วันนี้ขอมาเวอร์ชั่นภาษาไทยละกัน (ติดลมมาจากตอนเขียนเรื่องงานเทนจิน... เขียนภาษาไทยมันมันส์ดีอย่างนี้นี่เอง... ฮาฮา...)
คือว่าตั้งแต่วันนี้จนถึงศุกร์หน้าจะหายตัวไปร่วมโปรแกรม Japan Tent ซึ่งเป็นโครงการสำหรับนักเรียนต่างชาติในญี่ปุ่น รับปีละ 350 คนทั่วประเทศ ไปที่เมืองคานาซาว่าและเมืองใกล้เคียง ในจังหวัดอิชิกาว่าทางตอนกลางๆประเทศญี่ปุ่น ส่วนที่ติดทะเลญี่ปุ่นทางตอนเหนือ (พูดไปให้งง.. จริงๆแล้วก็คือจังหวัดที่มันเป็นแหลม ยื่นไปในทะเลญี่ปุ่นเหนือจังหวัดฟุุ่คุ่ยนั่นแหล่ะ) จะหายไปร่วมหนึ่งอาทิตย์ เลยเซ็นตังค์ไม่ทันเลยอ่ะ กลับมาเย็นวันที่ 5 แต่ว่าวันที่ 6 กะ 7 ดันติดเป็นเสาร์อาทิตย์อีก.. สรุปว่าเดือนนี้อดได้ตังค์ ต้องรอไปเดือนหน้าแหน่ะ... ถ้าชักหน้าไม่ถึงหลัง เดี๋ยวคงมีผู้โชคดีให้เรายืมตังค์ก่อนเป็นแน่.. อิอิ (ผู้โชคดีท่านนั้นคงจะพอรู้ตัวอยู่ว่าเราไปเอาแน่ๆ ... เรามีภรรยาท่านเป็นตัวประกัน...ฮิฮิ ... <<< ล้อเล่นน้า...)
หมดงานนี้แล้วจะขออนุญาตพักเรื่องการเดินทางท่องเที่ยวไปชั่วคราว ตอนนี้งานการไม่เดินเลยอ่ะ แย่แล้ว กลับเมืองไทยเดือนกันยานี้แล้ว ยังไม่ได้เรื่องอะไรเลย ใครช่วยเอาไฟมาลนก้นหน่อยสิ
ว่าแล้ว เราไปนอนดีกว่า เดี๋ยวตื่นไม่ทันไปขึ้นรถตอนเจ็ดโมงเช้า... (แค่คิดก็แย่แล้วววว ... ชักอยากได้นาฬิกาปลุกส่วนตัวซะแล้วสิเนี่ยะ... =) )
Thursday, July 28, 2005
Aichi Expo Part 2 (Final)
We spent a night at a small hotel called 'Korantei'. It's a little bit far out from the city into a suburb. But the scenery was just wonderful. It was quite a ride, but of course with absolute no traffic. Definitely worth a ride ;-)
I still had an attempt to check out Hitachi Pavilion the first thing after I get in the Expo site. Today was the first day they started handing out Seiriken. But as expected, the line for seiriken was just an absolute riot. I gave up already. But in turn to that, on the walk over to Hitachi, I passed by Japan Pavilion where the reservation machine was unbelievably empty at that moment, so I got ourselves reservation for the evening!
Jill already went ahead taking my parents to Global Common 4 where half of the European countries' pavilions are. I went to join them after getting those reservation done.
You kinda get different atmosphere walking around these European areas (both Global Common 3 and 4) as compared to the Asian ones. The technology in the West is absolute far more advance than in developing countries. It was pretty fun seeing the ideas and how those countries represent themselves.
After running through pretty much all the European countries, we went to Global Common 5 (Africa) (of course with Germany as an exception -- I never could get there in time to line up! It always has a soooooo long queue!)
There was quite some time until our reservation to the Japan Pavilion, so we grabbed something to eat at the food center. We accidentally ran into P'Taew who went to the Expo on work (with the VIPs! hmm.. hmm.. <-- lucky you!) I am still surprised how we ran into each other there. The place was just too huge to simply run into someone you know.
We also met a Japanese who went to Thailand as an exchange student ages ago at Japan Pavilion. The lady came talking to us in perfect Thai accent! So impressive! As for Japan Pavilion, the 360-degree screen was very interesting. We ended our day there and left Aichi Expo before dust. It was a very fun trip indeed.
Wednesday, July 27, 2005
งานเทศกาลเทนจิน Tenjin Matsuri ที่โอซาก้า
มาคั่นเวลา.... เล่าเรื่องงานเทศกาลเทนจินที่เพิ่งไปมาที่โอซาก้าดีกว่า บทความจริงตอนนี้อยู่บนเว็บเด็กนักเรียนไทยในคันไซนะคะ
งานเทศกาลเทนจิน Tenjin Matsuri ที่โอซาก้า
วันที่ 25 กรกฏาคม 2548
purupon ถ่ายภาพ mai รายงาน
รีบมารายงานก่อนที่จะดินมันจะพอกหางหมูเกินไป วันนี้สาวๆ หนุ่มๆ ชาวคันไซรวม 17 ชีวิต ก็ได้ไปร่วมงานเทศกาล Tenjin Matsuri ที่โอซาก้ากันมา เกียวโตส่งพี่ชุ พี่โอ๊ต คู่หวานเป็นพ่องาน แม่งาน พาน้องๆอย่างใหม่กะจิ๋ว คู่พี่น้องดูโอ้แล้วก็น้องเปิ้ล เกียวโตไป โกเบก็ไม่น้อยหน้า ส่งมาอีก 2 เปิ้ล แล้วก็มีสโนว์ พร้อมด้วยพี่สะสินและพี่เอกมาช่วยด้วย โอซาก้าเจ้าภาพได้แรงน้องเบน ดาราหน้ากล้องของเรามาพร้อมกับ พี่ปู กิ๊ฟ จี้ แล้วก็พี่ปอง (ถึงแม้กลุ่มเจ้าภาพจะมาช้าไปหน่อย แต่เราให้อภัยๆ เพราะว่ามีคนช้ากว่าอีก.... พี่ปุ่นปุ้นแห่งบ้านเซนริโอกะ (หรือว่าเปิ้ลที่4 สำหรับงานวันนี้) ตามมาไม่กี่นาทีก่อนงานเริ่มเพราะว่าไปติดธุระสำคัญก่อนมา) ที่ขาดไม่ได้อีกคนก็คือคุณตามใจจากเมืองชิกะ
งานนี้เราก็ได้รับความไว้วางใจจากสมาคมไทย-ญี่ปุ่น (日本タイクラブ) เหมือนเช่นทุกๆปีให้ไปทำหน้าที่สำคัญสองอย่างก็คือ (1) การเข้าร่วมขบวนแห่สำหรับหนุ่มๆแห่งคันไซทั้ง 4 แล้วก็ (2) การเสิร์ฟน้ำให้กับผู้ที่เข้าร่วมการแห่ในขบวนสำหรับสาวๆที่เหลือ ใครนึกภาพไม่ออกว่าเราเสิร์ฟน้ำกันยังไง ก็ลองนึกภาพเวลาที่นักวิ่งมาราธอนวิ่งหยิบน้ำจากจุดแจกน้ำละกันนะ มันก็อะไรประมาณอย่างนั้นเลย เพียงแต่ว่าคนแห่เค้าเดินมาหยิบน้ำค่ะ ไม่ได้วิ่งมาหยิบเหมือนนักวิ่งอย่างนั้น...
เรานัดกันที่สมาคมไทย-ญี่ปุ่นตั้งแต่ประมาณเที่ยง ไปเลือกชุดยูกะตะ (ได้ชุดครบเซ็ต มีรองเท้าเกตะและโอบิด้วย ในราคา 1 พันเยนเท่านั้น... คุ้มสุดคุ้ม) แล้วก็รอแต่งตัวโดยคณะอาจารย์ ที่มีความเชี่ยวชาญในการแต่งชุดยูกะตะมาก แป๊บๆๆๆ เสร็จแล้วหนึ่งคน (เรานั่งมองด้วยความงุนงง ว่าทำไมอาจารย์ทำได้เร็วนัก เวลาเราใส่ชุดเอง มันใช้เวลามากกว่านี้ซักสิบเท่าได้มั้ง!!) วิธีผูกโอบิก็มีมากมายหลายแบบสวยๆทั้งนั้น นอกจากอาจารย์จะแต่งชุดให้แล้ว ยังใจดีมาช่วยทำผมแต่งหน้าให้พวกเราสวยเช้งอีกด้วย แต่งองค์ทรงเครื่องกันเสร็จแล้ว เราก็พอมีเวลาให้หาอะไรรองท้องกันนิดหน่อย พูดคุยทำความรู้จักกันเองบ้าง กับพี่ๆ อาจารย์ในสมาคมฯบ้าง แล้วก็มีพี่ตั้ม น้องหมี โอซาก้าและพี่เดี่ยว โกเบมาคอยให้กำลังใจถึงขอบสนามด้วย
ก่อนที่จะเริ่มงานทางสมาคมฯก็ได้กล่าวขอบคุณแล้วก็สอนวิธีการเสิร์ฟน้ำให้เรา งานนี้ได้พี่ใหญ่ อย่างพี่หญิงแห่งร้านกรุงเทพฯ มาคอยดูแลน้องๆ แถมหนีบเอาพี่จอย มาแต่งชุดยูกะตะ โชว์ลีลาการเสิร์ฟน้ำแบบมืออาชีพให้เราชมอีกต่างหาก หลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไมเราถึงต้องมาเสิร์ฟน้ำด้วย เรื่องก็มีอยู่ว่า เนื่องจากว่าเทศกาลนี้เป็นประเพณีที่มีกันมาแต่โบราณ แล้วก็ไม่อนุญาตให้ผู้หญิงขึ้นไปช่วยแห่บนเรือได้ คนที่ไม่ได้ร่วมขบวนแห่ก็ทำได้แค่ช่วยบริการ หาน้ำหาท่ามาให้คนในขบวนทาน จะได้หายเหนื่อยกัน แล้วก็ถือได้ว่าเราก็มีส่วนร่วมในงานเทศกาลสำคัญนี้ด้วย ประเพณีก็สืบทอดต่อมา แล้วก็มาเพิ่มเสริมในเรื่องความสัมพันธ์อันดีระหว่างไทยกับญี่ปุ่น โดยการเชิญนักเรียนไทยที่นี่มาช่วยงานด้วย พวกเราก็เลยได้มีโอกาศมาช่วยเสิร์ฟน้ำให้กับคนที่อยู่ในขบวนนี้กับเค้าด้วยเหมือนกัน
ในบริเวณที่เราอยู่ ก็เป็นเพียงจุดเสิร์ฟน้ำเล็กๆ ในบรรดาจุดเสิร์ฟน้ำหลายๆจุด ที่กระจายกันไป ตามเส้นทางการแห่ นอกจากได้แต่งชุดยูกะตะ ที่ได้มาในราคาอันถูกแสนถูก ถ่ายรูปกันจนเหงือกแห้ง ได้เห็นเทศกาล ตั้งแต่ต้นขบวนจนจบขบวนแล้ว เวลาเห็นคนร้องเพลง เชิดสิงโต เต้นรำ แบกเกี้ยวกันมาเป็นระยะทางพอสมควร ได้น้ำจากเราไปทานนี่ พอเห็นรอยยิ้มเค้า เห็นเค้าซดน้ำรวดเดียวหมดแก้ว แล้วก็ขอบคุณ คนเสิร์ฟน้ำอย่างเราๆก็รู้สึกดีไปด้วยนะคะเนี่ยะ ถึงแม้จะไม่ใช่หน้าที่สำคัญในเทศกาลนี้ แต่ว่าเราก็รู้สึกมีความสุขนะคะ
ปีนี้จัดตรงวันจันทร์ อากาศก็ร้อนอบอ้าว คนไปร่วมงานกันก็ไม่มากนัก แต่เราก็สนุกสนานกันพอสมควรเลย หนุ่มๆ ในขบวนแห่จะรู้สึกสนุกอย่างเรารึเปล่าไม่รู้ แต่ดูพี่สะสินกับพี่เอกอาจจะเหนื่อยเป็นพิเศษ ต้องคอยแบกเกี้ยวเป็นระยะทางไกลโพ้น ไม่เหมือนพี่โอ๊ต สิงห์นักแตะของเรา กับคุณตามใจได้งานสบายกว่าเยอะ แต่งชุดเป็นขุนนาง แล้วก็เดินในขบวน ที่มีพี่เอกกะพี่สะสินแบกเกี้ยวอยู่ (ทำไมเค้าใจร้ายกะพี่สองคนอย่างนี้ละเนี่ยะ...) ได้น้ำชาเย็นๆ ชื่นคอจากพวกเราไปแล้ว จะรู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาบ้างรึเปล่าน้าาาา
เสร็จงานแล้ว เราก็ได้รับความปรารถนาดีจากสมาคมฯ เป็นบัตรเข้าชมพิธีการแห่เรือและดอกไม้ไฟฟรี เราก็เลยยกขบวนไปที่ Temmabashi กันต่อ ตอนนี้ก็มีต้า โอซาก้าโผล่มาแจมด้วย (เราตกหล่นใครไปมั่งรึเปล่าคะ ถ้าตกหล่นใครไปส่งเสียงมาบอกด้วยนะคะ) บริเวณที่นั่ง ก็เป็นส่วนที่ทางเมืองโอซาก้าเค้าจัดไว้ให้ชาวต่างชาติโดยเฉพาะ ได้ข่าวว่าเค้ามีให้จองบัตรล่วงหน้า แต่ว่าบัตรไม่พอ คนที่จองแล้วไม่ได้ ก็เลยอดไปดูงานนี้ก็มีไม่น้อย เราโชคดีกันมากที่เค้าจัดบัตรไว้ให้เลย ไม่ต้องไปจองให้วุ่นวาย แต่ถึงจะมีบัตรก็เถอะ เราไปถึงที่งานช้าไปนิดนึง เก้าอี้ส่วนที่เห็นชัดๆหน่อยก็โดนจับจองกันไปหมดแล้ว ก็ต้องไปนั่งเรียงกันแถวหลังสุด แล้วก็ค่อยๆโผล่หน้า ไปดูดอกไม้ไฟผ่านกิ่งไม้ที่ย้อยลงมาเต็มเลย บ้างก็ออกไปเดินถ่ายรูปเล่นให้เห็นจะๆก็มี เรานั่งชะเง้อคอมองเมื่อไหร่เรือที่ขนชายไทย 4 นายที่ว่าจะผ่านมาซักที รออยู่ตั้งนาน จนเกือบถอดใจ ก็เห็นเรือขบวนนั้นมาพอดี แต่ว่าเรือวิ่งซะเร็วเลย ก็เลยไม่ทันได้เห็นกันและกันเลย (อุตส่าห์ส่งซิก...อิอิ)
จบงานนี้สาวๆก็ได้ชุดยูกะตะครบเซ็ตกลับบ้านสมความตั้งใจกันถ้วนหน้า... หนุ่มๆได้แห่บนบก ไปแห่ต่อบนเรือ ปรบมือตามจังหวะของโอซาก้ากันไปกี่รอบไม่รู้ เสร็จจากขบวนบนเรือแล้ว ยังต้องแห่ต่อกลับไปที่ศาลเจ้า Tenmangu อีก กว่าจะได้กลับบ้านก็ราวๆสี่ทุ่มได้ ก็ขอโอสึคาเระซังกันทุกๆคนนะคะ
*********************************
งานเทศกาลเทนจิน Tenjin Matsuri ที่โอซาก้า
วันที่ 25 กรกฏาคม 2548
purupon ถ่ายภาพ mai รายงาน
รีบมารายงานก่อนที่จะดินมันจะพอกหางหมูเกินไป วันนี้สาวๆ หนุ่มๆ ชาวคันไซรวม 17 ชีวิต ก็ได้ไปร่วมงานเทศกาล Tenjin Matsuri ที่โอซาก้ากันมา เกียวโตส่งพี่ชุ พี่โอ๊ต คู่หวานเป็นพ่องาน แม่งาน พาน้องๆอย่างใหม่กะจิ๋ว คู่พี่น้องดูโอ้แล้วก็น้องเปิ้ล เกียวโตไป โกเบก็ไม่น้อยหน้า ส่งมาอีก 2 เปิ้ล แล้วก็มีสโนว์ พร้อมด้วยพี่สะสินและพี่เอกมาช่วยด้วย โอซาก้าเจ้าภาพได้แรงน้องเบน ดาราหน้ากล้องของเรามาพร้อมกับ พี่ปู กิ๊ฟ จี้ แล้วก็พี่ปอง (ถึงแม้กลุ่มเจ้าภาพจะมาช้าไปหน่อย แต่เราให้อภัยๆ เพราะว่ามีคนช้ากว่าอีก.... พี่ปุ่นปุ้นแห่งบ้านเซนริโอกะ (หรือว่าเปิ้ลที่4 สำหรับงานวันนี้) ตามมาไม่กี่นาทีก่อนงานเริ่มเพราะว่าไปติดธุระสำคัญก่อนมา) ที่ขาดไม่ได้อีกคนก็คือคุณตามใจจากเมืองชิกะ
งานนี้เราก็ได้รับความไว้วางใจจากสมาคมไทย-ญี่ปุ่น (日本タイクラブ) เหมือนเช่นทุกๆปีให้ไปทำหน้าที่สำคัญสองอย่างก็คือ (1) การเข้าร่วมขบวนแห่สำหรับหนุ่มๆแห่งคันไซทั้ง 4 แล้วก็ (2) การเสิร์ฟน้ำให้กับผู้ที่เข้าร่วมการแห่ในขบวนสำหรับสาวๆที่เหลือ ใครนึกภาพไม่ออกว่าเราเสิร์ฟน้ำกันยังไง ก็ลองนึกภาพเวลาที่นักวิ่งมาราธอนวิ่งหยิบน้ำจากจุดแจกน้ำละกันนะ มันก็อะไรประมาณอย่างนั้นเลย เพียงแต่ว่าคนแห่เค้าเดินมาหยิบน้ำค่ะ ไม่ได้วิ่งมาหยิบเหมือนนักวิ่งอย่างนั้น...
เรานัดกันที่สมาคมไทย-ญี่ปุ่นตั้งแต่ประมาณเที่ยง ไปเลือกชุดยูกะตะ (ได้ชุดครบเซ็ต มีรองเท้าเกตะและโอบิด้วย ในราคา 1 พันเยนเท่านั้น... คุ้มสุดคุ้ม) แล้วก็รอแต่งตัวโดยคณะอาจารย์ ที่มีความเชี่ยวชาญในการแต่งชุดยูกะตะมาก แป๊บๆๆๆ เสร็จแล้วหนึ่งคน (เรานั่งมองด้วยความงุนงง ว่าทำไมอาจารย์ทำได้เร็วนัก เวลาเราใส่ชุดเอง มันใช้เวลามากกว่านี้ซักสิบเท่าได้มั้ง!!) วิธีผูกโอบิก็มีมากมายหลายแบบสวยๆทั้งนั้น นอกจากอาจารย์จะแต่งชุดให้แล้ว ยังใจดีมาช่วยทำผมแต่งหน้าให้พวกเราสวยเช้งอีกด้วย แต่งองค์ทรงเครื่องกันเสร็จแล้ว เราก็พอมีเวลาให้หาอะไรรองท้องกันนิดหน่อย พูดคุยทำความรู้จักกันเองบ้าง กับพี่ๆ อาจารย์ในสมาคมฯบ้าง แล้วก็มีพี่ตั้ม น้องหมี โอซาก้าและพี่เดี่ยว โกเบมาคอยให้กำลังใจถึงขอบสนามด้วย
ก่อนที่จะเริ่มงานทางสมาคมฯก็ได้กล่าวขอบคุณแล้วก็สอนวิธีการเสิร์ฟน้ำให้เรา งานนี้ได้พี่ใหญ่ อย่างพี่หญิงแห่งร้านกรุงเทพฯ มาคอยดูแลน้องๆ แถมหนีบเอาพี่จอย มาแต่งชุดยูกะตะ โชว์ลีลาการเสิร์ฟน้ำแบบมืออาชีพให้เราชมอีกต่างหาก หลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไมเราถึงต้องมาเสิร์ฟน้ำด้วย เรื่องก็มีอยู่ว่า เนื่องจากว่าเทศกาลนี้เป็นประเพณีที่มีกันมาแต่โบราณ แล้วก็ไม่อนุญาตให้ผู้หญิงขึ้นไปช่วยแห่บนเรือได้ คนที่ไม่ได้ร่วมขบวนแห่ก็ทำได้แค่ช่วยบริการ หาน้ำหาท่ามาให้คนในขบวนทาน จะได้หายเหนื่อยกัน แล้วก็ถือได้ว่าเราก็มีส่วนร่วมในงานเทศกาลสำคัญนี้ด้วย ประเพณีก็สืบทอดต่อมา แล้วก็มาเพิ่มเสริมในเรื่องความสัมพันธ์อันดีระหว่างไทยกับญี่ปุ่น โดยการเชิญนักเรียนไทยที่นี่มาช่วยงานด้วย พวกเราก็เลยได้มีโอกาศมาช่วยเสิร์ฟน้ำให้กับคนที่อยู่ในขบวนนี้กับเค้าด้วยเหมือนกัน
ในบริเวณที่เราอยู่ ก็เป็นเพียงจุดเสิร์ฟน้ำเล็กๆ ในบรรดาจุดเสิร์ฟน้ำหลายๆจุด ที่กระจายกันไป ตามเส้นทางการแห่ นอกจากได้แต่งชุดยูกะตะ ที่ได้มาในราคาอันถูกแสนถูก ถ่ายรูปกันจนเหงือกแห้ง ได้เห็นเทศกาล ตั้งแต่ต้นขบวนจนจบขบวนแล้ว เวลาเห็นคนร้องเพลง เชิดสิงโต เต้นรำ แบกเกี้ยวกันมาเป็นระยะทางพอสมควร ได้น้ำจากเราไปทานนี่ พอเห็นรอยยิ้มเค้า เห็นเค้าซดน้ำรวดเดียวหมดแก้ว แล้วก็ขอบคุณ คนเสิร์ฟน้ำอย่างเราๆก็รู้สึกดีไปด้วยนะคะเนี่ยะ ถึงแม้จะไม่ใช่หน้าที่สำคัญในเทศกาลนี้ แต่ว่าเราก็รู้สึกมีความสุขนะคะ
ปีนี้จัดตรงวันจันทร์ อากาศก็ร้อนอบอ้าว คนไปร่วมงานกันก็ไม่มากนัก แต่เราก็สนุกสนานกันพอสมควรเลย หนุ่มๆ ในขบวนแห่จะรู้สึกสนุกอย่างเรารึเปล่าไม่รู้ แต่ดูพี่สะสินกับพี่เอกอาจจะเหนื่อยเป็นพิเศษ ต้องคอยแบกเกี้ยวเป็นระยะทางไกลโพ้น ไม่เหมือนพี่โอ๊ต สิงห์นักแตะของเรา กับคุณตามใจได้งานสบายกว่าเยอะ แต่งชุดเป็นขุนนาง แล้วก็เดินในขบวน ที่มีพี่เอกกะพี่สะสินแบกเกี้ยวอยู่ (ทำไมเค้าใจร้ายกะพี่สองคนอย่างนี้ละเนี่ยะ...) ได้น้ำชาเย็นๆ ชื่นคอจากพวกเราไปแล้ว จะรู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาบ้างรึเปล่าน้าาาา
เสร็จงานแล้ว เราก็ได้รับความปรารถนาดีจากสมาคมฯ เป็นบัตรเข้าชมพิธีการแห่เรือและดอกไม้ไฟฟรี เราก็เลยยกขบวนไปที่ Temmabashi กันต่อ ตอนนี้ก็มีต้า โอซาก้าโผล่มาแจมด้วย (เราตกหล่นใครไปมั่งรึเปล่าคะ ถ้าตกหล่นใครไปส่งเสียงมาบอกด้วยนะคะ) บริเวณที่นั่ง ก็เป็นส่วนที่ทางเมืองโอซาก้าเค้าจัดไว้ให้ชาวต่างชาติโดยเฉพาะ ได้ข่าวว่าเค้ามีให้จองบัตรล่วงหน้า แต่ว่าบัตรไม่พอ คนที่จองแล้วไม่ได้ ก็เลยอดไปดูงานนี้ก็มีไม่น้อย เราโชคดีกันมากที่เค้าจัดบัตรไว้ให้เลย ไม่ต้องไปจองให้วุ่นวาย แต่ถึงจะมีบัตรก็เถอะ เราไปถึงที่งานช้าไปนิดนึง เก้าอี้ส่วนที่เห็นชัดๆหน่อยก็โดนจับจองกันไปหมดแล้ว ก็ต้องไปนั่งเรียงกันแถวหลังสุด แล้วก็ค่อยๆโผล่หน้า ไปดูดอกไม้ไฟผ่านกิ่งไม้ที่ย้อยลงมาเต็มเลย บ้างก็ออกไปเดินถ่ายรูปเล่นให้เห็นจะๆก็มี เรานั่งชะเง้อคอมองเมื่อไหร่เรือที่ขนชายไทย 4 นายที่ว่าจะผ่านมาซักที รออยู่ตั้งนาน จนเกือบถอดใจ ก็เห็นเรือขบวนนั้นมาพอดี แต่ว่าเรือวิ่งซะเร็วเลย ก็เลยไม่ทันได้เห็นกันและกันเลย (อุตส่าห์ส่งซิก...อิอิ)
จบงานนี้สาวๆก็ได้ชุดยูกะตะครบเซ็ตกลับบ้านสมความตั้งใจกันถ้วนหน้า... หนุ่มๆได้แห่บนบก ไปแห่ต่อบนเรือ ปรบมือตามจังหวะของโอซาก้ากันไปกี่รอบไม่รู้ เสร็จจากขบวนบนเรือแล้ว ยังต้องแห่ต่อกลับไปที่ศาลเจ้า Tenmangu อีก กว่าจะได้กลับบ้านก็ราวๆสี่ทุ่มได้ ก็ขอโอสึคาเระซังกันทุกๆคนนะคะTuesday, July 26, 2005
Aichi Expo Part 1 1/2
continued...
The highlight of the day was to visit Mitsui-Toshiba Pavilion which everyone recommended. At the pavilion, they show a movie called 'Space Child Adventure Grand Odyssey' which used a movie system called Futurecast where you have to scan your face with the machine upon entering the site. Why? Because they will convert you into one of the characters on board that Grand Odyssey spaceship. The story is set in the distant future. The children of the human race, who had gone to live in space, set off on an adventurous journey for Mother Earth, which they have never seen before. Through this grand and thrilling story, the pavilion claimed that we can understand the importance of the existence of our irreplaceable Earth.
Our family was quite excited to see if we would be appearing on screen. Result? Yeah... all 4 of us made it!! But please don't ask us which characters we played. Having to scan through the movie to find ourselves when the narration went in Japanese, do you expect us to understand what the heck was going on?? hee hee. =P I know only that Jill played some kind of a secretary of the ship captain. My dad was a controller. My mom was with other 3 people trying to fight over something. Me? I totally have no clue! But it was quite fun. The technology is just so amazing.
The show finished right in time for us to proceed to Global House/Mammoth Lab which we got the fast pass earlier. Toward the exit by NHK section, you have to punch a button in which you get either 'you win' or 'you fail' reply. If you get a 'you win', you will be escorted to take a special photo and get published as a front cover of a newspaper. I went out with my mom and sister, all of us got a 'you fail'. Just then we saw our dad who made his way ahead of us waiting with number in his hand. Yes! He got a 'you win'. So we all went to have our mini photo-session. So lucky!! We jokingly said that we will frame the paper and hang it up at our house. =)
We finished our journet at Global Common 6 again. Had dinner at Thailand Pavilion before heading out to our hotel.
Our second day journey at the Expo will be continued....
**************************
The highlight of the day was to visit Mitsui-Toshiba Pavilion which everyone recommended. At the pavilion, they show a movie called 'Space Child Adventure Grand Odyssey' which used a movie system called Futurecast where you have to scan your face with the machine upon entering the site. Why? Because they will convert you into one of the characters on board that Grand Odyssey spaceship. The story is set in the distant future. The children of the human race, who had gone to live in space, set off on an adventurous journey for Mother Earth, which they have never seen before. Through this grand and thrilling story, the pavilion claimed that we can understand the importance of the existence of our irreplaceable Earth.
Our family was quite excited to see if we would be appearing on screen. Result? Yeah... all 4 of us made it!! But please don't ask us which characters we played. Having to scan through the movie to find ourselves when the narration went in Japanese, do you expect us to understand what the heck was going on?? hee hee. =P I know only that Jill played some kind of a secretary of the ship captain. My dad was a controller. My mom was with other 3 people trying to fight over something. Me? I totally have no clue! But it was quite fun. The technology is just so amazing.
The show finished right in time for us to proceed to Global House/Mammoth Lab which we got the fast pass earlier. Toward the exit by NHK section, you have to punch a button in which you get either 'you win' or 'you fail' reply. If you get a 'you win', you will be escorted to take a special photo and get published as a front cover of a newspaper. I went out with my mom and sister, all of us got a 'you fail'. Just then we saw our dad who made his way ahead of us waiting with number in his hand. Yes! He got a 'you win'. So we all went to have our mini photo-session. So lucky!! We jokingly said that we will frame the paper and hang it up at our house. =)
We finished our journet at Global Common 6 again. Had dinner at Thailand Pavilion before heading out to our hotel.
Our second day journey at the Expo will be continued....
Sunday, July 24, 2005
Aichi Expo Part 1
After shooting a brief preview... I'm back with a full story of our trip!
Thank goodness for my passing driving test which allowed us an option to rent a car instead of taking a bus or train. We left Kyoto really early on the 19th (Tue) and reached the Expo Site at Nakagute-cho a little after 9 a.m., a bit after an opening time. Our group made up of 4 people, perfect for a multiple-entry type of ticket which comes in a set of 4 (instead of paying 4,600 yen/ticket, we ended up spending only 4,150 yen).
The entrance line wasn't that bad. We wait for probably 10-15 minutes to pass through the x-ray machine and entered the site. I let Jill take my parents around for the Global Common 1, an area consists of the middle-east, south and some east asian countries' pavilions, while i went in line to book a reservation for Mitsui-Toshiba Pavilion. We actually intended to see Hitachi Pavilion too, but this is why we gave up on it. They didn't give out any Seiriken 整理券 (limited number of tickets given to visitors to enter the pavilion without prior reservation -> something like fast pass) nor allow us to make any reservation on the day of the visit. Waiting for 4 hours in line was just unbelievable.(when I walked back to this area the second time, waiting time was already 300 minutes!) I really wonder what those in line were thinking!
It took me barely an hour to get a reservation for Mitsui-Toshiba though -- pretty good timing. By then, it was already nearly noon and yeah.. we stopped by a restaurant in Global Common 1 to have lunch. We did Chinese! It was pretty good ;-)
In the afternoon, we continued our journey through Global Common 2 (North/Central/South America), pretty much all of them. The US one was quite inspiring drawing its theme upon the discovery of Benjamin Flankin. I like his saying 'I was born too soon (to see the magnificant world of change).' It must be very stunning for those born a couple of hundred years ago to see how the world is now. Mexican Pavilion was also great. It just gave me a strong impression of being very Mexican! ;-)
Upon briefly finishing Global Common 2, we headed over Global Common 6 where Thailand and neighbor countries pavilions are, taking a path through Expo Plaza. It was exactly the time they handed out Seriken for Global House/Mammoth Lab, so we just picked up the tickets without having to wait any seconds for that! Cool!
At Global Common 6, I stopped by to meet up Thai staffs at Thailand Pavilion. They finished the final renovation of the pavilion a few weeks after I went the last time. Now the whole pavilion is connected through the theme of life and water. (that's my own defined theme though -- just easily concluded that through what I saw. =P) Big hands to the hard work of those based at the Expo. How I wish Thai press republishes the news and shows how nice our pavilion is now.
(to be con't)
Thank goodness for my passing driving test which allowed us an option to rent a car instead of taking a bus or train. We left Kyoto really early on the 19th (Tue) and reached the Expo Site at Nakagute-cho a little after 9 a.m., a bit after an opening time. Our group made up of 4 people, perfect for a multiple-entry type of ticket which comes in a set of 4 (instead of paying 4,600 yen/ticket, we ended up spending only 4,150 yen).
The entrance line wasn't that bad. We wait for probably 10-15 minutes to pass through the x-ray machine and entered the site. I let Jill take my parents around for the Global Common 1, an area consists of the middle-east, south and some east asian countries' pavilions, while i went in line to book a reservation for Mitsui-Toshiba Pavilion. We actually intended to see Hitachi Pavilion too, but this is why we gave up on it. They didn't give out any Seiriken 整理券 (limited number of tickets given to visitors to enter the pavilion without prior reservation -> something like fast pass) nor allow us to make any reservation on the day of the visit. Waiting for 4 hours in line was just unbelievable.(when I walked back to this area the second time, waiting time was already 300 minutes!) I really wonder what those in line were thinking!It took me barely an hour to get a reservation for Mitsui-Toshiba though -- pretty good timing. By then, it was already nearly noon and yeah.. we stopped by a restaurant in Global Common 1 to have lunch. We did Chinese! It was pretty good ;-)
In the afternoon, we continued our journey through Global Common 2 (North/Central/South America), pretty much all of them. The US one was quite inspiring drawing its theme upon the discovery of Benjamin Flankin. I like his saying 'I was born too soon (to see the magnificant world of change).' It must be very stunning for those born a couple of hundred years ago to see how the world is now. Mexican Pavilion was also great. It just gave me a strong impression of being very Mexican! ;-)
Upon briefly finishing Global Common 2, we headed over Global Common 6 where Thailand and neighbor countries pavilions are, taking a path through Expo Plaza. It was exactly the time they handed out Seriken for Global House/Mammoth Lab, so we just picked up the tickets without having to wait any seconds for that! Cool!
At Global Common 6, I stopped by to meet up Thai staffs at Thailand Pavilion. They finished the final renovation of the pavilion a few weeks after I went the last time. Now the whole pavilion is connected through the theme of life and water. (that's my own defined theme though -- just easily concluded that through what I saw. =P) Big hands to the hard work of those based at the Expo. How I wish Thai press republishes the news and shows how nice our pavilion is now.
(to be con't)
Thursday, July 21, 2005
Aichi Expo Preview
Well... I went to Aichi Expo (AGAIN!) yesterday taking my parents and sister there. We spent 2 days at the Expo and covered pretty much what we wanted to see except for Hitachi Pavillion which had an unbelievable long queue with no reservation or special admission tickets available at the site. We just got back a few hours ago... so today, let's go with the preview only!
Tuesday, July 19, 2005
Up to the top of Mt.Hiei
We were given high generosity from my friend's host family to take us up Mt.Hiei 比叡山, a mountain just right behind my house on her car. Mama (that is how I call her) brought us to Enryaku-ji 延暦寺 for the first stop, then to Garden Musuem before making our way back into Kyoto for beautiful dinner (which I will talk about on later occasion ;-)).First for now, let me share with you what Mt.Hiei is all about. I shall take a part of the mountain and temple explanation from the brochure given upon the entrance to the temple. I just like it.
'Hiei, the sacred mountain known as the mother of Japanese Buddhism, has emitted the light of Dharma for the world for over 1200 years.
.... There is no particular temple building named 'Enryaku-ji' on Mt. Hiei. Rather, the moutain as a whole is a temple called 'Enryaku-ji'. Nature, the temple complexes scattered around the moutain, those doing ascetic practives, the visitors, all together compose the Buddhist community at Mount Hiei. As Buddha taught that everything on earth has buddha nature, here, religion, the natural environment, culture, and human beings are all integrated into an indivisible unity.....'
Then, we went up to Garden Musuem. I meant for it to be my redo for the Garden Musuem tour since the last time I went it was already to cold which means all the flowers had gone dead. Now that it is a summer time, I was picturing it be gorgeously beautiful. But it turned out to be just a so-so impression. Some of the flowers were indeed beautiful though. But since the weather was very nice and the company was great, those were what made the day so beautiful :)
Monday, July 18, 2005
the city of NARA
A half a day tour to the city of Nara... the ancient capital of Japan. Before I went there, the only 2 things I knew about the city is the famous Great Buddha at Todaiji and that Nara has a lot of deers wandering around streets. (In fact.. there were much more than I expected! Oh gosh... there were just A LOT!!)
they must be wanting those rice crackers!
Todaiji 東大寺
Kasuga Sanpai Shrine 春日参拝神社
Todaiji 東大寺
Kasuga Sanpai Shrine 春日参拝神社
Subscribe to:
Posts (Atom)