Gassho Houses in the Winter

I think I'm fond with the charm of Gassho Villages in Japan. My three times in these villages have been taken in three different seasons: Summer, Autumn and, this time, Winter.

After spending some much time at Kenrokuen, we took a local road passing through Gokayama of Toyama Prefecture before taking a brief stop at Shirakawa-go for Gassho Tsukuri House Light Up. They prohibited privately-own cars from entering the bird-eye viewpoint, making us have to detour to the parking lot and take the shuttle bus to the village instead. My goodness, Shirakawa-go has completely turned into a tourist destination and it completely lost its local charm to me.

Shirakawa-go light up

We agreed to go back and enjoy our dinner at a more distance Gassho Village 'Ainokura' of Gokayama.

It was definitely a right decision to stay at Ainokura as the village is still able to maintain its adapted local life. Maybe because we reached the village in the evening when there were no longer any tourist but those who were there for an overnight stay. The place was quiet and peaceful.

Originally, I intended to book a room at another Gassho house toward the far end of the village, but it was booked. So we ended up staying at "Cho-yo-mon　長ヨ門" Gassho house instead. (btw, one house can probably holds 20 people max.)

Dinner Time

The owners knew we were hungry by the time we reached the house. So they prepared our meal right away.

the famous IWANA grilled fish
Part of our dinner
(that beans tempura was REALLY good!)
Nagano girls
Grandma is already 82, but she is sooooo healthy!
During our dinner time, she showed us how to play this instrument called "SaSaRa"
(ให้อารมณ์เหมือนเล่นกรับพวงบ้านเรา แต่พวงใหญ่หน่อย)
our rooms
part of our breakfast
Ma-me-tan (豆炭), what kept us warm all night under the futon. -- amazing!!
This is what I meant by an adapted local life. While the structure of the house is well maintained both the exterior and interior, modern stuff such as TV, heater, and the likes, are added for convenience. Btw, the house we stayed was built more than 400 years ago. And the grandma above is the 8th generation living in this house!
Cho-yo-mon from the outside. Too bad the warmth melt away all the rooftop snow pile.
The heat is coming off the roof.
I was so happy getting to mingle with the real locals
Poy and the Gassho house

After spending nearly the whole morning wandering around the village, taking photos, writing postcards, and talking to the Gassho house owners, we proceeded our way to Takayama. We stopped for a brief photo taking @ Suganuma, another Gassho Village of Gokayama.

Suganuma Gassho Village

The very first time I came to Takayama, I spent a night at one of a very memorable Minshuku style accommodation, MIZUNO-SO (みづの荘), recommended by Jill, my sister. Riding on a chance of passing through the city to our next destination, I called up an auntie, the owner of this Minshuku and asked if we could stop by for lunch. They were very, very kind to have prepared the meal for us because usually they only cook dinner and breakfast for their overnight guests.

We were VERY stunned by the volume and selection of the meal.
part of our lunch @ Mizuno-so
(most of the ingredients used including rice are from their own fields.)
This looks like a simple rice soup, but it is very tasty and healthy! According to the auntie and uncle, this is a local Takayama food, only available during winter.
chatting time
the uncle now make his own rice sake called "Doburoku"
(Too bad I was a driver, so I didn't get to taste it on spot. But I was given a bottle of this sake, so I'll get to try it VERY soon!)

for our great memory!

Our last stop for this trip was to dip into an onsen at Gero Onsen town.
All I can say is that this trip has marked as one of my favorite trips in Japan. I really love to mingle with the real locals and always feel overwhelm with the charm of the local touch. If I have a chance, I'll definitely make my way back to check out how these families are doing!

p.s. thank you my trip members for the surprise birthday cake too! :)

Kenrokuen 2009

My first time to Kenrokuen was with Japan Tent in August 2005. It was in the summer, so the park was super duper greenish. This time of the year, usually the park is already covered with snow. But due to global warming, the weather warmed up over the past week and there was absolutely no snow at all. This is very strange for February. However, Kenrokuen is still able to maintain its beauty despite the ongoing weird weather condition.


Kenrokuen (Ishikawa Prefecture), along with Korakuen (Okayama Prefecture) and Kairakuen (Ibaraki Prefecture), is one of the three great gardens of Japan. I've been to Korakuen before, but I didn't like it much. And I haven't been to Kairakuen yet, so I don't know how it is. But so far, in my opinion, Kenrokuen outperforms Korakuen by a lot.

the famous landscape of Kenrokuen
Kenrokuen is named after a garden combining the six attributes of a perfect landscape garden: spaciousness, seclusion, artifice, antiquity, watercourses and panoramas which appears in Chinese poet. It was rebuilt in 1822 after the original garden burned down.

This Karasakinomatsu Pine is the best-known tree in the garden.

During winter, the tie the ropes up into a triangle shape to protect the trees from heavy snowfalls. Unfortunately, there was no snow when we went (T__T).

P'Nok mingling with the local.

Tea Houses

gardening

Flying Geese Bridge

N'Bee, P'Pum, Poy with the Lantern

The plum flowers started blooming already.

I love the smell of these white ones. So sweet!

Kanazawa's charm is not much different from that of Kyoto's.

p.s. our lunch:


Date: 2009.02.14
Members: P'Nok Ying, Poy and Bee from Nagano + P'Nok Chai, P'Y20h, P'Pum and I from Kansai area.

Osaka Chill Out

Riding on a chance that P'Nha, P'Ble and I had to go to Osaka to file for Chinese Visa, we spent the whole day there enjoying ourselves (despite all the workloads we have left unattended =P).

Documents for Chinese Visa application
1. Passport
2. Application formhttp://www.blogger.com/img/blank.gif
3. A copy of the first page of passport
4. A copy of an alien card
5. 3x4 c.m. photo
THAT'S ALL!!!
Time required: 10 minutes!

Anyways, we were done really early, so we went to Shinsaibashi intending to find something to eat. But the shops weren't yet open!!! =P

They replaced the classic sign of Dotombori with this digital one. It really looks weird...

We ended up at our usual Italian place (Caprizioca) in Namba for lunch and had a little birthday celebration together there. Well, the cake is free for the birthday person. And we were greedy enough to asked for two cheesecakes cuz two of our birthdays fall on February. Result = Wayyyyyyyyyy tooooooooooooo fulllllllllllll!



We managed to spend all our time in Shinsaibashi area browsing and buying lots of stuff. (I spent a fortune at Tokyu Hands...)

Then dinner time came.... Shinsaibashi? Of course, it had to be my usual place HATENA?

in front of HATENA.

It's the hip Thai restaurant in Shinsaibashi

Their TomYum Guay+Tiew+ is so authentic! It's not the noodle in Tom Yum soup, but the real tom yum style noodle.

P'Nha's so happy!

P'Ble did Guay+Tiew+ Raadnah and he said it was great.

Our side dish: Yum Kor Moo+ Yarng.

our finish line -- drink to the last drop!

W/ P'Tank, the owner of the place. (trying to look equally cool... hahaha)

P'Tank is looking for new staff. If you know you are between 18-65 and feel like working at a hip Thai place, give P'Tank a call! (We were really laughing at the age bracket for this post!!)

Appetite returned...

After recovering from a flu, now my appetite doubles!!! Argh!!


Tom Yum fried rice + Stir-fried Chicken Ginger + sunny side up

I won't complain because it's always better to be able to enjoy the food anyways! :)

UPDATE อาการป่วย #2 + บ่นเล็กๆน้อยๆ

ผ่านไป 5 วันจากการอัพเดทครั้งที่แล้ว...

อาการป่วยโดยรวมดีขึ้นมากกกกกกกกกก มีจังหวะที่รู้สึกเหมือนจะหายเป็นปกติแล้วหลายที แต่.... มันไม่หายขาดซักทีวุ้ย เนื่องจากมีภาระหน้าที่ประกอบกับความอยากอาหารที่กลับมาอยู่ในระดับปกติ หรืออาจจะมากกว่าปกตินิดหน่อย เลยทำให้ต้องลากสังขารออกไปหาอะไรอร่อยๆกินอยู่เป็นระยะๆ

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาก็นอนเอาแรง เสียงก็เริ่มกลับคืนมาบ้างแล้ว ก็ค่อยๆชิวเลยทีเดียว แต่นะคะ... ความซวยไม่เข้าใครออกใคร เพราะว่าประมาณ 4 โมงครึ่งอาจารย์โทรเข้ามือถือ บอกว่า "ใหม่ซัง... ยังไม่ได้ไปเอาเอกสารสรุปผลการวิจัยของปีนี้ใช่มั้ย... มันเดดไลน์เย็นนี้นะ รีบๆไปเอาแล้วส่งด้วย" ตึง!!!! โห.... อาจารย์... (จริงๆต้องโห.. ออฟฟิศ... เพราะว่าออฟฟิศคงเพิ่งโทรไปบอกอาจารย์) โทรมาบอกตอน 4 โมงครึ่ง ได้ข่าวว่าออฟฟิศปิด 5 โมง!!! OMG!!! ลืมป่วยไปชั่วขณะ รีบเปลี่ยนชุดด้วยอัตราเร็วแสงแล้วปั่นจักรยานไปโรงเรียนทันที เราใส่แมสปิดหน้า ปิดปากไปด้วย เพราะว่ายังมีไอและ มีน้ำมูก น้ำตาเล็กน้อย เสียงก็ยิ่งไม่ค่อยมีอยู่ เมื่อไปถึงออฟฟิศก็เอาสังขารคนป่วยไปเรียกคะแนนสงสารนิดนึง รับเอกสารมาแล้วก็ขอโทษขอโพยเค้าที่ไม่ได้มาเอาเอกสาร

จริงๆเราว่าเราอ่านประกาศดีแล้วนะว่าเราไม่ต้องมีเอกสารอะไรต้องส่ง แต่ก็นะ... คงเข้าใจผิดไปเอง ระบบญี่ปุ่นนี่มันขั้นตอนเยอะเวอร์ๆ แล้วชอบให้เราต้องทำอะไรเผื่อๆไว้ อย่างคนที่เรียนอยู่เอกปี 3 มันจะมีทางไปได้หลายทางหลังครบสามปี บางคนอยู่ต่อทำ over doctor ก็มีสถานภาพเป็นนักเรียนไป บางคนลาออกไปทำงาน แต่ได้รักษาสถานภาพ ph.d. candidate บางคนก็เรียนจบพอดี ก็ลาออกจากความเป็นนักเรียน ทีนี้ตราบใดที่มันยังไม่ถึงวันที่มีประชุมอาจารย์ ถึงแม้ว่าเราจะดีเฟนด์อะไรทุกอย่างจบไปแล้ว มันยังไม่มีลายลักษณ์อักษรมาว่านักเรียนคนนี้เรียนจบจริงๆ เค้าก็จะบังคับให้เราต้องกรอกเอกสารทุกอย่างเผื่อไว้สำหรับทุกๆกรณี แล้วพอถึงเวลาที่ต้องใช้เอกสาร ทางคณะเค้าก็จะไปเลือกเองว่าเค้าจะใช้เอกสารชุดไหนของเรา อะไรไม่ใช้ก็คงทิ้งไปละมั้ง

กรณีนี้ก็คล้่ายๆกัน ตอนที่ส่งธีสิสไปเมื่อปลายปีที่แล้วเนี่ยะ มันก็บังคับให้ส่งบทสรุปงานวิจัยของเรา สรุปผลงานตลอด 3 ปีที่ผ่านมาว่าไปพรีเซนต์ที่งานประชุมไหนมั่ง ตีพิมพ์อะไรไปที่ไหนมั่ง ฯลฯ เอกสารพวกนี้มันก็ควรจะใช้เป็นเอกสารแสดงแทนได้ว่าเราได้ทำอะไรไปตลอด 3 ปีที่ผ่านมา แต่ไม่นะคะ... แบบฟอร์มหน้าตาไม่เหมือนกัน ทำให้เรายังต้องมาเขียนซ้ำอีกทีใส่ในฟอร์มที่เค้ามีให้ เลยกลายเป็นว่าเราต้องมาทำงานซ้ำๆซ้อนๆ

เจ้าหน้าที่มีการบอกด้วยว่าจริงๆมันเดดไลน์ไปเมื่อวันก่อนหน้านั้น (ไม่ใช่วันที่เราไปเอาเอกสาร) แล้วก็บอกว่านักเรียนทุกคนจำเป็นต้องเขียนแบบฟอร์มนี้ ถ้ายูไม่มีเอกสารนี้ ถึงจะดีเฟนด์จบไปแล้วก็ไม่มีสิทธิ์ทำเรื่องร้องจบเหมือนกัน.... ฮั่นแน่.... มีขู่เราด้วยวุ้ย... เจ๊ที่ออฟฟิศแกก็แจกเอกสารเรามาหลายใบ ทั้งใบสรุปงานวิจัยของปีนี้ แล้วก็สรุปรวมทั้ง 3 ปี บวกกับเอกสารทำเรื่องพักการเรียนสำหรับพวกที่ไม่ได้ส่งธีสิสด้วยนะ... เออ แหน่ะ... ทำตรูงงหลายซ้ำหลายซ้อนมาก ... แถมไม่มีวิธีการเขียนให้ด้วยว่าไอ้ฟอร์มพักการเรียนนี่ควรจะกรอกยังไง เล่นเอางงซะ (เราก็ยังคงคิดอยู่ดีว่า.... แล้วทำไมต้องเอาให้เรากรอกตั้งแต่ต้นด้วยยยยยยยยยย... ตรูไม่เข้าใจจริงๆๆๆๆๆ แต่นะ... ด้วยความเข้าใจในการทำงานของคนญี่ปุ่น ถามไปก็ไม่ได้คำตอบ รังแต่จะเกิดปัญหาที่ไม่จำเป็น ก็เลยคิดว่าเค้าให้ทำอะไรก็ทำๆไปเหอะ จะเข้าใจไม่เข้าใจช่างมัน ไม่ได้หนักหนาอะไร)

สุดท้ายจนตรอกด้วยเวลาที่มี... ก็เลยไม่ซักไซ้เรื่องเอกสารมาก วิ่งกลับห้องแล๊ปแล้วก็เอาไอ้ abstract ธีสิสที่เคยส่งไปนี่แหล่ะมาปรับๆเปลี่ยนๆ เขียนสรุปให้เค้า 3 หน้าภาษาญี่ปุ่น ทำเวลาได้ภายในประมาณ 1 ชม.เกือบครึ่ง แล้วก็วิ่งไปเอาลายเซ็นต์และฮังโกะ (ตราประทับชื่อ) ของอาจารย์ที่ปรึกษา แล้วก็วิ่งไปส่งที่ออฟฟิศตอนราวๆ 6 โมง ออฟฟิศปิดแล้ว ต้องไปเคาะประตูหลังส่งเอา.. คิดดู... เลยจำเป็นต้องหายป่วยไปชั่วขณะ... กลับบ้านนอนตายเลย...

กลับมาเรื่องอาการป่วย.... ก็นี่แหล่ะ ดีๆแย่ๆสลับๆกันไป แต่อยู่ในแนวโน้มที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ก็เหลือแค่เสียงที่ยังแหบๆ มีไอแห้งๆนานๆที ไข้ไม่มีแล้ว น้ำมูกน้ำตาไม่มีแล้ว คอหายเจ็บเป็นปลิดทิ้ง มีปวดหัวนิดหน่อยวันนี้ เพราะว่าอากาศมันหนาวบาดมากกกกกก ... ด้วยเหตุนี้... พรุ่งนี้จากเดิมที่เคยมีกำหนดแข่งยิงธนูก็เลยขอถอนตัวไปซะเลย แรงจะยิงธนูมันก็พอมีนะ... แต่ตอนยิงมันใส่เสื้อกันหนาวไม่ได้ ใส่ได้แต่ uniform แล้วหนาวแบบนี้ คิดว่าร่างกายยังสู้ไม่ได้แน่นอน เลยต้องขอบาย.... ไว้ไปล้างมืออีกทีวันที่ 28 มี.ค. ส่งท้ายก่อนกลับเมืองไทยละกัน...

UPDATE อาการป่วย #1

แม่ไวมากๆ... โพสบล๊อกไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงดี... โทรศัพท์สายตรงมาจากเมืองไทยทันที
พอได้ยินเสียงอีลูกสาวรับสาย คาดว่ามีตกใจไปชั่วขณะ เพราะว่าคุณลูกสาวเสียงแหบหายไปเลย.. (ใครได้คุยกับมุทริกาเมื่อวานนี้... ขอบอกว่าเวอร์ชั่นนั้นยังเซ็กซี่ไม่สุด... วันนี้เสียงเจ้ากรรมหายไปเลย... ใครโทรมาแล้วเป็น missed call อย่าตกใจนะ... ตั้งใจไม่รับเอง เนื่องจากไม่มีเสียงจะรับ ใครจะติดต่ออะไรในเรื่องใดๆก็ตาม กรุณาอีเมล์หรือ SMS มานะค้าาาาา)

** UPDATE **
1. ปรับกินยา Amoxycillin เป็น 4 เวลาแทนละ แล้วก็กินก่อนอาหาร (ไอ้ฉลากยาที่ซื้อจากร้านขายยา ทำไมมันเขียนให้กินหลังอาหารฟระ... ต้องไปเปิดฉลากอีกอันที่เป็นยาเบิกจากโรงพยาบาล.. อันนั้นมันเขียนกินก่อนอาหาร -"-)
2. กินพาราทุกๆ 4 ชั่วโมง (ตอนนี้ยากำลังออกฤทธิ์ รู้สึกตัวไม่ร้อนละ)
3. กลั้วคอด้วยน้ำอุ่น ผสมเกลือ น้ำตาลนิดๆ และมะนาว... ช่วยให้ชุ่มคอขึ้นเยอะ ตอนนี้ไม่ค่อยเจ็บบาดๆละ เย่! (แต่เสียงที่หายไป ขอเวลาหน่อยนะ.. เดี๋ยวคงค่อยๆกลับมา)
4. แปรงฟันบ่อยๆ ช่องปากจะได้สะอาดๆๆๆ (ป.ล. ส่องไฟดูแล้ว คิดว่าไม่เป็นแผลอะไรนะแม่ แดงเฉยๆ)
5. กินน้ำผลไม้ น้ำขิง และน้ำเปล่าจนเข้าห้องน้ำถี่มั่กๆๆๆๆๆๆ =P (แม่บอกไม่ต้องกินน้ำดื่มเกลือแร่หรอก... บอกว่าไม่ช่วยยย)
6. อย่างอื่นดีขึ้น... แต่ทำไมมันทำท่าจะมีอาการเพิ่มเติมคือมีน้ำมูก แล้วก็น้ำตาล่ะ?? แต่ก็อาจจะเป็นสัญญาณที่ดี เพราะว่าเวลาเราป่วย อาการจะมาตามสเต็ป เจ็บคอ --> ไข้ขึ้น --> แล้วพอใกล้ๆจะหาย จะกลายเป็นมีน้ำมูก ก็หวังว่าครั้งนี้ก็จะเป็นเหมือนขึ้นตอนอาการปกติที่เคยเป็น ... จะได้หายๆซักที!!!

ป.ล. รู้สึกว่าป่วยครั้งนี้จะทำให้คนตกใจไปหลายคน เนื่องจากมีคนคิดกันเยอะมากว่าถ้าเราสอบเสร็จแล้วเราต้องออกเที่ยวทันทีแน่นอน.... แต่ผิดนะค้าาาา... ตารางทัวร์เริ่มวันที่ 19 ก.พ. จ้าา... คนที่โดนจับเข้ามาอยู่ในตารางเรา... เตรียมพร้อมให้ดีนะ... จะไปบุกถึงถิ่นเลย!

ฉลองสอบเสร็จด้วยการป่วย (T__T)

"สอบเสร็จแล้วววววววววว" ..... เป็นคำที่อยากพูดมากที่สุดหลังจากออกจากห้องสอบ.... หมดสิ้นกันทีภาระทางการเรียน (ในโรงเรียน) ทีนี้ก็เหลือการกลับไปเริ่มต้นชีวิตนอกรั้วสถาบันการศึกษาบ้าง...

สอบเสร็จไปเมื่อ 2 ก.พ. ตอนบ่ายๆเย็นๆที่ผ่านมา กลับไปนั่งทำงานที่รับจ๊อบไว้แล้วค้างเติ่งมาตั้งแต่ก่อนสอบ... ทำๆอยู่เริ่มรู้สึกถึงคออันแห้งผาก... กลับถึงบ้านปุ๊ป... แง... คอที่แห้งผากมันเจ็บจี๊ดดดดดขึ้นมาซะงั้น ไม่ได้ละ.. สัญญาณของการเป็นหวัดแน่นอน... ก็รีบอาบน้ำนอนเอาแรงทันที...

......... แต่ ..........

เราเคลื่อนไหวตัวไม่ทันเชื้อโรคที่มันคงฟักรอเวลาออกอาการ... ตั้งแต่เช้าวันที่่ 3 เป็นต้นมา... มุทริกาหมดสภาพสุดๆ

อาการของโรค
- เจ็บคอ สุดยอดยากจะบรรยาย (วันแรกเจ็บนิดๆ พอมาวันนี้วันที่ 3 โอ้ว... มันเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ)
- ปวดหัว ตัวร้อน ไข้ขึ้น (วัดแล้วรุมๆ อยู่เฉลี่ยประมาณ 38 ปริ่มๆ แต่อันนี้เป็นๆหายๆตามฤทธิ์ยา)
- เพลียๆ หนาวๆเป็นระยะๆ
- น้ำมูก ไม่ค่อยมีนะ แต่มีไอแห้งๆเป็นระยะๆ (สะเทือนไปทั้งร่างกาย... T__T)

ยาที่ใช้
ตอนนี้ใช้ยาอยู่หลายขนานมากๆ.... (พ่อกะแม่... หนูใช้เยอะไปป่าวบอกด้วย)
- ซัด Amoxycillin ไปเรียบร้อยละตั้งแต่ดูรูปการวันแรกแล้วท่าจะแย่ (กินทุกๆ 8 ชม. - ถึงตอนนี้กินไปแล้ว 6 เม็ด)
- พารา (กินเฉพาะตอนที่รู้สึกว่าไข้ขึ้นมากๆ ไม่ได้กินตลอด)
- ฉีด Kamillosan และอมลูกอมแก้เจ็บคอเรื่อยๆ
- ใช้ผ้าเย็นลดไข้ของญี่ปุ่นแปะหัวตอนนอนให้มันรู้สึกเย็นๆสบายๆ

อาหารที่กินตอนนี้
- โอเด้ง
- น้ำผลไม้
- กล้วย ส้ม
- น้ำขิง (ต้มเอง)
- เครื่องดื่มเกลือแร่บ้าง วิตามินบ้าง

จะอีกนานมั้ยกว่าจะหายเนี่ยะะะะะะะะะะะะะะ???????????????

ป.ล. อุตส่าห์ภูมิใจว่าไม่ป่วยมานานละ.... เซ็งเลย -.-'

กองทัพต้องเดินด้วยท้อง

หลังจากตรากตรำในการเขียนธีสิสช่วงส่งท้ายปีเก่า ทำให้น้ำหนักที่สั่งสมมาตลอด 2 ร้อน 2 หนาว ที่ผ่านมานั้นหายวั๊บไปกับตา.. (ใครจะเชื่อว่าลดไป 4 กิโลฯ ในเวลา 2 เดือน... แบบไม่รู้ตัว!!) ตอนนี้เริ่มกลับมากินดีเหมือนเดิมละ น้ำหนักที่เคยหายไปก็คงจะกลับมาหาในไม่ช้า ... อันนี้ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดีนะ...

รู้แต่ว่า... วันนี้ได้กินข้าวมันไก่ของอร่อยที่ไม่ได้ทำมานานมากๆละ.... อาหารอะไร๊... ทำง่ายๆ แต่อิ่มหมีพีมัน สารอาหารครบถ้วน


วิธีทำ.. (สูตรพื้นฐาน)
ไก่และข้าว
1. ต้มไก่ให้สุกและเนื้อไม่แข็ง ใส่เกลือนิดนึง
2. เอาน้ำต้มไก่ไปหุงข้าว - หุงเหมือนหุงข้าวสวยปกติ ถ้ามันจากน้ำซุปไก่น้อย ใส่น้ำมันพืชเติมเข้าไปตอนหุงได้
3. ระหว่างรอข้าวสุกก็หั่นไก่เป็นชิ้นๆ (หั่นแตงกวารอไปด้วย)

น้ำจิ้มข้าวมันไก่
1. เต้าเจี้ยวบด
2. ขิงสับละเอียด
3. พริกสดสับ
4. น้ำตาล
5. น้ำส้มสายชู
ให้เอา 1-5 มาผสมๆกัน แล้วชิมรส เป็นอันเสร็จ ... อันนี้ขออภัยที่ไม่มีปริมาณให้ เพราะบ้านนี้ใช้วิธีทำไปชิมไป

น้ำซุป
ก็เอาน้ำต้มไก่ที่เหลือมาปรุงรส ใส่น้ำปลา ถ้าชอบก็ต้มหัวไชเท้า หรือฟักก็ได้ อร่อยเหมือนกัน

-จบ-

สมอง.... และความจำ

สมองคนเราจำอะไรได้น้อยลงนี่.... เป็นเพราะอายุ... หรือ... ความขี้เกียจมากกว่ากัน???

เตรียมสไลด์สำหรับจะดีเฟนด์วันจันทร์นี้เสร็จแล้ว ตรวจทานการใช้ภาษาญี่ปุ่นแล้ว (ได้รับอภินันทนาการจากรุ่นน้องสุดที่เลิฟตรวจให้) แถมเขียนสคริปต์เตรียมตัวท่องไว้อย่างดี

.... แต่ ....

จนบัดนี้แล้วยังจำไม่ได้เล้ยยยยยยย (-.-') ฮ้วยยยยยยย.........

ส่วนนึงนี่รู้ว่าเป็นเพราะว่าขี้เกียจท่อง... แต่ไหง๋พอจะท่องแล้วกลับจำไม่ค่อยได้แฮะ?!?!

พิมพ์สคริปต์ไว้ 5 หน้า ใช้ฟ้อนต์ตัวใหญ่ๆหน่อย จะได้เหลือบแล้วเห็นตอนจำไม่ได้... ตอนนี้จัดการ input ใส่สมองไปแล้ว 3 หน้าเต็มๆ ก็รวม 60% เหลืออีก 40% ใส่แล้วมันคอยจะล้นออกทุกทีเลยวุ้ย...

เฮ้อ.... เรียนจะจบนี่ยังต้องเหนื่อยถึงเฮือกสุดท้ายยยยยยย