ชีวิตไร้หม้อหุงข้าว….

วันนี้ครึ้ม... เกิดอารมณ์อยากเขียนบล๊อกภาษาไทยจัง...

หลังจากที่หม้อหุงข้าวเจ๊งไป ของใหม่ก็ที่สั่งไว้ก็ยังส่งมาไม่ถึง (แถมมีการเมลล์มาบอกด้วยว่าของจะส่งมาถึงช้า.. ต้องรอถึงกลางอาทิตย์หน้าแหน่ะ...) เราก็เริ่มจนปัญญาในการทำอาหารชนิดเส้นกิน หลังจากที่ซัดราดหน้าเนื้อสับไปสองวัน ซัดขนมจีนแกงเขียวหวานไปอีกไม่รู้กี่มื้อ อาศัยการกินข้าวที่โรงเรียนเวลาที่ต้องไปโรงเรียน แล้วก็ไปแอบตอดข้าวเย็นบ้านพี่ต้นกินมาอีกเมื่อวานนี้ วันนี้อาหารเส้นที่เราเตรียมไว้ที่บ้านก็หมดลง เราก็เลยหาข้ออ้างในการมาเดิน Qanat ห้างไฮโซแถวๆบ้านเราเพื่อมาหาข้าวเย็นกิน (จริงๆมีข้ออ้างหลายอย่าง.. ต้องไปส่งไปรษณีย์แถวๆ นั้น แล้วก็ต้องเอาขยะรีไซเคิลไปทิ้ง แล้วก็ไปซื้อตั๋วรถไฟ..ฯลฯ.. เห็นม๊ะ.. หาได้ตั้งหลายข้อ) ก็รู้อ่ะนะว่าดาบสุดท้ายคือมาม่า.. แต่ทำไมไม่รู้ ไม่ค่อยอยากกินเลยมาม่าเนี่ยะ ก็เนี่ยะ.. เลยมาเดิน Qanat มุ่งหน้าตรงไปยังศูนย์อาหาร ที่มีร้านอาหารอยู่ไม่กี่ร้านหรอก... จริงๆไม่ได้กินข้าวมาหลายวัน ก็น่าจะอยากกินข้าวเน๊อะ แต่ก็ไม่รู้ทำไม วันนี้บิบิมบะอาหารเกาหลีก็ไม่อยากกิน อุด้งแกงกะหรี่ก็ไม่อยากกิน เลยเดินเข้าไปต่อคิว McDonald's ซะเฉยๆ แล้วก็เอาวะ วันนี้กินแม๊คก็ได้ สั่ง double cheese burger set (โห... ไม่จั๊งค์ แล้วก็ไม่อ้วนเล้ยยยย แต่เอานะ.. นานๆที ช่วงนี้น้ำหนักลงอีกต่างหาก หายไปเกือบกิโลครึ่งแล้วภายในไม่นานนี้เอง แล้วก็อยากอาหารจั๊งค์ขึ้นมาเฉยๆ...) สั่งเสร็จ 530 เยน ก็เหลือบไปเห็นป้ายที่เมนูที่เค้าขายเป็นชิ้นๆ ปกติไปแม๊คมันเป็นนิสัยต้องสั่งเป็นชุดเน๊อะ ทำไมก็ไม่รู้อ่ะ แล้วก็ค้นพบว่าจริงๆแล้ว double cheese burger ชิ้นนึงมัน 220 เยน มันฝรั่งทอดขนาดกลางก็ 200 เยน ก็รวมเป็น 420 เยนเองใช่ป่ะ แล้วตาดั๊นนนนนน เหลือบไปเห็นว่าน้ำเค้าขายแก้วละ 100 เยนเอง.. รวมกันก็แค่ 520 เยน ต๊าย... ตาย.. โดนแม๊คมันหลอกให้สั่งเป็นเซ็ตแล้วเก็บตังค์เยอะขึ้นเหรอเนี่ยะ... ก็ตกใจไปสามวินาที แล้วก็เห็นข้างหลังเมนูน้ำเขียนว่า S เลยถึงบางอ้อ ว่า. ..อ๋อ.. น้ำมันแก้วเล็กนี่เอง ถึงได้ราคา 100 เยน (ปลอบใจตัวเอง) แต่ก็ได้รู้อย่างนึงล่ะว่าถ้าอยากอาหารจั๊งค์แบบให้กินพอหายอยากเนี่ยะ ไม่ต้องจ่ายถึง 530 เยนก็ได้ เอาแค่ cheese burger ธรรมดาไม่ต้องดับเบิ้ลก็ชิ้นละ 100 เยนเอง เฮ้อ เฮ้อ...

นั่งกินๆอยู่ก็สอดส่ายสายตาดูคนโน้นทีคนนี้ที การนั่งดูคนอื่นดำเนินชีวิตก็เป็นเรื่องสนุกอีกอย่างที่ชอบทำ คนอื่นเค้าก็อาจจะนั่งมองเรากินเหมือนกันล่ะนะ แต่ก็ไม่เป็นไร เรายังไปนั่งดูคนอื่นเค้ากินเลย มีแม่พาลูกสาวสองคนมากิน อีกโต๊ะนึงเป็นแม่ฝรั่งพาลูกชายหน้าตาเหมือนลูกครึ่งมากินแม๊ค มีคุณลุงซึ้อซูชิกล่องมานั่งกินหลบมุมด้วย มองไปข้างๆกล่องมีกระป๋อง shuhai วางอยู่ เลยแอบพาลไปนึกถึงบล๊อกพี่โชย แล้วก็คิดว่า คุณลุงคนนี้สงสัยเป็นลูกค้าประจำร้านหมอฟันแน่ๆเลย (อิอิ.. คิดไปนู่น..) แล้วก็เห็นน้องๆประถมสองคนเดินมาถึงโต๊ะข้างๆ แล้วก็เป่ายิงฉุบกันเฉยเลยอ่ะ คือเค้าเป่ายิงฉุบให้เลือกว่าใครจะนั่งฝั่งไหน เออ.. ตลกดี อีกพักนึงก็เห็นนักเรียนมหา’ลัยคู่นึงกินกำลังจะเสร็จก็เป่ายิงฉุบกันเหมือนกัน ด้วยความสนใจเลยนั่งมองว่าเค้าเป่ายิงฉุบทำไร ปรากฏว่าเค้าเป่ายิงฉุบแบ่งกันว่าใครจะเอาอะไรไปทิ้ง อย่างนี้เค้าเรียกว่าเมืองแห่งความยุติธรรมรึเปล่าเนี่ยะ น่าสนใจดีจริงๆ แต่น่าสังเกตว่ามีแต่นักเรียนผู้หญิงเท่านั้นที่ทำกันนะเนี่ยะ อย่างนี้เวลานักเรียนชายเค้าจะแบ่งกันทำอะไรเค้าเป่ายิงฉุบเหมือนกันรึเปล่าหว่า...

ตอนนี้มาแอบแฝงตัวอยู่ใน Starbucks นั่งทำงาน แต่ก็แอบมาเขียนบล๊อกจนได้ คือฝรั่งที่นั่งข้างๆ (แอบฟังเค้าคุยกับพนักงาน.. รู้สึกว่าจะเป็นคนเยอรมัน) เค้าดูจะสนใจมากๆเลยว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ มีชะโงกหน้ามาด้วยนิดนึงอ่ะ คนอุตส่าห์กำลังตั้งใจทำงาน ก็เลยเปลี่ยนหน้าจอมาพิมพ์ภาษาไทยให้มันอ่านไม่ออกเล่นดีกว่า.. อิอิ นั่งๆอยู่ก็ลาภปาก พนักงาน starbucks เอาชีสเค้กอันใหม่มาให้ลองชิม หวานชะมัด แต่ของฟรี อร่อยก็ได้.. ไม่ว่ากัน.. ฮาฮา ตอนนี้มีเมนูใหม่คือ white chocolate cocoa ตอนแรกนึกว่าเค้าทำเป็น mocha อย่างเดียว ปรากฎเค้าบอกว่าทำเป็น cocoa ให้ก็ได้ เลยคราวหน้าจะมาลอง สำหรับคนที่สงสัย.. .ไม่ต้องสงสัย คือเราก็เป็นขาประจำ starbucks นะ ชอบไปนั่งทำงานที่ starbucks หรือร้านกาแฟอย่างนี้แหล่ะ แต่หารู้ไม่ว่าจริงๆแล้วเป็นคนกินกาแฟไม่ได้ =P เพื่อนๆหลายคนก็งงไปตามๆกัน ว่าแกไม่กินกาแฟแล้วไปนั่งทำไมที่ร้านกาแฟอ่ะ ก็นะ.. มันนั่งทำงานสบายนี่นา แล้วขอโทษแถวนี้มีร้านน้ำชานั่งได้ด้วยรือ ที่สำคัญร้านกาแฟก็ขายเครื่องดื่มที่ไม่ใช่กาแฟเหมือนกันนะค้า เวลาเข้าไปในร้านไม่ต้องคิดมาก เพราะว่าสั่งได้อยู่ไม่กี่อย่างหรอก

.. ได้เวลา ห้างปิด.. ต้องจรลีกลับบ้านแล้วล่ะ

ป.ล. พนักงาน starbucks คนนึงจำเราได้ด้วย (คนที่เอาเค้กมาให้กินนั่นแหล่ะ) ไม่ได้เจอเค้ามาตั้งนาน เพราะก็ไม่ค่อยได้มาที่สาขานี้เวลานี้อ่ะ แต่เค้าจำได้เพราะแก้ว starbucks ที่เรามีมันไม่เหมือนใคร (ซื้อมาจากเมืองไทยเมื่อสามสี่ปีที่แล้ว เป็นแบบที่ปัจจุบันไม่มีขายแล้ว แล้วก็ไม่มีขายในญี่ปุ่นด้วย) วันนี้เค้าก็เลยมาคุยด้วยอีก แล้วมีหยอดคำชมว่าพูดภาษาญี่ปุ่นเก่งขึ้น เจอกันครั้งแรกเมื่อราวๆเดือนม.ค. หรือก.พ. ตอนต้นปีนี่แหล่ะ ยังพูดไม่ค่อยได้ ตอนนี้ก็ใช่ว่าจะพูดได้ดีเท่าไหร่ แต่ไหนๆเค้าก็ชมแล้ว ก็จะปฏิเสธคำชมไปทำไม รับมาไว้นอนกอดเลยคืนนี้ดีกว่า... =)