ควรจะทำอย่างไร....

อยู่ที่โรงเรียนมีเรื่องให้ปิ๊ดได้อยู่ไม่กี่เรื่อง พี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ที่อยู่ด้วยกันที่นี่ คงเคยได้ยินเราบ่นเรื่องเพื่อนคนหนึ่งในแล๊ปไปจนประหนึ่งว่ารู้จักเป็นการส่วนตัวแล้วละมั้ง

สาเหตุหนึ่งที่ทำให้ไม่ชอบการชีวิตที่นี่ (หมายถึงในโรงเรียน) ก็คงเป็นเพราะสภาวะแวดล้อมนี่แหล่ะ ไม่ใช่ว่ามันไม่ดีเอามากๆ มันก็มีส่วนดีอยู่หลายอย่าง แต่ความอึดอัดมันอยู่ที่เพื่อนที่เป็นชั้นปีเดียวกัน (มีกันอยู่แค่นี้ละนะ) กลับเป็นคนที่เราเข้าด้วยไม่ได้ซะเลยจริงๆ พยายามเท่าใดแล้วก็ทำไม่ได้ซักที ยิ่งใกล้มาก เรายิ่งต้องระวังตัวมาก คือเธอเป็นคนเข้าใจอะไรแปลกๆอ่ะนะ เหนื่อยเวลาจะต้องหาคำอธิบาย คุยเล่นไม่ได้ เพราะคุณเธอแยกไม่ได้ว่าอันนี้เป็นคุยเล่น อันไหนเป็นคุยจริง ทุกอย่างจะออกไปในแนวเชื่ีอว่าเป็นจริง เพราะฉะนั้น แซวไม่ได้ ฮาไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกัน พอเป็นเรื่องเป็นจริงเป็นจัง คุณเธอก็ฟังอย่างเดียวจริงๆ ไม่มีการนำข้อมูลที่ได้ยินไป process หา logic หรืออะไรเพื่อเป็นการอธิบายให้ตัวเองเข้าใจเลย ที่แย่คือ... มาตรฐานที่คุณเธอมีคือ สิ่งไหนที่คุณเธอทำเป็นสิ่งดี สิ่งไหนที่คนอื่นทำ ถ้าอาจารย์หรือคนที่มีวัยวุฒิ หรือคุณวุฒิสูงกว่าเธอไม่มีการพูดเกริ่นไว้ก่อนว่าเป็นเรื่องดี เธอก็จะคิดเอาไว้ก่อนว่ามันไม่ดี หรือดีไม่เท่าสิ่งที่คุณเธอทำ ก็เหนื่อยนะ คือถ้าเธอไม่ชอบมีคำถามมาให้เรามันก็ต่างคนต่างอยู่ได้ แต่คุณเธอช๊อบ ชอบเหลือเกิน ชอบถามอะไรที่มันตอบลำบาก (คำถามง่ายๆนี่แหล่ะ) แต่คือมันหาคำอธิบายมาอธิบายให้เธอเข้าใจแบบที่เราอยากให้เข้าใจลำบากจริงๆ

เปรียบเทียบง่ายๆ เช่น ถามว่า "อะไรคือไก่เหรอ"

ปกติเราก็คงตอบว่า.. "อ๋อ.. ก็สัตว์ปีกชนิดหนึ่งที่ออกไข่ให้เรากินไง ขอบขันตอนเช้าๆ"
(มันก็น่าจะเก็ตป่ะ)
คนทั่วไปก็อาจจะต่อเองได้ "อ๋อ.. ที่ตัวผู้ขนสวยๆ ตัวเมียไม่ค่อยมีขน ออกไข่สีเนื้อๆใช่ป่ะ" อะไรอย่างนี้ คือมันควรจะเก็ตและคิดต่อเองได้ว่าไก่คืออะไร

แต่.. ไม่ค่ะ.. ชีอาจจะตอบกลับมาว่า "หมายถึงสัตว์ปีกตัวดำๆที่ชอบว่ายน้ำอันนั้นเหรอ เหมือนเคยได้ยิน..(ชื่อเพื่อนอีกคน)...เคยพูดถึง" (แป่วววววว) อะไรแบบนี้นะคะ


ที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะวันนี้ชีทำให้ดิฉันปิ๊ดขึ้นมาชั่วขณะ นี่เป็นบรรยากาศให้ฝึกสมาธิ ฝึกจิตฝึกใจให้ระงับความโกรธได้เป็นอย่างดี เรื่องมีอยู่ว่า มีรุ่นน้องสองคนกำลังเครียดมาปรึกษาเราเรื่องว่าจะสมัครไปงานประชุมนานาชาติที่เราเคยไปดีมั้ย
น้องๆกำลังเครียดอยู่ว่าจะเอายังไงดี เพราะ
1) ต้องเขียนเปเปอร์เป็นภาษาอังกฤษ
2) กำหนดส่งสุดสัปดาห์นี้
3) ส่งแล้วจะได้หรือไม่ก็ไม่รู้ จะโดนคอมเม้นต์อะไรกลับมาบ้าง
4) ถ้าเกิดได้ จะได้เป็นพรีเซนต์ปากเปล่า หรือว่าจะโดนลดชั้นไปออกเป็นโปสเตอร์ก็ไม่รู้
ฯลฯ มีความกังวลมากมาย

ไอ้เราก็พยายามจะช่วยให้คิดเป็นเปลาะๆไปว่าอะไรเป็นยังไง เราก็อธิบายข้อดีข้อเสียตามเนื้อผ้า แล้วก็แนะช่องทางว่าถ้าจะไปควรจะทำยังไง มีขั้นตอนยังไง ฯลฯ ซักพักชีเดินผ่าน ก็ร่วมวงสนทนาด้วย ยังไม่ทันจะฟังให้ได้ศัพท์เลย กำลังวิจารณ์กันถึงว่างานประชุมนี้มีใครมาร่วมบ้าง มีกี่เซสชั่น ฯลฯ ชีก็็พูดขึ้นมาว่า "อ๋อ... งานประชุมนี้หน่ะ คนมาพรีเซนต์ก็ระดับความรู้ไม่ค่อยสูงหรอก มีนักเรียนมาพรีเซนต์ตั้งเยอะ ไม่ค่อยมีอาจารย์เท่าไหร่ ก็งั้นๆ่ สมัครสิ คงไม่ยากหรอก" (แหม่วววววว) เพียงได้ฟังเท่านั้นดิฉันก็ปิ๊ดขึ้นมาเลยนะ... แต่ต้องเก็บอารมณ์มากกกกกกกกก ที่ปิ๊ดเพราะ....

1) คุณเธอไม่ได้ไปพรีเซนต์ คุณเธอไปฟังอย่างเดียว ไม่ได้ผ่านกระบวนการส่งงานไปคัดเลือก แล้วบอกเฉยๆเลยว่างานคนอื่นที่เอาไปพรีเซนต์ไม่น่าสนใจ แถมการที่มีนักเรียนเยอะ = คุณภาพไม่ดี (คือจริงๆก็มีอาจารย์ที่เค้าพรีเซนต์ร่วมอยู่กับนักเรียนด้วย งานบางงานเป็นงานร่วมกับอาจารย์ แต่อาจารย์ให้นักเรียนเป็นคนพรีเซนต์ก็มี -"-)
2) ดิฉันเป็นหนึ่งในคนที่ไปพรีเซนต์ คุณเธอก็ไม่ควรจะพูดจาแบบนี้ ไม่ว่างานประชุมครั้งนั้นจะอยู่ในระดับสูงมากหรือไม่สูงเลยก็ตาม
3) น้องๆกำลังเครียดจะเป็นจะตายว่าจะเอายังไงดี เพราะตามความรู้สึกเค้าการส่งเปเปอร์ครั้งนี้ก็ไม่ได้ง่ายเลย มาพูดว่างานประชุมเค้าไม่มีคุณภาพ คนฟังเค้าจะรู้สึกยังไง

พนันได้อีกอย่างคือ... ถ้าเกิดคุณอาจารย์ที่ปรึกษาแกพูดขึ้นมาว่าแนะนำให้ไปงานประชุมนี้ (ซึ่งจริงๆเค้าก็เคยพูดนะ) คุณเธออาจจะลืมสิ่งที่คุณเธอเคยพูดแล้วก็เออออห่อหมกไปกับอาจารย์ทันทีแน่นอน.. ฟันธง!


เล่ามานาน.. (เห็นมั้ยว่าอัดอั้นนนนนน) เลยอยากจะมาถามหน่อยว่าถ้าเจอคนแบบนี้ "เราควรจะต้องทำอย่างไร" (สถานการณ์คือว่า... ไม่สามารถหลีกไปไหนได้ เพราะว่าเป็นเพื่อนชั้นปีเดียวกัน แถมอาจารย์ที่ปรึกษาคนเดียวกันด้วย... กรรม -"-)
ก. ทำใจ
ข. ไม่ทำใจ... และเราจะต้องทำอะไรซักอย่าง (แล้วทำอะไรล่ะ)
ค. อื่นๆ (โปรดระบุ)