At war

หลังจากใช้เวลาสองวันเต็มๆกับอีกครึ่งคืน กับงานประชุมวิชาการทั้งเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา (เรื่องนี้เก็บเอาไว้เล่าบล๊อกต่อๆไปละกันนะ) กลับถึงบ้านเมื่อตอนเย็นแบบเหนื่อยๆ ประมาณมีแรงเดินแต่อย่าให้คิดอะไรนะ คิดไม่ออก เปิดประตูเข้ามาก็ประจักษ์ต่อหน้าว่าห้องมันสมควรแก่เวลา ควรจะ้ทำความสะอาดซักที ซักผ้า ตากผ้า กวาดบ้าน ดูดฝุ่นบ้าน เก็บผ้าห่มคลุมโต๊ะ เก็บพรมไฟฟ้า (ที่ควรจะเก็บมานานแล้ว.. ตอนนี้ร้อนแล้ว) เช็ดพื้น บวกกับถอนหญ้าในสวนด้วย อากาศเริ่มร้อน หญ้ามันมาจากไหนไม่รู้ ขึ้นเร็วจริงๆ สวมถุงมือทำสวนเสร็จก็ออกไปลุยเลย

ถอนหญ้าวันนี้ทำไมมีเรื่องให้ต้องสะดุ้งหลายทีจริงๆ สวนไม่ได้ใหญ่เลยนะ แต่ปริมาณหญ้ามันเยอะจริงๆวุ้ย สะดุ้งแรก... เจอเลย.. กองทัพบุ้ง ไม่ค่อยเห็นบุ้งตัวเท่านี้เท่าไหร่นะ ไม่ใหญ่ แต่ว่ามันมาเป็นกองทัพ (ดูรูปประกอบ)



เห็นอย่างนี้ก็... เหวอ... ผงะไปเล็กน้อย เพราะว่าไปถอนหญ้าตรงใต้ต้นไม้ต้นนี้พอดี เลียดๆ เกือบไปโดน เงยหน้ามองต้นไม้ด้านบน ใบมันแหว่งเกือบหมดต้นเลย.. ก็ว่าบุ้งพวกนี้กินเก่งจริงๆ เราก็ปล่อยมันให้เป็นสมดุลธรรมชาติ ปล่อยมันไปตามทางที่มันควรจะไป แต่รีบไปเอายากันแมลงมาโรยตรงชายสวน ไม่ให้แมลงมันขึ้นระเบีียงบ้านได้ ถ้าขืนมันขึ้นมาได้นะ... ไม่รู้จะทำยังไงเลยนี่

สะดุ้งที่สอง... ถอนๆหญ้าอยู่ ก็เห็นสิ่งมีชีวิต เลื้อยพุ่งพรวดขึ้นมาจากดิน ฟรึบ... ผงะไปนิดนึง... อ้อ.. กิ้งกือนี่เอง แต่ว่ากิ้งกือที่นี่ตัวมันย๊าววว ยาววว เลื้อยฟรึบขึ้นมายังกะงู แต่ว่า scale เล็กกว่าหลายเท่า

สะดุ้งที่สามและสี่... คือถอนหญ้าแล้วมือไปโดนกิ้งกือที่ซ่อนอยู่ใต้ใบไม้แบบไม่ได้ตั้งใจ มันดิ้นดิ๊กๆพอให้เรารู้สึกสยองนิดหน่อย บริหารหัวใจจริงๆ ยิ่งไม่ค่อยมีสติสตางค์อยู่วันนี้

อันสุดท้ายนี่ไม่ได้สะดุ้งแล้ว.. แต่กลายเป็นสยองแทน ... ถอนหญ้ากำลังจะหมด ก็วกกลับไปถึงชายต้นไม้ที่มีกองทัพบุ้งอีกครั้ง ยังถอนแถวนั้นไม่หมด ถอนไปก็ต้องระวังไม่ให้โดนบุ้ง แล้วอะไรมาดลใจก็ไม่รู้ ดลให้เงยหน้าขึ้นไปดูใบไม้แหว่งๆพวกนั้นอีกครั้ง แต่เงยคราวนี้ไม่ได้เห็นแต่ใบไม้แหว่ง แต่ว่าไอ้ใบที่ยังไม่แหว่งอ่ะ.. มันเต็มไปด้วยบุ้งงงงงงง!!!!!!!! คือมีเป็นหลายร้อยตัวเลย.... จึ๋ยยยย... รีบถอนหญ้าให้เสร็จ แล้วรีบกลับเข้าบ้านเลย (แต่ยังมีใจไปถ่ายรูปมันนะ) ว่าแล้วก็ขนลุก ไปดีกว่า