นี่ลงมาข้างล่างนิดนึงแล้ว เลยพอเห็นกันระยะไกลๆนิดหน่อย
กำลังตั้งแถวรอสมาชิกทยอยลงมาสมทบกัน
(พี่แอน จิ๊น พี่นก แน็ค พี่พิชญ์ ส้ม ใหม่ แจน บิ๊ก (รึเปล่า) และโบว์)
(เลยเพิ่งรู้ว่ามีบอร์ดกันอยู่แค่สองคน เรากับน้องเอก)
จนกระทั่งไปส่งสมาชิกทริปทุกคนคืนอุปกรณ์ คืนโรงแรมทั้งหมดแล้ว ส่งพี่นกขึ้นรถบัสกลับนากาโน ส่งชาวคันโตขึ้นรถบัสกลับโตเกียวเสร็จ ก็กลับมาแจมกับหนุ่มสาวนากาโอกะต่อ ประมาณว่ายังมีพลังเหลือ แต่ขอบอกว่าคณะนากาโอกะเป็นสาวกบอร์ดกันทุกคนเลย เราเจอขาเดียวกัน เลยเล่นแบบไม่ยั้ง แถมมีเพื่อนญี่ปุ่นน้องปูนิ่มมาเล่นด้วย เจอเซียนสโนบอร์ดเลยเล่นเอาหอบเลย สนุกมากๆ
หลายคนสงสัย... เอ.... ทำไมมาด้วยกัน แต่ไม่กลับไปด้วยกันล่ะ??
เรื่องของเรื่องก็เกิดจากความใจง่ายของเรานี่เอง เห็นชาวนากาโอกะมากัน เราก็เลยใจง่ายขึ้นรถกลับนากาโอกะไปกับสมาชิกทั้งหลายเลย (ขอบคุณน้องปูนิ่ม อ.บี และจันทร์ที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการต้อนรับน้าาา) แถมไม่ไปคนเดียว สอยเอาน้องโบว์ไปด้วยกันอีกต่างหาก
แม้จะเหนื่อยล้าจากการตื่นเช้าและทรมานสังขารตัวเองกับกีฬาหน้าหนาวมาตลอดวัน แต่ละคนก็ไม่ยั่น ไปต่อกันที่บ้านป้าเจน คุณป้าในตำนานกับอาหารสุดแสนจะอลังการ
บ้านป้าเจน
ป้าเจนเป็นคุณป้าที่แต่งงานไปอยู่กับคนญี่ปุ่นที่เมืองนากาโอกะมาเป็น 10 ปี คิดว่าแกคงเหงาเหมือนกัน แกเลยชอบปาร์ตี้กับเด็กๆนักเรียนไทยที่นี่ แกบอกว่าสำหรับแกแล้วเรื่องอาหารเป็นเรื่องสำคัญ ทุกคนต้องกินอิ่ม แล้วแกสามารถเสกอาหารได้ทุกอย่างที่เราอยากกิน เพียงขอให้บอกแกก่อน 2-3 วันเพื่อที่แกจะสั่งอุปกรณ์ เครื่องปรุงทั้งหลายมาได้ทันเวลากินเลี้ยง
(ขวดนี้สงสัยเสร็จพี่อ้วนไปละใช่มั้ยเนี่ยะ?)
ขอบคุณปูนิ่มและปลาสำหรับที่พักพิงและขอบคุณรูปสวยๆจากเพื่อนๆทุกๆคนด้วย (วันนี้กล้องเมมหมด -.-")
2 comments:
写真、きれいだねぇ。
新しいカメラでも買おうかしら・・・。写真の練習をはじめようかな。
มีข้อสงสัยอ่ะ เวลาบอร์ดลื่นลงมาเร็วๆแล้วจะเบรกหยุดเขาทำไงกัน...
Post a Comment