เลยเพิ่งรู้ว่ามีบอร์ดกันอยู่แค่สองคน เรากับน้องเอก)

กินเต็มที่

ชาร์ตแบต

วันนี้เรามีหนุ่มสาวนากาโอกะมาแจมด้วย แต่ไม่ค่อยได้เล่นด้วยกันเลย

อำลาคุณป้าเจ้าของโรมแรม


จนกระทั่งไปส่งสมาชิกทริปทุกคนคืนอุปกรณ์ คืนโรงแรมทั้งหมดแล้ว ส่งพี่นกขึ้นรถบัสกลับนากาโน ส่งชาวคันโตขึ้นรถบัสกลับโตเกียวเสร็จ ก็กลับมาแจมกับหนุ่มสาวนากาโอกะต่อ ประมาณว่ายังมีพลังเหลือ แต่ขอบอกว่าคณะนากาโอกะเป็นสาวกบอร์ดกันทุกคนเลย เราเจอขาเดียวกัน เลยเล่นแบบไม่ยั้ง แถมมีเพื่อนญี่ปุ่นน้องปูนิ่มมาเล่นด้วย เจอเซียนสโนบอร์ดเลยเล่นเอาหอบเลย สนุกมากๆ

หลายคนสงสัย... เอ.... ทำไมมาด้วยกัน แต่ไม่กลับไปด้วยกันล่ะ??
เรื่องของเรื่องก็เกิดจากความใจง่ายของเรานี่เอง เห็นชาวนากาโอกะมากัน เราก็เลยใจง่ายขึ้นรถกลับนากาโอกะไปกับสมาชิกทั้งหลายเลย (ขอบคุณน้องปูนิ่ม อ.บี และจันทร์ที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการต้อนรับน้าาา) แถมไม่ไปคนเดียว สอยเอาน้องโบว์ไปด้วยกันอีกต่างหาก

แม้จะเหนื่อยล้าจากการตื่นเช้าและทรมานสังขารตัวเองกับกีฬาหน้าหนาวมาตลอดวัน แต่ละคนก็ไม่ยั่น ไปต่อกันที่บ้านป้าเจน คุณป้าในตำนานกับอาหารสุดแสนจะอลังการ

บ้านป้าเจน

ป้าเจนเป็นคุณป้าที่แต่งงานไปอยู่กับคนญี่ปุ่นที่เมืองนากาโอกะมาเป็น 10 ปี คิดว่าแกคงเหงาเหมือนกัน แกเลยชอบปาร์ตี้กับเด็กๆนักเรียนไทยที่นี่ แกบอกว่าสำหรับแกแล้วเรื่องอาหารเป็นเรื่องสำคัญ ทุกคนต้องกินอิ่ม แล้วแกสามารถเสกอาหารได้ทุกอย่างที่เราอยากกิน เพียงขอให้บอกแกก่อน 2-3 วันเพื่อที่แกจะสั่งอุปกรณ์ เครื่องปรุงทั้งหลายมาได้ทันเวลากินเลี้ยง

ป้าเจนบอกว่า"เล็กๆไม่ ใหญ่ๆทำ"

แขกสองสาวหมดสภาพนิดหน่อย

นอกจากป้าจะชอบทำอาหารแล้วป้ายังชอบดื่มอีกต่างหาก

ของที่ระลึกจากจันทร์ ประธานเมืองนากาโอกะ
(ขวดนี้สงสัยเสร็จพี่อ้วนไปละใช่มั้ยเนี่ยะ?)

ชักภาพที่ระลึก


ขอบคุณปูนิ่มและปลาสำหรับที่พักพิงและขอบคุณรูปสวยๆจากเพื่อนๆทุกๆคนด้วย (วันนี้กล้องเมมหมด -.-")

Naeba Ski Resort

ทิ้งร้างไปนานกับมหกรรมทัวร์คันโตของเรา หลังจากที่พาไปหยุดกันที่ Saitama มาเมื่อหลายวันก่อน วันนี้เรามาต่อด้วยการไปเล่นสกี & สโนบอร์ดกันที่ Naeba Ski Resort ในเขตจังหวัดนีกาตะดีกว่า

2009.02.28

เดินทางกันมาตลอดคืนด้วยรถบัสจากชินจูกุ ก่อนรุ่งสางของวันที่ 28 ชาวคณะของเราทั้ง 18 ชีวิตก็เดินทางมาถึงลานสกี "นาเอบะ" ซึ่งเป็นอีกลานสกีนึงที่มีชื่อของประเทศญี่ปุ่น ได้คุณลุงเจ้าของเรียวกังที่เราไปพักขับรถมินิบัสมารับเรากลับไปพักผ่อนกันที่โรงแรมก่อน
ต้องบอกก่อนว่าทริปคราวนี้เราได้อานิสงส์ความช่วยเหลืออย่างมากจากน้องอ้อ ซึ่งแต่งงานกับคนญี่ปุ่นและไปตั้งรกรากอยู่ทีเมืองทะชิโระ แถมเปิดร้านเช่าอุปกรณ์สกีเป็นคนช่วยเหลือในการจองที่พัก จัดอุปกรณ์สกีและตั๋วลิฟต์ทุกอย่างให้ เลยเหมือนส้มหล่น พลอยให้เราได้รับบริการระดับห้าดาวในราคายาจกอีกแล้ว ^^

โรงแรม Fukuda-ya เล็กๆ เก่านิดๆ แต่รวยน้ำใจ


ถึงโรงแรม รับกุญแจห้อง เก็บกระเป๋า บ้างก็นอน บ้างก็ล้างหน้า แปรงฟัน บ้างก็ทำธุระส่วนตัว พอราวๆ 7 โมงกว่าๆก็เริ่มทยอยกันไปที่ร้านของอ้อเพื่อเอาอุปกรณ์เช่า วันนี้เราทำซิ่งจะเล่นสกีแบบ Carving ด้วย ประมาณว่ายังหวังอยู่นิดๆว่าเราจะยังพอเอาดีด้านสกีได้บ้าง (ช่างไม่รู้สังขารตัวเองเลยจริงๆ T_T)

ร้านเช่าอุปกรณ์ของอ้อ

เตรียมอุปกรณ์


สมาชิกทั้ง 18 ชีวิตก็กลับไปกินข้าวเช้าเพิ่มพลังที่โรงแรม อาหารนี่ก็ฝีมือคุณลุงที่ขับรถบัสไปรับเราเมื่อเช้านี่แหล่ะ (แกทำทุกอย่างจริงๆ) มีคุณป้าเป็นลูกมือช่วยงานอยู่

ส่วนนึงของอาหารเช้าที่นี่


Snow Limousine

เช้านี้ได้ไปเปิดซิงทดลองนั่ง "Snow Limousine" มากับจิ๊น หลายคนอาจจะไม่เคยได้ยินว่า Snow Limousine คืออะไร จริงๆแล้วมันก็คือบริการรถชมวิวบนลานหิมะนั่นเอง คนขับเค้าก็จะให้เรานั่งลงบนที่นั่งที่จัดไว้ แล้วก็พาเราขึ้นลิฟต์สกีไปแล้วก็พาทัวร์ลงมาตามลานสกีโดยที่เราไม่ต้องไถสกีเอง เรียกว่าไอเดียนี้ไม่เลวเลย



Snow-Limo นี้ได้ถูกออกแบบโดยสองพี่น้อง Auger ชาวแคนนาดาซึ่งเป็นอาจาร์ยสอนสกีที่ลานสกี Whistler & Backcomb ประเทศแคนาดา ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างเก้าอี้และไม้สกีเข้าด้วยกัน กว่าจะเป็น Snow-Limo ที่สามารถใช้บริการได้แบบนี้ก็ใช้เวลาคิดค้น ลองผิดลองถูกมาเป็นเวลาถึงสี่ปี กว่าจะสำเร็จขึ้นมาและสามารถเริ่มใช้บริการได้ในฤดูกาลที่ 2005-2006

จิ๊นโดนมัดอยู่กับเก้าอี้ Snow-Limo


คุณ Guy Auger เคยให้สัมภาษณ์กับอ้อตอนที่มาเปิดตัว Snow Limo ที่ลานนาเอบะว่าแรงบันดาลใจที่ทำให้เค้าอยากประดิษฐ์ Snow-Limo ขึ้นมาก็คือคุณแม่ของเค้าซึ่งเล่นไม่เป็นทั้งสกีและสโนบอร์ด แต่ก็อยากให้ท่านได้ลองสัมผัสบรรยากาศบนยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะบ้าง (ขอบคุณข้อมูลจากอ้อจ้าาา)

Patrol ใจดี ถ่ายรูปที่ระลึกให้เราด้วย


คนขับก็ต้องได้รับการฝึกฝนและมีความชำนาญพอสมควร เพราะว่าเจ้า Snow-Limo นี่มีน้ำหนักไม่ใช่เล่น
แล้วคนขับก็จะยืนอยู่ที่ปลายไม้สกีด้านหลัง คอยบังคับทิศทางของ Snow-Limo ลงเขา ไม่เน้นที่ความเร็วเท่าไหร่ แล้วก็ขึ้นได้เฉพาะลิฟต์ที่มีที่นั่ง 4 คน จริงๆมีวิดีโอถ่ายตอนขึ้นและลงลิฟต์ไว้ เอาไว้ถ้ามีโอกาสจะเอามาลงให้ดูกัน โชเฟอร์ที่บังคับลิโมของเราบอกว่าเวลาขับต้องระวัง โดยเฉพาะเวลาที่มีคนเล่นอยู่บนลานเยอะๆ เพราะถ้าเกิดอุบัติเหตุชนกันแล้วเนี่ยะ... จริงๆเราคงไม่เป็นอะไรหรอก แต่คนที่คนกับเรานี่สงสัยโดนหามไปโรงพยาบาลแน่ๆ (คงจะจริง เพราะเจ้า snow-limo นี่คันเบ้อเริ่มเลย)



ปัจจุบันบริการ Snow-Limo นี้มีแค่ที่ประเทศแคนาดา (ฺBig White, Grouse Mountain และ Whistler Blackcom) และประเทศญี่ปุ่น (Myoko Suginohara และ Naeba) สนนราคาอยู่ที่ประมาณ 1,200 Yen / 15 นาที ถ้ามีโอกาสก็ไปลองดูกันนะ... แปลกดีเหมือนกัน



หลังจากเพลิดเพลินกับ Snow-Limo แล้ว จิ๊นกับเราก็ไปแจมน้องส้มและแจนเพื่อเล่นสกีกันต่อ รู้สึกดีใจมากที่ฟ้าแจ่มสุดๆ เนื่องจากทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาเจอแต่ฝนและหิมะ... พอวันนี้เจอแดดและฟ้าใสๆนี่ก็สดชื่น กระดี้กระด้ามากๆ

วิวโรงแรม Prince Hotel จากกอนโดล่า

อยู่บนลิฟต์กอนโดล่า

วิวจากนาเอบะ

บนยอดเขายังมีหิมะบนปลายไม้


แต่ด้วยความไม่เคยชินกับการเล่นสกีนานๆ เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันนะนั่น โชคดีได้โปรแจนคอยช่วยจับโน่น แก้นี่ให้ ท่าทางเล่นสกีเก้อๆกังๆของเราก็เลยดูดีขึ้นมานิดนึง ยังดีที่ยังไม่ล้มลุกคลุกคลานสกีหลุดกลางลานแล้วใส่ไม่ได้ ^^ วันนี้เลยเจียมตัว ขอแค่ลานแดง หรือถ้าเป็นแดงเฉียดดำก็ขอแบบไม่มีโคบุเยอะๆ ตกบ่ายพอกินข้าวกลางวันแล้วก็พาหมอกี้ไปเปิดซิงขึ้นลิฟต์สกีเพื่อมุ่งหน้าไปขึ้น Dra-gon-dola เพื่อไปแจมกับเพื่อนๆที่เหลือที่เล่นกันอยู่ที่ลานทะชิโระ เล่นเอาเหนื่อยไปตามๆกัน แต่ก็ต้องขอคำนับถึงความพยายามของหมอกี้มากๆ ทั้งๆที่เป็นการเล่นสกีครั้งแรก แต่หมอก็ไม่ท้อแท้แม้แต่น้อย :)

วิวสวยๆระหว่างเขา

Dra-gon-dola เป็นกอนโดล่าที่เชื่อมเขานาเอบะและทะชิโระเข้าด้วยกัน ระยะยาวประมาณ 4-5 กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณ 15 นาที


กว่าจะย้ายเขาจากนาเอบะไปถึงทะชิโระได้ก็บ่ายแก่ๆ ลานฝั่งทะชิโระวันนี้หิมะเป็นเชอร์เบ็ตมากๆ เล่นทีซวบซาบซวบซาบมากๆ
@Tashiro


ถึงโรงแรม พักผ่อนนิดหน่อย กินข้าวเย็นอันอลังการแล้วก็ออกไปซิ่งไนต้ากันต่อ ประมาณว่าไม่เจียมสังขารอะไรใดกันเลย

น้องโบว์ตามมาแจมตอนกลางคืน

กับโปรแจน


แถมกลับมาปาร์ตี้คาราโอเกะกันต่อที่โรงแรมข้างๆร้านอ้อ สานสัำมพันธ์กับสมาชิกโตโยต้าอีก 10 กว่าชีวิตด้วย





สภาพของพวกเราตอนนอนคืนนี้เป็นยังไงคงไม่ต้องบรรยาย 5555

ป.ล. เครดิตรูปที่ไม่ใช่ Snow-Limo ส่วนมากมาจากกล้องสมาชิกทริปทั้งหลาย (จำไม่ได้ว่ารูปไหนของใคร.. ต้องขออภัยด้วย)